Με επιβλητική παρουσία και αυθεντική γοητεία, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ ήταν ένας από τους πιο καταξιωμένους ηθοποιούς του θεάτρου και ο απόλυτος σταρ του ελληνικού κινηματογράφου. Ο νεαρός ζεν πρεμιέ που ξεπήδησε από το Εθνικό Θέατρο, γρήγορα απέδειξε ότι είχε το ταλέντο και την ικανότητα να ανταπεξέλθει με την ίδια ευκολία σε μια τεράστια γκάμα ρόλων.
Τόσο με τις δουλειές που έκανε με την Αλίκη όσο και με την πορεία που χάραξε μόνος, κατάφερε να χτίσει μια μακρά καριέρα γεμάτη επιτυχίες και δόξα, συνδυάζοντας τον εμπορικό κινηματογράφο με κλασικά έργα στο θεατρικό σανίδι.
Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση ήταν στο Εθνικό Θέατρο, αμέσως μετά την αποφοίτηση του, στον «Γλάρο» (1957) του Τσέχωφ με την Κυβέλη και την Βάσω Μανωλίδου. Θα παραμείνει στο Εθνικό μέχρι το 1961, ενώ το 1960 κάνει μια παράλληλη συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης παίζοντας στο «Θείο Βάνια» του Τσέχωφ, με τον Κάρολο Κουν στον κεντρικό ρόλο αλλά και στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Ήταν μια παράσταση που σημείωσε μεγάλη επιτυχία με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ να εντυπωσιάζει κριτικούς και κοινό στον ρόλο του γιατρού Άστροφ.
Μια φωτογραφία του Δημήτρη Παπαμιχαήλ με την Κατίνα Παξινού είδαμε στο προφίλ του δημοσιογράφου Άρη Λουπάση στο Instagram. Ο συλλέκτης σημειώνει για τον ηθοποιό:
«Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ και η Κατίνα Παξινού στα παρασκήνια του Εθνικού θεάτρου όπου εμφανίζονται στην παράσταση “Το σκοτάδι είναι αρκετά φωτερό” του Άγγλου συγγραφέα Κρίστοφερ Φράι που κάνει πρεμιέρα στις 7 Νοεμβρίου του 1957 σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, μετάφραση Νίκου Γκάτσου, μουσική Μάνου Χατζιδάκι και την συμμετοχή των Λυκούργου Καλλέργη, Παντελή Ζερβού, Νίκου Τζόγια, Στέλιου Βόκοβιτς και της νεαρής Γκέλυς Μαυροπούλου στην πρώτη συνεργασία της με το Εθνικό.
Ο συγκεκριμένος συγγραφέας θεωρείται ένας από τους χαρακτηριστικότερους αντιπροσώπους του λεγόμενου “ποιητικού θεάτρου” και μέσα από το έργο αυτό κάνει για πρώτη φορά την γνωριμία του με το Αθηναϊκό κοινό σε μια παράσταση υψηλών ερμηνευτικών απαιτήσεων γεμάτη φιλοσοφία, δοσμένη με ένα ακράτητο ποιητικό οίστρο. Όπως φαίνεται στην φωτογραφία, ο ανερχόμενος τότε ηθοποιός κοιτάζει με δέος την “απόλυτη ιέρεια της υποκριτικής” και αισθάνεται ευλογημένος που συνυπάρχει μαζί της στην σκηνή. Στα πλαίσια της επτάχρονης παραμονής του στο Εθνικό όπου θα ξεκινήσει και την θεατρική του πορεία το 1954, εμφανίζεται στο πλάι της συνολικά πέντε φορές στις παραστάσεις “Εκάβη” του Ευριπίδη (δύο φορές), “Άμλετ” του Σαίξπηρ, στην παραπάνω παράσταση και στον “Οιδίποδα τύραννο” του Σοφοκλή. Σε κάθε συνεργασία τους παρακολουθούσε στις κουίντες με θρησκευτική ευλάβεια τις ερμηνείες της, ρουφώντας σαν σφουγγάρι κάθε κίνησή της που αποτελούσε γι’ αυτόν μεγάλο σχολείο για να εμπλουτίσει τα υποκριτικά του προσόντα. Το 1957 είναι και η χρονιά όπου θα τον παρακολουθήσουν στον πρώτο μεγάλο του ρόλο στο σανίδι στον “Γλάρο” του Τσέχωφ δίπλα στην μεγάλη Κυβέλη, οι Αλέκος Σακελλάριος και Φιλοποίμην Φίνος οι οποίοι εντυπωσιασμένοι από την παρουσία του θα του προτείνουν ρόλο για την “Θεία από το Σικάγο” που θα αποτελέσει την αρχή της χρυσής συνεργασίας του με την θρυλική εταιρεία και μιας θριαμβευτικής κιν/φικής διαδρομής που θα απογειωθεί δύο χρόνια αργότερα με τον ρόλο του “καθηγητή Φλωρά” στο “Ξύλο βγήκε από τον παράδεισο».
