Eric Ward/Unsplash

Πού πηγαίνουν τα συναισθήματα που πνίγουμε;

Τι γίνονται τα συναισθήματα που καταπνίγουμε; 
Πού πηγαίνουν οι ανάγκες μας που καταπιέζουμε; 
Τι συμβαίνει στα θέλω μας που δεν τολμάμε να εκφράσουμε; 

Η απάντηση είναι κοινή: βυθίζονται στα βάθη του είναι μας, στις αποθήκες του ψυχισμού μας. Όταν αυτές οι αποθήκες γεμίσουν ασφυκτικά τότε τα καταπιεσμένα συναισθήματα, ανάγκες και επιθυμίες μας σπάνε τις πόρτες αυτών των αποθηκών και ξεχύνονται είτε στην ψυχολογική μας κατάσταση είτε στο σώμα μας περιέχοντας ένα κρυφό μήνυμα. 

Θυμάστε τότε που σας είχαν πιάσει νευρικά γέλια και που με κόπο καταφέρατε να τα καταπνίξετε πριν σας αντιληφθεί εκείνος που δεν έπρεπε; Μπορείτε να ανακαλέσετε στη μνήμη σας τις φορές που είχατε κατακλυστεί από πανικό και που μόλις μπορέσατε να κρατήσετε την ψυχραιμία σας και να συγκρατήσετε τις κραυγές σας; Κι εκείνες τις στιγμές που το κλάμα σας ανέβηκε σαν κόμπος στο λαιμό αλλά καταφέρατε να καταπιείτε τα δάκρυά σας ή τις διαμαρτυρίες σας; Όλοι έχουμε παρόμοιες στιγμές να θυμηθούμε.

Τι έγιναν όμως τα ξεσπάσματα γέλιου που συγκρατήθηκαν, τα δάκρυα που δεν κύλησαν , οι κραυγές που δεν ακούστηκαν; Κι αν το προχωρήσουμε ακόμα περισσότερο, τι να έγιναν άραγε οι βρισιές που δεν ξεστομίστηκαν, οι πόθοι που δεν εκφράστηκαν , τα παράπονα που δεν ειπώθηκαν; Χάθηκαν; Για την ψυχολογία η απάντηση είναι ένα στρογγυλό όχι. 

Η φυσική σπεύδει να συνηγορήσει επισημαίνοντας πως τίποτα μα τίποτα δεν χάνεται στη φύση κι άσχετα αν εμείς το ονομάζουμε δάκρυ, γέλιο, σκέψη ή επιθυμία, φως, θερμότητα ή ηλεκτρομαγνητισμό όλα μπορούν να θεωρηθούν ενέργεια. Και η ενέργεια ποτέ δεν χάνεται. Μπορεί όμως να μεταλλαχθεί. Κάπως έτσι ξεκίνησαν οι μεγάλες ανακαλύψεις της ψυχοσωματικής ιατρικής που επιβεβαιώνει πως συναισθήματα, ανάγκες και επιθυμίες που συγκρούονται μέσα μας ή δεν βρίσκουν τρόπο να ικανοποιηθούν γίνονται τελικά οι μυστικοί συνωμότες που μαζί με τους διάφορους νοσογόνους παράγοντες καταβάλουν το αμυντικό μας σύστημα. 

Αν και για μακρύ διάστημα η συντηρητική και υλιστική πτέρυγα των επιστημόνων αρνούνταν να δεχθεί την άμεση σχέση όλων των ασθενειών με την ψυχική μας κατάσταση, η πανάρχαια εμπειρική γνώση των λαών δεν έτρεφε καμιά αμφιβολία για τη σχέση της λύπης με την ασθένεια.

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin
Ευγενία Δούλβαρη

Ευγενία Δούλβαρη

Διπλωματούχος Ρεφλεξολόγιας – Ρεφλεξολόγος Ακριβείας ( μέθοδος LILIAN STOLTENBERG), Διπλωματούχος εφαρμογής Α. Porter, Ψυχο-ενεργειακή Προσέγγιση, Εισηγήτρια και Ιδρύτρια της μεθόδου Δυναμικής Ρεφλεξολογίας 2014-2017 Εισηγήτρια εκπαίδευσης Ρεφλεξολόγων στην Σχολή Εκπαίδευσης Ε.Δούλβαρη 2016 Μέλος του Επαγγελματικού Σωματείου Ρεφλεξολόγων 2013-2014-2015 Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου Ελλήνων Ρεφλεξολόγων (ΣΕΡ).
Διπλωματούχος Ρεφλεξολόγιας – Ρεφλεξολόγος Ακριβείας ( μέθοδος LILIAN STOLTENBERG), Διπλωματούχος εφαρμογής Α. Porter, Ψυχο-ενεργειακή Προσέγγιση, Εισηγήτρια και Ιδρύτρια της μεθόδου Δυναμικής Ρεφλεξολογίας 2014-2017 Εισηγήτρια εκπαίδευσης Ρεφλεξολόγων στην Σχολή Εκπαίδευσης Ε.Δούλβαρη 2016 Μέλος του Επαγγελματικού Σωματείου Ρεφλεξολόγων 2013-2014-2015 Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου Ελλήνων Ρεφλεξολόγων (ΣΕΡ).