sdr_soft

Το Παρίσι είναι πάντα μια εξαιρετική ιδέα – Τι να δεις και να γευτείς για να σου μείνει αξέχαστο

Από τον Πέτρο Κεττένη

Παρίσι! Ένας προορισμός με χίλια δύο πρόσωπα. Μία πόλη που έχει πρωταγωνιστήσει σε πάρα πολλές κινηματογραφικές ταινίες, ίσως το πιο πολυφωτογραφημένο μέρος του πλανήτη, πόλη που έχει εμπνεύσει συγγραφείς, καλλιτέχνες κάθε είδους, πόλη του φωτός, πόλη της μόδας, πόλη του κρασιού και άλλα πολλά. Το είχα επισκεφτεί για πρώτη φορά με φοιτητοπαρέα τα χρόνια που ήμουνα φοιτητής στο Manchester της Αγγλίας.

Παρίσι

Όμως, πέρα απ΄το ότι έχουν περάσει πολλά χρόνια, η τότε επίσκεψη μου ήταν περισσότερο μία οπτική εμπειρία και λιγότερο βιωματική. Σκεφτείτε ότι για να βγει το ταξίδι τη βγάζαμε με McDonalds και άιντε στην πιο γκουρμέ εκδοχή καμιά κρέπα με καφέ στο χέρι. Ήθελα πολύ να επισκεφτώ ξανά αυτό το μέρος για να επαναπροσδιορίσω τη σχέση μου μαζί του. Και ομολογώ πως αυτή μου η πρόσφατη επίσκεψη δεν είχε σχεδόν τίποτα κοινό με την πρώτη.
Φτάνοντας στο αεροδρόμιο Charles de Gualle αρχίζεις να μπαίνεις σε ένα πιο ‘φωτογενές’ mood. Αεροδρόμιο ευάερο, άνετο, με φως και χρώμα.

Παρίσι

Αν είσαι απλά τουρίστας χωρίς κάποιον γνωστό να σε παραλάβει, το καλύτερο είναι να έχεις κλείσει εκ των προτέρων ταξί μέσω του booking, είναι η πιο οικονομική επιλογή. Δεν είχα καν κοιτάξει τον χάρτη του Παρισιού για να δω που πέφτει αυτή η πλατεία της Δημοκρατίας (place de la Republiqe) όπου ήταν το ξενοδοχείο που θα έμενα. Στη διαδρομή από το αεροδρόμιο πέσαμε σε τρελό μποτιλιάρισμα, κάποια πράγματα τελικά είναι κοινά σε όποια πόλη και να σαι! Μπαίνοντας όλο και πιο πολύ μέσα στην πόλη αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η ζωντάνια του κόσμου και η ομορφιά των κτιρίων σε κάθε γειτονιά. Μου ήρθαν εικόνες από φιλμ που διαδραματίζονταν όχι τόσο σε γνώριμα landmarks της πόλης αλλά σε απλές συνοικιακές γειτονιές. Που μόνο απλές δεν τις λες! Σκεφτείτε όλο αυτό το μπετόν που αντικρίζουμε σε κάθε συνοικιακή γειτονιά των Ελληνικών πόλεων και αντικαταστήστε το με κτίρια που το κάθε ένα αποτελεί από μόνο του ένα έργο τέχνης.

Παρίσι
nor

Αν τη Ρώμη την χαρακτηρίζουν ως ένα ‘ανοιχτό’ μουσείο, το Παρίσι αποτελεί αδιαμφισβήτητα έναν πανέμορφο πίνακα ζωγραφικής. Πέντε ημέρες στο Παρίσι και χάζευα τα γλυπτά, τα μπαλκόνια και την εξωτερική διακόσμηση σε κάθε κτίριο. Πίσω όμως στην διαδρομή και στην place de la Republiqe όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο. Μία μεγάλη, πεζοδρομημένη, πολύβουη πλατεία, με το επιβλητικό γλυπτό της Δημοκρατίας στο κέντρο της, αποτελεί χώρο συνάντησης, χώρο αυθόρμητων διαδηλώσεων, όπως επίσης και πίστα ντόπιων skaters, το τελευταίο ομολογώ λίγο ενοχλητικό λόγω του όγκου των skaters όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Παρίσι


Είχα ακούσει για την περιοχή Le Marais, που γειτνιάζει με την πλατεία Δημοκρατίας, και αποτελεί μία ιστορική συνοικία του Παρισιού γεμάτη γκαλερί, μπουτίκ και πολλά bistro και bars. Την μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε η Place de Vosges, η παλαιότερη πλατεία του Παρισιού όπου κατοικούσε η αριστοκρατία τον 17ο & 18ο αιώνα. Σήμερα είναι μια πανέμορφη πλατεία η οποία περιβάλλεται από πανομοιότυπα κτίρια με κόκκινο τούβλο, ένα πραγματικό υπέροχο από αρχιτεκτονικής άποψης θέαμα. Πολλές διασημότητες έζησαν κατά διαστήματα σ αυτή την πλατεία όπως ο Βίκτωρ Ουγκώ, το σπίτι του οποίου έχει μετατραπεί σε μουσείο.

Παρίσι

Η περιοχή γύρω απ΄την πλατεία δεν χρειάζεται και πολλές συστάσεις, ούτε καθοδήγηση. Όπου και να περπατήσεις, θα δεις μοντέρνες γκαλερί, μπουτίκ και υπέρoχα bistro & brasseries για ποτό, καφέ και φαγητό. Στο Marais θα σύστηνα την πλατεία Place Sainte-Catherine με τα υπέροχα μπιστρό.
Ένας γνωστός μου που ζει στο Παρίσι μου σύστησε το εστιατόριο La Petite Perigourdine. Όταν κάποιος ντόπιος σου προτείνει ένα συγκεκριμένο εστιατόριο καλό είναι να πας. Το συγκεκριμένο εστιατόριο έσφυζε από κόσμο και περιμέναμε και αρκετή ώρα για να βρούμε τραπέζι. Άξιζε όμως τον κόπο για το υπέροχο medium steak και την πατάτα πουρέ συνδυασμένη με λιωμένο τυρί.

Παρίσι

Παίζει να ήμουν ο μόνος τουρίστας σε όλο το μαγαζί. Χάζευα τους Γάλλους που άνοιγαν τα μπουκάλια του κρασιού με τόση συχνότητα λες και ήταν μπουκάλια της CocaCola. Εθνικό ποτό το κρασί, σε όλες τις φάσεις της καθημερινότητας τους. Όμως, αυτή η λαγνεία τους για το κρασί πηγάζει κυρίως απ’ την τόσο προσεγμένη και εκλεπτυσμένη κουλτούρα τους. Αυτό τον λαό τον θαυμάζω. Γιατί είναι αυθεντικότατος, έχουν κουλτούρα, έχουν παιδεία, είναι ελεύθερα πνεύματα και απολαμβάνουν τη ζωή. Επικρατεί μία άποψη για σνομπισμό και υπεροψία σε ότι αφορά τους Γάλλους. Προσωπικά δεν είδα κάτι τέτοιο, το αντίθετο θα έλεγα. Εξυπηρετικοί, αρκετά φιλικοί και ναι, μιλούσαν αγγλικά για να σε βοηθήσουν. Αυτό που μου έκανε την περισσότερη εντύπωση στους Γάλλους είναι η αυθεντικότητα στο στυλ τους. Κανένας δεν μοιάζει με τον δίπλα του.

Παρίσι

Όλοι και όλες έχουν ένα δικό τους στυλ, που ακόμη και κάπως ‘άτσαλο’ να είναι, το υποστηρίζουν με μεγάλη επιτυχία. Οι Ιταλοί πχ δημιουργούν την μόδα και ξέρουν πώς να την προβάλουν πάνω τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οι Γάλλοι -στο Παρίσι τουλάχιστον αυτό που είδα- δεν θα λεγα ότι είναι δέσμιοι της μόδας αλλά υποστηρίζουν την αυθεντικότητα σε αυτό που λέμε στυλ. Γενικά πιστεύω ότι από μια χώρα όπου έχει περάσει ο Διαφωτισμός που πρέσβευε μεταξύ πολλών άλλων την πρόοδο και την ατομική ελευθερία, αυτό είχε αντίκτυπο ακόμη και στο προσωπικό στυλ των ανθρώπων. Και αυτή η γλώσσα η Γαλλική! Σκεφτείτε αν τα Γαλλικά αποτελούσαν την διεθνή γλώσσα αντί της σχετικά αδιάφορης και κοινότυπης αγγλικής. Η ζωή θα ήταν πιο μελωδική!

Καθοδόν για το La Petite Perigourdine πέρασα απ’ το νησάκι που είναι κτισμένη η Παναγία των Παρισίων. Δυστυχώς λόγω της καταστροφικής πυρκαγιάς πριν λίγα χρόνια, όλος ο ναός είναι περιφραγμένος για τα έργα συντήρησης τα οποία θα αργήσουν πολύ να ολοκληρωθούν. Δεν παύει όμως να είναι ένας επιβλητικός ναός τόσο για το μέγεθος όσο και για την αρχιτεκτονική του.

Παρίσι


Το επόμενο πρωί περπάτησα κατά μήκος του Σηκουάνα με κατεύθυνση την πλατεία Hotel de Ville στην οποία βρίσκεται ένα επιβλητικότατο κτίριο, το Δημαρχείο του Παρισιού. Φωταγωγημένο το βράδυ είναι πραγματικά ονειρικό, όπως όλα τα περισσότερα διάσημα και μη κτίρια αυτής της πόλης. Πίσω απ’ το Δημαρχείο και σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκεις το Κέντρο Πομπιντού (Centre Pompidou), ένα πολιτιστικό κέντρο που φιλοξενεί τη Δημόσια Βιβλιοθήκη Πληροφοριών καθώς και το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας τέχνης. Τόσο εξωτερικά το κτίριο με ύφος industrial όσο και εσωτερικά είναι εντυπωσιακότατο και άξιζε η ουρά αναμονής για την είσοδο. Ένας παράδεισος για τους λάτρες της σύγχρονης τέχνης.

Παρίσι
bsh

Είναι αντιφατικό το κτίριο αυτό σε σχέση με το υπόλοιπο κεντρικό Παρίσι γιατί είναι ένα μοντέρνο industrial τύπου κτίριο. Διάβασα ότι όταν κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 70 ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και διαμαρτυριών στους Παριζιάνους γιατί θύμισε πιο πολύ βιομηχανικό χώρο παρά Κέντρο Πολιτισμού. Με τα χρόνια όμως το αγάπησαν. Κάπως έτσι έγινε και με τον περιβόητο Πύργο του Άιφελ. Φανταστείτε εν έτη 1889 ξαφνικά να κατασκευάζεται και να εγκαινιάζεται αυτό το πράμα! Μία σιδερένια κατασκευή με ύψος πάνω από 300 μέτρα σε μια πόλη με πολύ συγκεκριμένη αισθητική σε ότι αφορά την αρχιτεκτονική των κτιρίων.

Παρίσι

Επικρίθηκε πολύ από τον κόσμο ο Πύργος του Άιφελ τότε γιατί τους φάνηκε ένα αντιαισθητικό έργο τέχνης για την πόλη τους. Υπάρχει μία ιστορία που δεν είναι μύθευμα ότι κάποιος γνωστός μυθιστοριογράφος συνήθιζε να γευματίζει στο εστιατόριο του Πύργου καθημερινά, απλά και μόνο επειδή ήταν το μοναδικό σημείο στο Παρίσι απ το οποίο δεν μπορούσε να δει τον Πύργο! Έτσι κάπως ξεκίνησε η ιστορία του Πύργου για να καταλήξει σήμερα να αποτελεί το σήμα κατατεθέν του Παρισιού. Στο πρώτο μου ταξίδι στο Παρίσι είχα ανέβει στο ψηλότερο σημείο του Πύργου. Εντυπωσιακή θέα όσο θυμάμαι.

Αυτή τη φορά όμως δεν είχα διάθεση για όλη αυτή την πολύωρη αναμονή στην ουρά για να ανέβω μέχρι πάνω, οπότε απλά έκανα ένα πέρασμα από δίπλα του. Σίγουρα είναι μία άκρως εντυπωσιακή κατασκευή αλλά επειδή είναι ένα κτίριο το οποίο φιγουράρει έντονα σε πάρα πολλές ταινίες, σε video clip και σε συνδυασμό με τις άπειρες φωτογραφίες που έχουμε δει, όταν φτάσεις εκεί σου είναι ήδη πάρα πολύ γνώριμο και κάπως μειώνεται η μαγεία. Αυτό τουλάχιστον ένοιωσα εγώ. Αλλά σίγουρα είναι must αξιοθέατο.

Παρίσι


Στον Πύργο του Άιφελ άδειασε και η μπαταρία του κινητού μου οπότε απελευθερώθηκα απ’ τον ‘βραχνά’ του κινητού και είπα να περιπλανηθώ χωρίς χάρτες και πρόγραμμα. Αν είναι μία πόλη στον κόσμο που προσφέρεται για κάτι τέτοιο είναι το Παρίσι. Κέντρο της πόλης όπως το εννοούμε με την κλασσική έννοια (ό,τι είναι το Σύνταγμα για την Αθήνα) δεν υπάρχει. Υπάρχουν πολλά σημεία αναφοράς στο κεντρικό Παρίσι οπότε όπου και να περιπλανηθείς πάλι στο κέντρο βρίσκεσαι. Συν το γεγονός ότι όπου και να γυρίσει το βλέμμα σου κάτι όμορφο και ενδιαφέρον θα δει οπότε κερδισμένος βγαίνεις.

Ξεκίνησα τυχαία να περπατάω την Rue Saint Dominique και κατέληξα στην Saint Germain de Pres, μία από τις κομψότερες περιοχές της πόλης με πανέμορφα bistro, καταστήματα και γκαλερί. Σημείο αναφοράς της ιστορικής αυτής γειτονιάς είναι οι 2 παλαιότερες καφετέριες, το αείμνηστο καφέ Les Deux Magots (από το 1884) και ακριβώς δίπλα του το Café De Flore (από ο 1865) που αποτελούσαν και τα 2 από την ίδρυση τους στέκι συνάντησης συγγραφέων, καλλιτεχνών και διανοούμενων. Κοντά βρίσκεται και η μεσαιωνική Εκκλησία Saint Germain de Pres, η αρχαιότερη εκκλησία του Παρισιού. Η ουρά αναμονής και στα 2 καφέ ήταν μεγάλη και έτσι κάθισα στην διπλανή brasserie Le Ponaparte όπου δοκίμασα την φημισμένη κρεμμυδόσουπα.

Παρίσι
sdr_soft


Για την εξόρμηση μου στην Champs Elysees και τα πέριξ της καθώς και στην Montmarte επέλεξα την προτελευταία ημέρα του ταξιδιού μου. H Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων δεν χρειάζεται και ιδιαίτερες συστάσεις. Μόνο που πρέπει να την δεις από κοντά για να συνειδητοποιήσεις τι σόι πράμα είναι. Όλα έχουν ειπωθεί για αυτή τη Λεωφόρο. Επιβλητική, τεράστια πεζοδρόμια, πολυτελή καταστήματα, καφετέριες, κομψότητα, τεράστιες ουρές έξω απ΄τoν οίκο της Louis Vuitton. Όλα μεγαλοπρεπή, τεράστια, νοιώθεις μικρός. Απ’ την αψίδα του Θριάμβου μέχρι την Place de La Concorde η απόσταση είναι σχεδόν 2 χιλιόμετρα. Αν την περπατήσεις και από τις 2 πλευρές σε όλο το μήκος της (το συστήνω ανεπιφύλακτα), έχεις κάνει 4 χιλιόμετρα και το χεις κάψει σίγουρα το κρουασανάκι που χλαπάκιασες στο πρωινό.

