Μαλβίνα Κάραλη: “Γιατί αν λυγίσω περισσότερο, θα σπάσω: Η μόνη αρχή της ζωής μου”

Δεν θέλω να μάθω τι σημαίνει για σένα τραγωδία. Ούτε πότε γίνεσαι κωμικό πρόσωπο.

Ένα μόνο με αφορά: Πώς μπαίνει το ψυκτικό. Και πότε. Αναρωτιέμαι ακόμη πόσα ψεύτικα «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα» είχες πει. Και μετά το ψυκτικό. Μόνο και μόνο για να μη γίνουμε πρόσωπα κωμικά.

Αστείο. Μια χαρά μπορείς να ζήσεις. Παιδί, σκέφτηκα. Δεν έχει νιώσει ακόμα πώς είναι το να ζεις σαν να μη ζεις. Δεν χρειάστηκε να μάθει ακόμα, πως το «χωρίς εσένα» δεν είναι ζωή. Ασχέτως αν το επιλέγεις. Δεν υποπτεύεται καν πως το βιολογικό τέλος μπορεί κάλλιστα να σημαίνει: πεθαίνω, επειδή τώρα πια μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα.

Και μακάρι να μη μάθει ποτέ πως τα πιο σπαρακτικά «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα» τα λένε οι «σιαμαίοι». Όσο είναι κολλημένοι τουλάχιστον. Τότε που η εγκατάλειψη του ενός από τον άλλο φαίνεται ευκρινέστερα.

Όσο για μένα, τζάμπα ανησυχεί. Επιβιωτική.

Ή, μάλλον, δεν μπορώ να ζήσω δίχως το σύμμαχό μου.

Ο εχθρός ισχυροποιεί το σύμμαχο. Ο σύμμαχός μου είναι αυτός που θα με προφυλάξει από το κωμικό. Από την τραγωδία μπορώ να προφυλαχτώ μόνη μου.

Κολλημένες στην Πατησίων, είχαμε ώρα μπροστά μας, δεν θα μου πάρει πολύ να της πω την ιστορία, σκέφτομαι. Η ιστορία: Μια φορά ήταν κάποιος που αγαπούσε τον αυτοκράτορα. Γιαπωνέζος…

Μήπως την ξέρεις; Δεν την ξέρεις, ωραία, συνεχίζω. Ο αυτοκράτορας, αυτοκράτορας ήταν, όλα λυμένα τα είχε. Μόνο μια εμμονή του. Αυτήν κανείς δεν μπορούσε να του την πραγματώσει. Επιθυμούσε διακαώς να αποκτήσει κάποια σπάνια διαμάντια. Κανείς δεν μπορούσε να τα βρει. Μόνο αυτός που αγαπούσε τον αυτοκράτορα.

Μόνο αυτός είπε να αφανίσει τα «δεν μπορώ, δεν γίνεται».

Έφυγε από την Ιαπωνία, σύρθηκε χρόνια στις αγορές της Αυστρίας. Της Ελβετίας. Και όλοι ήξεραν τι έψαχνε και για ποιον το έψαχνε.

Και κάποια μέρα, τα σπάνια διαμάντια βρέθηκαν. Ο φίλος του αυτοκράτορα τα πλήρωσε όσο όσο. Σιγούρεψε το δώρο του και έπεσε να κοιμηθεί.

Μετά από χρόνια θα γύριζε επιτέλους στην Ιαπωνία, θα έκανε τα ανεκτίμητα διαμάντια δώρο στον αυτοκράτορα. Τη νύχτα όμως του τα έκλεψαν.

Του τηλεφώνησαν το άλλο πρωί. Γνωρίζοντας την εμμονή του για αυτά τα διαμάντια, πίστευαν πως θα ξαναπληρώσει όσο όσο για να επιστρέψουν στα χέρια του.

Ο άνθρωπος που αγαπούσε τον αυτοκράτορα άκουσε την τιμή. Ήθελε όσο τίποτα τα διαμάντια.

Η εμμονή του να τα πάει στον αυτοκράτορα ήταν μεγαλύτερη από την εμμονή του αυτοκράτορα να τα αποκτήσει.

Παρ’ όλα αυτά είπε: Κάνατε κάποιο λάθος. Είναι θέμα αρχών. Δεν πληρώνω ποτέ για να αποκτήσω κάτι δικό μου. Έκλεισε το τηλέφωνο.

Με αυτά τα οριστικά λόγια, που εχθρεύονταν την κωμωδία. Και δεν γύρισε ποτέ του στην Ιαπωνία.

Δεν καταλαβαίνω, είπε. Πού συνδέονται όλα αυτά. Το στρόντιο και τα διαμάντια του αυτοκράτορα. Οι Γιαπωνέζοι και το ψυκτικό σου.

Είχαμε λίγο χρόνο μέχρι να φτάσουμε, έτσι της το είπα με μια εβραϊκή παροιμία: Θα λυγίσω μέχρι εκεί που θα πονέσει η μέση μου.

Γιατί αν λυγίσω περισσότερο, θα σπάσω: Η μόνη αρχή της ζωής μου.

Δεν θα σπάσω. Αλλά η μέση μου θα πληγωθεί για πάντα. Με τα παυσίπονα. Και ποτέ πίσω στην Ιαπωνία.

Με ξαναβρήκε ασυνάρτητη. Ύστερα πάρκαρε και ανεβήκαμε.

Μαλβίνα Κάραλη, “Σαββατογεννημένη”, εκδ. Lifo Books, απόσπασμα

Photo cover:pixabay.com/background

Διαβάστε επίσης:

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin