Μαλβίνα Κάραλη: “Ο θρήνος μπορεί να περιμένει”

Τελικά, της λέω, μια τραγωδία, τίποτα. Ποτέ.

Στην ουσία, πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο από αυτό που παθαίνεις. Ξημερώνει, και το χθεσινό χαστούκι μοιάζει χάδι μπροστά στο σημερινό χαστούκι. Και πάει λέγοντας.

Γι’ αυτό μη βιαστείς ποτέ. Ο θρήνος μπορεί να περιμένει. Το σημερινό σου δάκρυ, αύριο θα είναι δύο δάκρυα, μεθαύριο τρία, τέσσερα, πέντε δάκρυα. Κάποια στιγμή ο λυγμός.

Ένα πρωί δεν θ’ αντέχεις ούτε να κοιταχτείς στον καθρέφτη ούτε να σηκωθείς από το κρεβάτι.

Τραγικό πρόσωπο, θα σκεφτείς. Είμαι πρόσωπο απολύτως τραγικό. Και θα έρθει το νέο δράμα. Και θα καταστήσει απολύτως κωμικό το χθεσινό τραγικό σου πρόσωπο.

Γιατί καμία τραγωδία, τίποτα, ποτέ. Στο τέλος γελάς πάντα με τα χθεσινά παθήματα σου.

Γιατί τα δράματα δρουν αθροιστικώς. Σαν μερικά αντιβιοτικά. Που το ένα επαυξάνει τη δράση του άλλου.

Μια φορά σου τα δίνει ο γιατρός, τις επόμενες τα παίρνεις μόνος σου. Τα μικρόβια μεταλλάσσονται, ισχυροποιούνται. Έτσι που το φάρμακο να είναι χειρότερο από την αρρώστια.

Ακόμη ισχυρότερα φάρμακα μετά. Έτσι που ο χθεσινός σου βήχας δεν ήταν παρά χάδι μπροστά στη σημερινή σου λοίμωξη.

Τελικά, της λέω, καμία τραγωδία, τίποτα. Ειδικά στον έρωτα.

Το πρώτο ερωτικό σου Τσερνομπίλ θα σε πανικοβάλει. Για ένα διάστημα θα θυμάσαι στρόντιο κάθε φορά που θα βλέπεις πορτοκάλι.

Πέντε εκατομμύρια χρόνια θα υπάρχει στρόντιο στο υπέδαφος, εφεξής πάντα με στρόντιο θα τρως το ψωμί σου. Μετά, νέος έρωτας, νέος κίνδυνος. Σπογγώδης. Δεν γλύτωσες από το στρόντιο.

Και όμως. Νόστος για την εποχή του ψωμιού και των πορτοκαλιών. Ύστερα, έρωτας απεμπλουτισμένο ουράνιο.

Δέκα εισπνοές φτάνουν. Για να σε στείλουν εκεί όπου τα κόκκαλά σου θα εξακολουθούν να φωσφορίζουν επί τριάντα χρόνια.

Μην τρως, μην αναπνέεις. Μην ερωτεύεσαι. Μια μετάλλαξη ίσως. Αυτό είναι μια λύση. Ψάρι. Την κοιτάζω. Το σκέφτεται. Τελικά, μου λέει, καμία μετάλλαξη, τίποτα. Ποτέ.

Άλλωστε δεν είσαι άνθρωπος. Είσαι μηχανή που, στο παραπέντε να καεί, της έβαλαν ψυκτικό. Δεν δείχνεις το θυμό σου ποτέ. Ανώμαλη. Δεν φωνάζεις ποτέ.

Έχεις έναν τρόπο στις πιο δραματικές στιγμές να φαίνεσαι αλλόκοτη.

Δεν σε καταλαβαίνω. Ιδίως από εκείνη τη μέρα της ριζικής αναισθησίας σου.

Τότε που είχε έρθει εκείνη εκεί η φίλη σου από το σχολείο.

Ψεύτης απεμπλουτισμένος, της είχε πει φονική ατάκα.

Ατάκα που, λίγο απορρυθμισμένος να είσαι, μπορεί να σε στείλει στο τρελάδικο: «Πιστεύεις όσα βλέπεις και όχι αυτό που σου λέω εγώ;».

Στην ξένη γυναίκα συνέβη, εγώ πήγα να πεθάνω.

Μαλβίνα Κάραλη, “Σαββατογεννημένη”, απόσπασμα

Photo cover:pixabay.com/badkill3/eye

Διαβάστε επίσης:

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin

The New You

Στοιχεία Επικοινωνίας

Βρείτε μας στα Social Media:

Αφήστε μας ένα μήνυμα