Στη διαδρομή κάντε και μία στροφή προς την Avenue Montaigne, την λεωφόρο με τα ακριβότερα καταστήματα υψηλής ραπτικής και μόδας: Dior, Chanel, Fendi, Valentino, Gucci, Chanel, Prada, Versace και άλλα πολλά. Για τους περισσότερους κοινούς θνητούς αυτή η Λεωφόρος δεν συστήνεται για ψώνια, πιο πολύ οπτική εμπειρία αποτελεί η περιδιάβαση στην Montaigne. Και μιας και αναφερόμαστε για ψώνια, μια βόλτα στο πολυκατάστημα Galeries Lafayette.πίσω απ’ την όπερα αξίζει να την κάνεις ακόμη κι αν η σχέση σου με τη μόδα και τα ψώνια είναι πολύ πλατωνική! Το Galeries Lafayette είναι ένα σύμβολο πολυτέλειας και μια οπτική πανδαισία.

Δεν έχω ξαναδεί ομορφότερο και κομψότερο πολυκατάστημα. Στο Παρίσι παντού υπάρχουν καταστήματα οπότε αν ο σκοπός της επίσκεψης σου είναι κυρίως για ψώνια τότε βρίσκεσαι στην κατάλληλη πόλη. Σχετικά κοντά στο Pombidou υπάρχει το Les Halles, ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο με αλυσίδες καταστημάτων στο οποίο υπάρχει μεταξύ άλλων και Lego Store για τους φανατικούς οπαδούς του Lego. Μόνο και για την βιτρίνα του αξίζει να πας, είναι αξιοζήλευτο τι μπορεί να φτιάξει κάποιος με αυτά τα τουβλάκια.


Και αφού χόρτασε το μάτι μου από την πολυτέλεια και την μεγαλοπρέπεια της Champs Elysees πετάχτηκα στην Montmarte για κάτι πιο ‘γήινο’ και καθημερινό. Η Montmarte φιγουράρει ως η γειτονιά των ζωγράφων, η πιο μποέμικη γωνιά του Παρισιού με τα πολύχρωμα μαγαζιά, τα λουλούδια και τη Sacre Coeurl. Από το σταθμό του μετρό μέχρι το λόφο ψηλά που είναι ο ναός μία κρίση αγοραφοβίας μπορεί να την πάθεις. Πάρα πολύ κόσμος και πολύ τουριστικό περιβάλλον τύπου Μοναστηράκι. Περιπλανηθείτε έξω απ’ αυτή την πολύβουη κεντρική διαδρομή για να ανακαλύψετε την αυθεντική γοητεία της Monmarte.

Παρίσι


Σε ότι αφορά τα μουσεία του Παρισιού δεν χρειάζεται να αναφερθώ στο Λούβρο, είναι συνώνυμο με το Παρίσι το ίδιο. Το είχα επισκεφτεί την πρώτη φορά που είχα έρθει στο Παρίσι. Τώρα βαριόμουνα την διαδικασία της αγοράς εισιτηρίου σε προκαθορισμένες ώρες και της αναμονής σε ουρές. Θα ήθελα σε μελλοντικό μου ταξίδι να επισκεφτώ το Orsay, το μεγαλύτερο μουσείο ιμπρεσιονιστών πινάκων στο Παρίσι το οποίο στεγάζεται σε ένα παλιό σταθμό τρένων καθώς και το μουσείο του Πικάσο.


Το Παρίσι πιστεύω είναι ανεξάντλητο, από όποια πλευρά κι αν το δεις. Πάντοτε θα υπάρχει κάτι νέο και συναρπαστικό να ανακαλύψεις, πάντοτε θα βρίσκει ένα μοναδικό τρόπο να σε γοητεύει. Θα λεγα ότι από όλα όσα είδα στο Παρίσι, όλα αυτά τα περίφημα κτίρια, σημεία αναφοράς, πλατείες και αξιοθέατα, αυτό που ερωτεύτηκα πιο πολύ ήταν οι γειτονιές στην περιοχή της place de la Republiqe. Γιατί εκεί βλέπεις το Παρίσι με τα μάτια ενός ντόπιου. Χάρηκα που έκλεισα τιμή στο ξενοδοχείο που δεν περιλάμβανε πρωινό γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να εξερευνήσω ό,τι boulangerie (σε ελεύθερη μετάφραση ‘φούρνοι΄) υπήρχε σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου. Αν πας στο Παρίσι και δεν φας πρωινό από μία boulangerie είναι σαν να πήγες καλοκαιρινές διακοπές σε Κυκλαδίτικο νησί και δεν πήγες ούτε για ένα μπάνιο στη θάλασσα. Ξεχώρισα την boulangerie Liberte, στην οδό Rue des Vinaigriers κοντά στην πλατεία Δημοκρατίας.

Αυτό είναι σαν μικρή αλυσίδα γιατί έχει και σε άλλα σημεία στο Παρίσι. Φρέσκια κρουασάν, πολλά και διαφορετικά είδη ψωμιών, γλυκά, πάστες, σοκολατένιο ψωμί και άλλα πολλά. Έχει 2, 3 τραπεζάκια έξω στο πεζοδρόμιο αλλά και μέσα οπότε είναι και σαν μικρό καφέ. Εκτός απ’ τις boulangerie, όλες αυτές οι γειτονιές στην περιοχή της πλατείας Δημοκρατίας είχαν υπέροχα μικρά καφέ, μικρά εναλλακτικά μαγαζάκια για ιδιαίτερες αγορές, όμορφες πανσιόν, αλλά πάνω απ’ όλα είχαν αυτή την ζεστασιά και τη γοητεία της ντόπιας καθημερινότητας.

Την γοητεία αυτής της εμπειρίας δεν την αλλάζω ούτε με μία τουριστική κρουαζιέρα στον Σηκουάνα, ούτε με ένα ανέβασμα στο ψηλότερο σημείο του Πύργου του Άιφελ. Το τελευταίο βράδυ περπάτησα από την boulevard St Martin που ξεκινά από την place de la Republiqe προς την όπερα του Παρισιού, άλλο ένα αξιοθαύμαστο κτίριο της πόλης. Όχι πως δεν το είχα συνειδητοποιήσει και τα προηγούμενα βράδια, αλλά αυτή η διαδρομή εκείνο το τελευταίο βράδυ μ΄ έπεισε ότι το Παρίσι εκτός από μία πανέμορφη και καλαίσθητη πόλη είναι και μια πόλη που σφύζει από ζωή μέρα και νύχτα. Μία νυχτερινή Αθήνα ένα πράμα χωρίς τα μπουζούκια της! Όλο το υπόλοιπο πέρα απ΄τα μπουζούκια σε σχέση με τη νυχτερινή ζωή είναι πανομοιότυπο.


Θα έλεγα ότι ιδανικός ταξιδιωτικός οδηγός για αυτή την πόλη δεν υπάρχει. Ό,τι και να διαβάσεις, ό,τι πρόγραμμα και να κάνεις, το Παρίσι είναι μαγευτικό από όλες τις απόψεις, όλες τις εποχές, ό,τι και να δεις. Είχα την τύχη να το ζήσω και με ηλιοφάνεια αλλά και με μουντό καιρό. Πιστεύω ότι ο μουντός καιρός είναι μεν μελαγχολικός και λίγο ενοχλητικός όταν συνοδεύεται και από βροχή, αλλά αυτό το χρώμα και ατμόσφαιρα αναδεικνύει περισσότερο την ομορφιά του τοπίου και των κτιρίων σε μια πόλη. Ίσως έχει να κάνει με το φως.

Instagram: Petros Kettenis (@PetKet)

Δείτε επίσης

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin