Σαμ Κάρλκβιστ: “Ο θάνατος έρχεται και παρέρχεται την ίδια στιγμή”

Μέσα μας βαθιά κουβαλάμε την ιδέα του θανάτου·
για νέους αυτό είναι μια απλή αφήγηση —
τον ζωγραφίζουν, τον διατυπώνουν και τον σμιλεύουν.
Για μεγαλύτερους είναι θέμα προγραμματισμού·
λίστες μεγάλες με απολαύσεις και χαρές,
στερήσεις, διασπορά, πίκρα.


Λίστες για ελπίδα, για πραότητα, λύτρωση και ψευδαίσθηση.
Ο θάνατος έρχεται και παρέρχεται την ίδια στιγμή·
Εκείνος ο μελωδικός τόνος συρματόσχοινου που σπάζει.
Ο πολύ σύντομος απόηχος.
Ο θάνατος είναι αυτό που αφήνουμε πίσω μας.
Του σώματος παρακαταθήκη προς ανάγνωση.
Όταν είσαι νεκρός έχει χαθεί ο θάνατος.

Σαμ Κάρλκβιστ, “Μέσα μας βαθιά κουβαλάμε την ιδέα του θανάτου”

Όταν θα φτάσουμε
από σεβασμό θα σταθούμε ακίνητοι
αφήνοντας την πόλη να γυρίζει
γύρω μας σαν τροχός.
Αναβοσβήνουν λαμπιόνια στο πεδίο του έρωτα.
Καμιά φορά και στον ύπνο μπορούμε
ν’ απλώσουμε ένα χέρι και ν’ αδράξουμε
έναν άνθρωπο που μας αγαπά

Σαμ Κάρλκβιστ, “Αναβοσβήνουν λαμπιόνια στο πεδίο του έρωτα”

Πήρα αυτή εδώ τη ζωή από τους γονείς μου.
Στον ύπνο αυτό ψιθυρίζω στον εαυτό μου.
Τη μέρα σαν δεν γροικά κανείς το λέω φωναχτά.
Απομένουν πολλά ακόμη να γίνουν.
Το ημερολόγιο του Δεκέμβρη γράφεται
ολοένα με συντομότερο βήμα και με ρηχότερη ανασαιμιά.
Φίλοι πεθαίνουν κι οι γλάστρες κάποιου θέλουν πότισμα.
Σκέφτομαι επίσης πολύ φωναχτά, και μετά αναγκάζομαι
να σέβομαι μεταμέλειες κι αποφάσεις.
Θέλω να ξέρεις ότι απομένουν πολλά ακόμη.
Ο χρόνος μου άλλο ένα βιαστικό σκίτσο προς συμπλήρωση

Σαμ Κάρλκβιστ, “Πήρα αυτή εδώ τη ζωή από τους γονείς μου”

Photo cover:pixabay.com/Ri_Ya-rose

Διαβάστε επίσης:

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin