Βλέπεις έναν άνθρωπο στην ηλικία μου, να γυρνάει και να μου λέει να είσαι καλά παιδί μου. Έχει μια αγνότητα εφηβική, που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο, και μια εφηβικότητα και μια κληρονομιά, που ακόμα δεν ξέρει πως θα την χρησιμοποιήσει. Δηλαδή, δεν είναι έφηβος χωρίς μέλλον. Εμείς είμαστε έφηβοι και έχουμε μέλλον, γιατί έχουμε πίσω μας Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αισχύλο. Μιλάω για τα πράγματα που είναι κοντά σε μένα. Όταν δούλευα την Ηλέκτρα και διάβαζα και δούλευα στο κείμενο, βεβαίως μεταφρασμένο από τον άλλο άνθρωπο που αγαπάω πάρα πολύ, τον Γιώργο Χειμωνά, συνέβαιναν πράγματα φοβερά. Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί η δικιά μας νεολαία, οι δάσκαλοι -αχ αυτοί οι δάσκαλοι και οι φιλόλογοι- δεν κάνουν το νέο παιδί να αγαπάει αυτά που έχουμε στο παρελθόν μας. Διαβάζω λέξεις στην Ηλέκτρα που λέει «τα αισχρά οδηγούν στα αισχρά». Δηλαδή, λέξεις που τις έχω σκεφτεί, αλλά όταν αυτό ξαφνικά έρχεται μέσα στο κείμενο της ιστορίας… Αιώνες πριν.
Κάπου λέει ότι «δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την λανθασμένη γνώμη». Ότι η γνώμη είναι ακόμα χειρότερη από την πράξη, γιατί δημιουργεί την πράξη. Δηλαδή, ξαφνικά αισθάνομαι τι θα πει Χίτλερ και τα επακόλουθα που είχε αυτός ο άνθρωπος επάνω μας. Πώς μπορούμε να ξεχνάμε εμείς οι έφηβοι, γιατί είμαστε μια εφηβική χώρα, το ότι υπάρχουμε σήμερα, το ότι υπάρχει η ελληνική γλώσσα που λέει τρυφερότατα, άκου λέξη: Φτεροκόπημα. Δεν το βρίσκεις πουθενά, ούτε στα γαλλικά, ούτε στα γερμανικά, ούτε στα εγγλέζικα. Πουθενά. Παρόλο που την λατρεύω την αγγλική γλώσσα, γιατί έχει μια απλότητα όπου το αίσθημα μπορεί να βγει πιο καθαρά. Αλλά, η ελληνική γλώσσα είναι πανέμορφη, γιατί είναι εφηβική.”
Από συνέντευξη του, στην Μαλβίνα Κάραλη.
Ο Ανδρέας Βουτσινάς ήταν ένας σημαντικός άνθρωπος του θεάτρου μας, από τους λίγους Έλληνες σκηνοθέτες με πλούσια διεθνή δραστηριότητα. Σκηνοθέτησε δεκάδες θεατρικά έργα στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στη Ν. Υόρκη, στον Καναδά, στην Ελλάδα. Έπαιξε ως ηθοποιός στο Μπρόντγουεϊ υπό τη σκηνοθεσία των Καζάν, Ντασέν, Μπεσόν. Ιδιόρρυθμος, πνευματώδης, εκκεντρικός, με πλούτο εμπειριών ζωής, άφησε το δικό του στίγμα στα θεατρικά πράγματα του τόπου. Μαθητής και δάσκαλος στο περίφημο Actors Studio, προσπάθησε να περάσει στην ελληνική πραγματικότητα, πως το θέατρο δεν είναι ιδεολόγημα αλλά μόνο μια σκληρή και επίπονη δουλειά.Ο Ανδρέας Βουτσινάς, γεννήθηκε στο Χαρτούμ του Σουδάν, σαν χθες το 1932.
Κάλι Παπαχρήστου
Photo cover:instagram/andreas_voutsinas
