Η Αθηναϊκή Ριβιέρα και ο επαρχιωτισμός

Η Αθηναϊκή Ριβιέρα σε ομηρία του Ελληνικού  επαρχιωτισμού και μικροαστισμού.

 
Αν ένας ξένος δει αυτή την φωτογραφία, θα νομίζει ότι είναι από κάνα Μαϊάμι, η από τα κάνα Μόντε Κάρλο, αλλά είναι κάπου στο Καλαμάκι, μετά το Παλαιό Φάληρο και λίγα μέτρα από το Ελληνικό. Λίγο πιο κάτω είναι η Γλυφάδα, η Βούλα, η Βουλιαγμένη και αυτή η υπέροχη αστική ακτογραμμή φτάνει μέχρι το Σούνιο.


Η Αθήνα που γεννήθηκα και αγάπησα, είναι από τις ελάχιστες πρωτεύουσες του κόσμου που έχει μια τόσο μεγάλη και υπέροχη ακτογραμμή, που αντί να την αναπτύξουμε, να γίνει ένας διεθνής κοσμικός τουριστικός προορισμός, είκοσι περίπου ολόκληρα χρόνια από τότε που έκλεισε το αεροδρόμιο, το κουράζουμε με το Ελληνικό. 


Γιατί να γίνει καζίνο, γιατί να γίνει Mall, γιατί να γίνουν 5στερα  ξενοδοχεία, γιατί το ένα, γιατί το άλλο. Καλύτερα να γίνει ένα μεγάλο πάρκο και νοσοκομείο σου λένε. Γιατί ας πούμε το νοσοκομείο πρέπει να είναι πάνω στην παραλία, να βλέπουν το ηλιοβασίλεμα, δεν μπορεί να γίνει 3-4 χιλιόμετρα παραπάνω εκεί κοντά στον Υμηττό. 


Ότι δηλαδή, θα πάει μετά ο επιχειρηματίας να επενδύσει 5στερα ξενοδοχεία, εστιατόρια και άλλες επενδύσεις δίπλα σε ένα πάρκο σκέτο η δίπλα σε ένα νοσοκομείο. Επιχειρηματικός  αναλφαβητισμός.


Μιλάμε για μια ακτογραμμή δίπλα από το κέντρο της Αθήνας, που δεν έχει  ούτε ένα σοβαρό ξενοδοχείο να φέρεις έναν καλό τουρίστα, πέρα από τον Αστέρα της Βουλιαγμένης. Γεμάτη ξενοδοχεία γ@μηστρώνες των 70 και 80 ευρώ, πολλά δε, εντελώς καλοκαιρινά.

 
Το πρόβλημα είναι ότι, ο Έλληνας δεν έχει εικόνες, το 67% δεν έχει δει πως είναι μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, τον διακατέχει ένας απέραντος μικροαστικός και επαρχιωτισμός. Να βλέπεις σήμερα πως είναι η Βάρνα στην Βουλγαρία, που πριν 20 χρόνια ήταν  κομμουνιστικά ερείπια και να σε πιάνει η ψυχή σου και να λες, ακόμα και οι Βούλγαροι προχωρούν, γιατί  εμείς τόσο στάσιμοι.


Θυμάμαι την Βουλιαγμένη που ήταν ένα κωλοχώρι και που όταν την πήρε στα χέρια του δώδεκα χρόνια ο Κασιδόκωστας, την έκανε το ακριβότερο Προάστιο της Ελλάδας και σιγά σιγά τον αντέγραψε ο Δήμος Βούλας και όσο μπορούσαν γειτονικοί Δήμοι.

Βέβαια όταν οι άλλοι βλάχοδημαρχοι φύτευαν λευκές στα διαζώματα, ο Κασιδόκωστας φύτευε φοίνικες, αλλά τι τα θες.

 
Όπως αγαπάω την Αθήνα, λατρεύω και πονάω και την παραλιακή της, την ξέρω σαν την παλάμη μου, έχω πατήσει την  κάθε της γωνία. Από παιδί θυμάμαι επειδή έτυχε και είχα εικόνες από αλλά ανάλογα ευρωπαϊκά παραλιακά μέρη, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί δεν αξιολογούμε αυτό το υπέροχο κομμάτι μας. 


Ελπίζω πριν κλείσω τα μάτια σε αυτή την ζωή, να δω την παραλιακή μας, όπως ακριβώς της αξίζει.

Λεωνίδας Σπύρου

Διαβάστε επίσης:

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin
Λεωνίδας Σπύρου

Λεωνίδας Σπύρου

Ο Λεωνίδας Σπύρου γεννήθηκε στην Αθήνα και ζεί τα τελευταία 16 χρόνια στο Μπαλί Ινδονησίας. Πολίτης του κόσμου, ορθολογιστής, σκεπτικιστής, ασυμβίβαστος, συλλέκτης εμπειριών.
Ο Λεωνίδας Σπύρου γεννήθηκε στην Αθήνα και ζεί τα τελευταία 16 χρόνια στο Μπαλί Ινδονησίας. Πολίτης του κόσμου, ορθολογιστής, σκεπτικιστής, ασυμβίβαστος, συλλέκτης εμπειριών.

The New You

Στοιχεία Επικοινωνίας

  • info@female-g.com
  • Κύπρου 11, Χαλάνδρι

Βρείτε μας στα Social Media:

Αφήστε μας ένα μήνυμα