Search
Close this search box.

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ: “Ποτέ μου δεν αντίκρισα θεά να περπατά, μα αυτή βαδίζοντας πατάει στη γη”

Τα μάτια της δεν μοιάζουν με ηλιαχτίδα
κι είναι τα χείλη της χλωμά μπρος στο κοράλλι.
Άμα το χιόνι είναι λευκό, έχει τα στήθη ωχρά·
μαύρα, συρμάτινα μαλλιά έχει στο κεφάλι.
Τριαντάφυλλα έχω δει ολοπόρφυρα,
μα τέτοια δεν θα βρω στα μάγουλά της.
Γεύθηκα αρώματα πολύ τερπνότερα
από τα μύρα που ανασαίνω στα φιλιά της.
Ευφραίνομαι όταν μου μιλάει κι ας ξέρω
πόσο γλυκύτερη είναι η μουσική.
Ποτέ μου δεν αντίκρισα θεά να περπατά,
μα αυτή βαδίζοντας πατάει στη γη.
Τόσο όμως στη ζωή μου βασιλεύει,
που κάθε σύγκριση άλλη περιττεύει.
Τόσο όμως τη ζωή μου κυβερνά,
που ανούσια τ’ άλλα μοιάζουν. Και κενά.

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, “Σονέτο 130”

Αχ ο έρωτας,
Τόσο γλυκός στην όψη,
Πως δείχνεται σκληρά τυραννικός,
σαν έρθει να δοκιμαστεί.
Αλαφράδα βαριά,
Σπουδαίο παιδιάρισμα
Απαίσιο χάος, μολυβένιο φτερό
Καπνός που λάμπει,
Κρύα φλόγα,
Άρρωστη υγεία,
Ύπνος άγρυπνος,
Κάτι που είναι…, ό,τι δεν είναι!
Αυτός είναι ο έρωτας μου
Που τον μισώ στα βάθη της καρδιάς μου
Δε γελάς;

Κλαίω…

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, “Αυτός είναι ο έρωτας μου”

Photo cover:pixabay.com/Willgard-fantasy

Διαβάστε επίσης:

Share: