Γιώργος Σεφέρης: “Αυτός ο αγέρας φέρνει στο νου την άνοιξη”

Ήταν η μέρα συννεφιασμένη. Κανείς δεν αποφάσιζε

φυσούσε ένας αγέρας αλαφρύς: «Δεν είναι γρέγος είναι σιρόκος» είπε κάποιος.

Κάτι λιγνά κυπαρίσσια καρφωμένα στην πλαγιά κι η θάλασσα

γκρίζα με λίμνες φωτεινές, πιο πέρα.

Οι στρατιώτες παρουσίαζαν όπλα σαν άρχισε να ψιχαλίζει.

«Δεν είναι γρέγος είναι σιρόκος» η μόνη απόφαση που ακούστηκε.

Κι όμως το ξέραμε πως την άλλη αυγή δε θα μας έμενε

τίποτε πια, μήτε η γυναίκα πίνοντας πλάι μας τον ύπνο

μήτε η ανάμνηση πως ήμασταν κάποτες άντρες,

τίποτε πια την άλλη αυγή.

«Αυτός ο αγέρας φέρνει στο νου την άνοιξη» έλεγε η φίλη

περπατώντας στο πλευρό μου κοιτάζοντας μακριά «την άνοιξη

που έπεσε ξαφνικά το χειμώνα κοντά στην κλειστή θάλασσα.

Τόσο απροσδόκητα. Πέρασαν τόσα χρόνια. Πώς θα πεθάνουμε;»

Ένα νεκρώσιμο εμβατήριο τριγύριζε μες στην ψιλή βροχή.

Πώς πεθαίνει ένας άντρας; Παράξενο κανένας δεν το συλλογίστηκε.

Κι όσοι το σκέφτηκαν ήταν σαν ανάμνηση από παλιά χρονικά

της εποχής των Σταυροφόρων ή της εν – Σαλαμίνι – ναυμαχίας.

Κι όμως ο θάνατος είναι κάτι που γίνεται· πώς πεθαίνει ένας άντρας;

Κι όμως κερδίζει κανείς το θάνατό του, το δικό του θάνατο, που δεν ανήκει σε κανέναν άλλον

και τούτο το παιχνίδι είναι η ζωή.

Χαμήλωνε το φως πάνω από τη συννεφιασμένη μέρα, κανείς δεν αποφάσιζε.

Την άλλη αυγή δε θα μας έμενε τίποτε· όλα παραδομένα· μήτε τα χέρια μας·

κι οι γυναίκες μας ξενοδουλεύοντας στα κεφαλόβρυσα * και τα παιδιά μας

στα λατομεία.

Αθήνα, Φεβ. ‘39

Γιώργος Σεφέρης, Ημερολόγιο Καταστρώματος, Α΄ στο Ποιήματα, Ίκαρος, απόσπασμα

Photo cover:pixabay.com/InspiredImages/dandelion

Διαβάστε επίσης:

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin