Άυγουστος Κορτώ: “Τι άλλο είχαμε να φοβηθούμε; Ήμασταν απόφοιτοι του φόβου”

Η προδοσία ξεκινά μ’ αυτές εδώ τις λέξεις – σε δευτερόλεπτα, μας πούλησα.


Θυμάμαι τον όρκο μας, άλλωστε, τον θυμάμαι
κατά λέξη· τον συγκεκριμένο τον είχα γράψει εγώ.


Ήμασταν στον Σάκο, πάνω, στο δώμα· Ιούλιος
μήνας, ζέστη κολασμένη – ο ιδρώτας μας ποτάμι.


Από ένα παράθυρο κάπου κοντά, η Λίτσα Διαμάντη
φώναζε απελπισμένα, Νύχτα, στάσου! κι ας ήταν μεσημέρι – μπορεί να στεκόταν η επόμενη.


Με τα χέρια ενωμένα, τα μάτια κλειστά, είχαμε
ορκιστεί:
Αν δεν πω εγώ την ιστορία μου, δε θα την πει κανείς. Δεν παραδίνομαι στη μακάβρια περιέργεια, στο
υποκριτικό ενδιαφέρον, στο μελόδραμα. Μακριά από
μένα οι φυλλάδες, τα ρομάντζα. Η μνήμη μου θα ζήσει μαζί μου, ή θα πεθάνει μαζί μου.


Κι έπειτα, με μια βελόνα, τρυπήσαμε τους δείκτες μας και τους κολλήσαμε, ανακατεύοντας το αίμα. Τι άλλο είχαμε να φοβηθούμε; Ήμασταν απόφοιτοι του φόβου.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ, “Όταν κοιμούνται οι φίλοι μου’, εκδ. Πατάκη, απόσπασμα

Photo cover:pixabay.com/Comfreak 

Διαβάστε επίσης:

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin