Πως διαμορφώνονται τον 21ο αιώνα οι σχέσεις και το σεξ

Η μελέτη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας είναι περίπλοκο και δύσκολο θέμα. Συναντά τις δυσκολίες της ελλιπούς βιβλιογραφίας αλλά και τις πολιτιστικές συνιστώσες της εκάστοτε εποχής.

Μια απο τις σημαντικότερες μορφές στον τομέα της σεξουαλικότητας ήταν αυτή του Kinsey,οπου το δείγμα της έρευνας του ήταν περίπου 11.000 άτομα και διαπιστώθηκε πως η σεξουαλικότητα δηλαδή η σταθερή συναισθηματική και σεξουαλική έλξη προς άλλα άτομα, λειτουργεί ανεξάρτητα από το βιολογικό σώμα του υποκειμένου.

Η κλίμακα που έφτιαξε καλύπτε μια ευρεία γκάμα θέσεων (συμπεριλαμβανομένης και της ασεξουαλικότητας), στην οποία μάλιστα τα άτομα που χαρακτηρίζονται ως αποκλειστικά ετεροφυλόφυλα ή αποκλειστικά ομοφυλόφυλα (αρσενικά ή θηλυκά) δεν είναι η πλειοψηφία (Kinsey 1948, 1953).

Τα πορίσματα του Kinsey αναγνωρίζονται μέχρι και σήμερα ως μνημειακή συμβολή στη κατανόηση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας.

Απο την εποχή του Kinsley που σημαδεύτηκε από σεξουαλική αναστάτωση και η επόμενη δεκαετία ήταν έντονη όπου χαρακτηρίστηκε από την εμφάνιση των αντισυλληπτικών χαπιών, την εμφάνιση του φεμινισμού με δυναμική μορφή, τις ανοιχτές συζητήσεις για το σεξ και τις πρακτικές του.

Το αντισυλληπτικό χάπι βοήθησε στο να υπάρξει προγαμιαίο σεξ και επέτρεψε στους ανθρώπους να το θεωρούν διασκέδαση και όχι απλή αναπαραγωγική διαδικασία. Έδωσε σε πολλές γυναίκες μια αίσθηση ελευθερίας και βοήθησε στην αλλαγή της σεξουαλικής συμπεριφοράς. Το κίνημα διαμαρτυρίας των νέων (Χίπις), ήταν η επιτομή για την  διακήρυξη της σεξουαλικής ελευθερίας.

Στις επόμενες δεκαετίες υπήρξε μία σαφώς φανερή ανεκτικότητα σε σχέση με τη σεξουαλική δραστηριότητα. Εκδόθηκαν διάφορα βιβλία για το σεξ, ενώ η τηλεόραση και οι διάφορες ταινίες βοήθησαν τη σεξουαλική επανάσταση. Η πρακτική της μη έγγαμης συμβίωσης άρχισε να έχει καθοριστική σημασία ως προγαμιαίο στάδιο.

Το 1973 επιτεύχθηκε η νομιμοποίηση των εκτρώσεων. Παράλληλα, η απόφαση της Αμερικάνικής ιατρικής εταιρείας να μην ορίζει την ομοφυλοφιλία σαν ιατρική δυσλειτουργία, έδωσε ώθηση στο κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων.

Δικαίως λοιπόν ο 20ός αιώνας ονομάζεται και «αιώνας του σεξ» καθώς στη διάρκειά του η σεξουαλικότητα απέκτησε τεράστια σημασία τόσο στο ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο πεδίο.

Τι γίνεται όμως τον 21ο αίωνα;

Μπορούμε να μιλήσουμε ανοιχτά πια οτι η μορφή της σεξουαλικότητας αλλά και των σχέσεων δεν είναι οτι έχει αλλάξει δραματικά, αλλά ο φιλελευθερισμός, η κατάργηση των στερεοτύπων και των ταμπού, οι οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές  έχουν φέρει μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης αλλά και καινούργια δεδομένα.

Οι τρεις «κλασικές» κατηγορίες σεξουαλικού προσανατολισμού (ετεροφυλόφιλος, αμφιφυλόφιλος, ομοφυλόφιλος) δεν αρκούν για να περιγράψουν τα υπάρχοντα είδη σεξουαλικών προτιμήσεων σύμφωνα με νεα έρευνα.

Μερικές καινούργιες ορολογίες είναι pansexual, asexual, demisexual  polyamorous, agender, aromantic, transsexual, genderqueer και άλλες πολλές που πιθανολογείται ότι ξεπερνάνε τις 50 σε νούμερο.

Αν και οι επιστήμονες συμφωνούν ότι τα social media δεν προκαλούν επί της αρχής αυτές τις συμπεριφορές, σίγουρα τις συντηρούν και τις υποβοηθούν.

Η εξέλιξη της τεχνολογίας και η προσβασιμότητα στους νέους σε οποιαδήποτε πληροφορία υπάρχει, ακόμα και αν δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν αυτά που διαβάζουν,έχει παίξει κάποιο σημαντικό ρόλο.

Επιπλέον, τώρα πια από μελέτες θεωρείται οτι οι ερωτικές προτιμήσεις δεν παγιώνονται στην εφηβεία αλλά αλλάζουν μέχρι και την τρίτη δεκαετία της ζωής ενός ανθρώπου (μελέτη του πανεπιστημίου Virginia Tech με επικεφαλής την καθηγήτρια αναπτυξιακής υγείας, Christine kaestle που δημοσιεύθηκε στο journal of sex research)

Τα συγκεκριμένα στοιχεία αλλά και το φαινόμενο αυτό καθ΄ αυτό έχει επηρεαστεί και απο μια κοινωνική πραγματικότητα. Στο παρελθόν, ο γάμος θεωρούνταν ένας σημαντικός θεσμός που ενώνε δύο ανθρώπους.

Η έναρξη οικογένειας άρχιζε τουλάχιστον στην δεύτερη δεκαετία και έτσι πολλοί νέοι  18-22 ετών και ειδικά κορίτσια έμπαιναν στον θεσμό του γάμου γιατί αυτό απαιτούσαν τα κοινωνικά στερεότυπα και η πίεση της οικογένειας τους. Στην σύγχρονη εποχή όμως σύμφωνα με την ταξινόμηση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, ένα άτομο ηλικίας 18 έως 44 ετών θεωρείται νέος.

Είναι λογικό ότι ο μέσος όρος ηλικίας του γάμου να έχει αυξηθεί. Τώρα στην ηλικία των 25  πολλοί ολοκληρώνουν τις σπουδές τους ή απλά αρχίζουν να χτίζουν μια επαγγελματική σταδιοδρομία με αποτέλεσμα τα νέα ζευγάρια να έχουν παραγκωνίσει τη σημασία του γάμου και της δέσμευσης.  

Οι σχέσεις μοιάζουν με ακυβέρνητο καράβι με πορεία σε άγνωστο κόσμο. Όχι ότι πιο παλιά δεν ήταν εύθραυστες. Πλέον, όμως, έννοιες όπως το freckling, το ghosting, το haunting, το swinging, το polyamory προστίθενται στο λεξιλόγιό μας ως μορφές αλληλεπίδρασης που μας αναγκάζουν να αναρωτιόμαστε με ποιον αλλά και με πόσους έχουμε δεσμό.

Όλες αυτές οι έννοιες μπορεί να φαντάζουν άγνωστες για την γενιά των boomers και της generation X αλλά σίγουρα δεν είναι άγνωστες για τους millenials.

Άνθρωποι αποφασίζουν να παντρευτούν αλλά να μένουν χωριστά, να συναινούν σε μη μονογαμία με συναισθηματικά στένες σχέσεις που μπορούν να είναι σεξουαλικοί ή /και ρομαντικοί σύντροφοι, να ανταλάζουν συντρόφους με άλλα ζευγάρια σαν σεξουαλική εμπείρια και άλλα πολλά.

Γιατί λοιπόν ο άνθρωπος που απο τη φύση του έχει τη βαθύτερη ανάγκη  της σύνδεσης με κάποιον άλλον άνθρωπο αποπροσανατολίζεται?
Γιατί δεν αφήνει τον εαυτό του να γευτεί τα αγαθά του έρωτα και δρα διαρκώς ως ανικανοποίητος, με ταραχή; Μια απο τις θεωρίες της ψυχολογίας εκφράζει οτι συνήθως αποφεύγουμε αυτό το οποίο φοβόμαστε.

Και ο φόβος εδώ είναι να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε στενές σχέσεις, να επιτρέψουμε να μας γνωρίσει σε βάθος ο σύντροφος μας ή ακόμα και να βιώσουμε την απόρριψη.

Άτομα τα οποία μεγάλωσαν σε οικογένειες με πολλά προβλήματα χωρίς αγάπη και αποδοχή τείνουν να αποφεύγουν αυτήν την εγγύτητα στην μετέπειτα ερωτική ζωή τους. και όπως υποστηρίζει και ο Πλάτων στην πολιτεία «απο τυραννικές οικογένειες προκύπτουν τυρρανικά πολιτεύματα και απο δημοκρατικές, δημοκρατικά πολιτεύματα».

Άρα αν δυσλειτουργεί και νοσεί η οικογένεια το ίδιο συμβαίνει και στην κοινωνία.

Συγγραφή – Επιμέλεια Άρθρου

Αικατερίνη Τζανοπούλου Καβουσανού – Ψυχολόγος

Ψυχολόγος, απόφοιτη του Εθνικου και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Buckinghamshire University College στο Λονδινο. Οι  μεταπτυχιακές μου σπουδές είναι στη λογικοθυμική θεραπεία, MSc in Rational Emotive Behavior therapy, Goldsmiths University of London. Τακτικό μέλος του συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων. Αριθμός άδειας ασκήσεως επαγγέλματος: 1272/09. 6980989432

Photo cover:pixabay.com/0fjd125gk87/woman

Πηγή:psychology.gr

Διαβάστε επίσης:

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin

The New You

Στοιχεία Επικοινωνίας

Βρείτε μας στα Social Media:

Αφήστε μας ένα μήνυμα