Μίκης Θεοδωράκης: “Η άνοιξη μονάχα για τους άλλους, βάσανο η ζωή μας και καπνιά”

“Δεν είμαι ποιητής, όμως, όταν οι στίχοι άρχισαν να σφυροκοπούν το μυαλό μου, ένιωσα πόσο οι λέξεις μπορεί να ντυθούν στο αίμα· πόσο να με λυτρώσουν…” 

“Ημιτελής του Σούμπερτ”

Τρία αναποδογυρισμένα φεγγάρια
σε μια χούφτα νερό.

Τσακισμένο καράβι γεμάτο
κορυδαλλούς και βιολέτες.

Πέρασα μπροστά σου κι εσύ ήσουν η χθεσινή βροχή.
θα ρθω να σε βρω κρατώντας
μια χορδή τεντωμενηστό χέρι.

Ονομάζομαι Φαίδων .

Δεν έχω τίποτα άλλο
έξω απ το κουρελιασμένο μου μανίκι.
δεν υποφέρω πια τη φωνή των πουλιών.

ΑΘΗΝΑ 1946

“ΕΝΑ ΨΕΜΑ’

Δε θα μπορέσω ποτέ μου να εννοήσω
τη σοφία εκείνη που χαρίζει το γέλιο
και την αυταπάτη στους ανθρώπους.

Μαντεύω πως θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια
να χτίσεις μες στην ψυχή σου ένα ψέμα
τόσο μέγα που σίγουρα να μπορέσεις
να πιαστείς απ’ αυτό και να μην πνιγείς.

ΑΘΗΝΑ 1943

“ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ”

Τώρα που πεθαίνουν τα λουλούδια,
τώρα που σωπαίνουν τα πουλιά
μου ‘μείναν στα χείλη τα τραγούδια
-ξεχασμένη αγάπη μου- παλιά.

Χώρισαν οι δρόμοι μας μιαν ώρα
φορτωμένοι σύννεφα βαριά

Μες στους παγωμένους δρόμους τώρα
-βάσανο η ζωή μας και καπνιά.
Τώρα περιμένουμε το θάμα
πίσω από το τζάμι το θολό.

Η κάμαρή μας μοιάζει μ’ ένα κλάμα
φυτεμένο μέσα μας, πνιχτό.

Οι δρόμοι μας χωρίσανε για πάντα!
Μη με περιμένεις στη γωνιά.

Η άνοιξη μονάχα για τους άλλους,
βάσανο η ζωή μας και καπνιά.

“Ταξίδι μέσα στη νύχτα”, 1978

Ανθολογία ποιημάτων του Μίκη Θεοδωράκη «Να μαγευτώ και να μεθύσω», αποσπάσματα, εκδόσεις IANOS

Photo cover:pixabay.com/Free-Photos 

Διαβάστε επίσης:

Share:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin