Στις 10 Μαρτίου του 1970 έφυγε από τη ζωή ο ανεπανάληπτος κωμικός Βασίλης Αυλωνίτης.
O συλλέκτης και δημοσιογράφος Άρης Λουπάσης δημοσίευσε στο Instragram μια φωτογραφία του αξέχαστου ηθοποιού σε νεαρή ηλικία στα τέλη της δεκαετίας του ’20, όταν συμμετείχε σε μουσικές κωμωδίες και οπερέτες της εποχής. Η πορεία του όμως ξεκίνησε πολύ νωρίτερα μέσα από δύσκολες συνθήκες.
Όπως γράφει ο Άρης Λουπάσης, ο Βασίλης Αυλωνίτης από παιδί αναγκάστηκε να εργαστεί σκληρά, όταν ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένεια. Έραβε τσάντες, πορτοφόλια, κουβαλούσε κιβώτια, προσπαθώντας να συνεισφέρει οικονομικά. Η μοίρα τον οδήγησε στον χώρο του θεάτρου μέσα από έναν απρόσμενο δρόμο: ως βοηθός σκηνογράφου στο θέατρο “Έντεν”. Εκεί, ο θεατρικός επιχειρηματίας Θεόδωρος Σκούρας διέκρινε το ταλέντο του ανάμεσα στα παρασκήνια και τον παρότρυνε να δοκιμαστεί στην υποκριτική. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’20 άρχισε να εμφανίζεται με επιτυχία σε μουσικές παραστάσεις, ενώ στη δεκαετία του ’30 είχε ήδη δικό του θίασο, πρωταγωνιστώντας σε επιθεωρήσεις και οπερέτες πλάι στα μεγαλύτερα ονόματα του θεάτρου. Παρά τη μεγάλη του φήμη, κρατούσε την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, στις αρχές του ’30 παντρεύτηκε την Πόπη, μία από τις μπαλαρίνες του θιάσου του. Όμως ο θαυμασμός και η διεκδίκηση μιας νεαρής θαυμάστριας τον οδήγησαν σε μια νέα περιπέτεια.
Μετά από μια θυελλώδη σχέση, έφυγε για το Παρίσι, αφήνοντας πίσω του έναν γάμο και ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα. Εκεί, μετά από έναν ακόμη χωρισμό, γνώρισε τη Γιογιό, μια γυναίκα για την οποία οι πηγές δεν ξεκαθαρίζουν αν ήταν Γαλλίδα ή Βρετανίδα. Παντρεύτηκαν το 1945, απέκτησαν δύο παιδιά, τον Γιάννη και την Ελένη και επέστρεψαν στην Ελλάδα. Με την άνθηση του ελληνικού σινεμά τη δεκαετία του ’50, χάρισε στο κοινό αμέτρητες στιγμές γέλιου και διασκέδασης. Το ταλέντο του μοναδικό, η κωμική του στόφα αξεπέραστη. Ένας λαϊκός θεατρίνος με μοναδική αμεσότητα, που μετέτρεπε την καθημερινότητα σε σπαρταριστή κωμωδία. Το γέλιο του σαν βροντή, η φωνή του σαν τραγούδι μιας ολόκληρης εποχής. Έφυγε, μα οι ρόλοι του ταξιδεύουν ακόμα στον χρόνο, όπως το κύμα που επιστρέφει πάντα στην ακτή, όπως η σκιά του θεάτρου που δεν σβήνει ποτέ.
