Search
Close this search box.

Όσκαρ Ουάιλντ: “Κι ήλιος πορφυρός στα νερά είχε καθίσει, τη γη της Ελλάδας είχα τέλος πατήσει”

Σαν το ζαφείρι ήταν της θάλασσας το χρώμα

κι έμοιαζε οπάλιο πυρωμένο τ’ ουρανού το δώμα.

Σηκώσαμε πανιά … Και πρίμο φύσαγε τ’ αγέρι,

στις ανατολικές γαλάζιες χώρες να μας φέρει.

Απ’ την ολόρθη πλώρη, βιαστικό το βλέμμα

τη Ζάκυνθο αγναντεύει, το κάθε της ρέμα

και το κάθε λιοστάσι,

της Ιθάκης τ’ ακροθαλάσσι,

του Λύκαιου τα κορφοβούνια χιονισμένα,

της Αρκαδίας τα βουνά μ’ ανθούς σπαρμένα.

Κανείς άλλος ήχος τη σιωπή δεν ταράζει,

παρά το πανί που στο κατάρτι παφλάζει,

το νερό που στα πλάγια του πλοίου φλοισβίζει

και γέλιο κοριτσιών που στην πρύμνη αναβρύζει.

Την ώρα που άρχιζε να φλέγεται η Δύση

κι ήλιος πορφυρός στα νερά είχε καθίσει,

τη γη της Ελλάδας είχα τέλος πατήσει.

Στο θέατρο του Άργους

Τσουκνίδες και παπαρούνες φθείρουν το λαξευτό σκαλί:

κανένας ποιητής στεφανωμένος με την ελιά της αθανασίας

δεν τραγουδά το ευχάριστο άσμα του, ούτε η γοερή Τραγωδία

τρομάζει τον αέρα, το πράσινο στάρι κυματίζει γλυκά

εκεί που κάποτε ο Χορός κινούνταν με γοργούς ρυθμούς

μακριά στην Ανατολή μια πορφυρή έκταση θάλασσας,

οι χρυσαφένιοι βράχοι που φυλάκισαν τη Δανάη

και το βεβηλωμένο Άργος μπρος στα πόδια μου.

Δεν είναι τώρα η εποχή να θρηνούμε τα περασμένα,

το ναυάγιο ενός έθνους πάνω στην πέτρα του Χρόνου,

ή τις φοβερές καταιγίδες της παμφάγου Μοίρας,

διότι τώρα οι άνθρωποι φωνασκούν μπρος στην πόρτα μας,

ο κόσμος γέμισε πανούκλα,

αμαρτία και έγκλημα,

ακόμα και ο Θεός έχει χάσει το μισό θρόνο του για Χρυσάφι!

Όσκαρ Ουάιλντ, “Άργος”, 1877

Photo cover:pixabay.com/Nature_Shots-boat

Διαβάστε επίσης:

Share:

The New You

Στοιχεία Επικοινωνίας

Βρείτε μας στα Social Media:

Αφήστε μας ένα μήνυμα