Κική Δημουλά: “Επιτέλους έμπηξα το χαριστικό καρφί”

Επιτέλους

έμπηξα το χαριστικό καρφί

στο πάθος μου για σένα

τετέλεσται όλα

στον μέσα και τον έξω μου σταυρό

κι έτσι, δίχως θρήνους 

απαθής κατεβάζω 

τυλιγμένο μες στο λευκό σεντόνι 

των μαλλιών μου 

το άψυχο διωγμένο φίλημά μου 

από τα απαρνητικά σου πόδια

τα όξινά σου χείλη 

μόνη μου το σηκώνω 

δεν έχει καν 

το ιδεολόγο εκείνο βάρος που 

αποκτά μια στέρηση όταν 

την κληρονομεί η ιστορία 

αχ, πανάλαφρος απέμεινε 

ο θάνατος του πόθου μου για σένα 

φυσικό 

έχει κλαπεί από μέσα του το σώμα

μέτρα πόσους αιώνες ήκμασε φρενήρες 

σφαδάζοντας επάνω 

στην παγερή απάρνησή σου γατζωμένο 

και τώρα που αποχωρούν 

αι μυροφόροι μοίραι μία μία 

κι έμεινα μόνη μες στο άδειο γεγονός 

ανασηκώνω το καπάκι που σκεπάζει 

αυτά εδώ τα πτώματα που γράφω 

και θλιμμένη γελώ παρατηρώντας 

πώς ζάρωσε τι γερόντιο έθιμο απέμεινε 

ο έρως μου για σένα 

αλλά και τι γραΐδιο κωμικό τι μάταιο 

η μη ανταπόκρισή σου 

τετέλεσται όλα Χριστέ μου. 

Τήρησα ωστόσο ευλαβώς 

το έθιμο της οδύνης και φέτος.

 Κική Δημουλά   “Η λύτρωση της Μαγδαληνής”.

Photo cover:pixabay.com/Couleur 

Διαβάστε επίσης:

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin