Γιώργος Χειμωνάς:” Είδα έναν έρωτα χτές”

– Είδα έναν έρωτα χτές. Είπε το κορίτσι.

– Τι ήταν;

Έχουν την ίδια ηλικία 5, 6 χρονών.

– Έλα να σου δείξω! λέει το κορίτσι.

Ξαπλώνει στη χλόη.

– Έλα τώρα από πάνω μου.

Το αγόρι σκύβει, ξαπλώνει πάνω στο κορίτσι.

-Είσαι πολύ βαρύς, λέει το κορίτσι. Πήγαινε λίγο στο πλάι.

Μένουν ξαπλωμένα, ακίνητα.

-Αυτό είναι έρωτας. Λέει το κορίτσι.

– Πόσο κρατάει; Ρωτάει το αγόρι.

– Πολύ λίγο. Λέει το κορίτσι.

Σε λίγο σπρώχνει το αγόρι.

-Αυτό είναι ο έρωτας, λέει.

Σηκώνονται όρθια.

Το αγόρι λέει: – Αυτό ήταν όλο; Τίποτα δεν κατάλαβα.

-Τα αγόρια ποτέ δεν καταλαβαίνουν. Λέει το κορίτσι. Μονάχα τα κορίτσια καταλαβαίνουν.

Το αγόρι σωπαίνει. Λέει απότομα.

– Όμως και γω κατάλαβα.

– Τι κατάλαβες; Ρωτάει το κορίτσι.

– Δε ξέρω, λέει το αγόρι.

– Εκεί! Λέει το κορίτσι. Ξέρεις που. Κάτι. Εκεί.

– Ναι, εκεί. Λέει το αγόρι. Όμως, δε μπορεί να κρατήσει παραπάνω; Να μείνουμε λίγο παραπάνω;

– Όχι. Λέει το κορίτσι. Τόσο κρατάει ο έρωτας. Αν κρατήσει παραπάνω, λίγο παραπάνω να κρατήσει, τότε θα κρατήσει όλη τη ζωή.

– Ξέρω, λέει το αγόρι. Και τότε λέγεται αλλιώς.

– Και πώς λέγεται τότε; ρωτάει το κορίτσι.

– Γάμος. Λέει το αγόρι.

– Τίποτα δε ξέρεις. Τα αγόρια τίποτα δε ξέρουν. Λέει το κορίτσι.

– Και πώς λέγεται τότε; Ρωτάει το αγόρι.

Το κορίτσι σωπαίνει.

Ύστερα, λέει ξαφνικά:

– Γάμος, λέγεται η Γή με τον Ουρανό μαζί. Και δεν κρατάει μονάχα μια ζωή, κρατάει για πάντα. Η Γη από κάτω, κι από πάνω της ο Ουρανός. Πάντα. Αυτό είναι ο γάμος.

– Τίποτα δεν ξέρεις, λέει το αγόρι,τα κορίτσια τίποτα δεν ξέρουν και λένε ότι τους κατέβει. Αυτό δεν είναι γάμος και δε λέγεται γάμος.

-Πώς λέγεται; ρωτάει το κορίτσι. 

– Αυτό λέγεται κόσμος, λέει το αγόρι. Και δεν έχει καμία σχέση.

Σωπαίνουν.

– Να κάνουμε τώρα την Γή με τον Ουρανό; Ρωτάει το αγόρι.

– Ναι, λέει το κορίτσι, αλλά τότε θα το πούμε γάμο, όχι κόσμο.

– Το ίδιο είναι, λέει το αγόρι, αλλά εντάξει, θα το πούμε γάμο.

– Καλύτερα να μη το πούμε τίποτα. Λέει το κορίτσι. Θα είναι μαζί έρωτας και γάμος και δεν θα έχει όνομα.

– Μ’ αρέσει που δε θα έχει κανένα όνομα! Λέει το αγόρι.

– Και μένα! Λέει το κορίτσι

– Βρήκαμε το πρώτο πράγμα στο κόσμο, που δεν έχει όνομα.

Ένα παραμύθι του Γιώργου Χειμωνά, (1938 – 27 Φεβρουαρίου 2000)

Photo cover:pixabay.com/edith lüthi

Διαβάστε επίσης:

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin

The New You

Στοιχεία Επικοινωνίας

Βρείτε μας στα Social Media:

Αφήστε μας ένα μήνυμα