Η Μαίρη Αρώνη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης και η Τζένη Καρέζη πρωταγωνίστησαν στην κωμωδία «Μια τρελή τρελή οικογένεια», σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου και σενάριο των Πολύβιου Βασιλειάδη και Νίκου Τσιφόρου. Μια φωτογραφία των τριών ηθοποιών δημοσίευσε ο Άρης Λουπάσης στο Instagram, όπου βρίσκονταν σε διάλειμμα από τα γυρίσματα της συγκεκριμένης ταινίας
Η ταινία της Φίνος Φιλμ που έκανε πρεμιέρα στις 25 Οκτωβρίου 1965, γνώρισε τεράστια επιτυχία, με τη Μαίρη Αρώνη να ερμηνεύει μοναδικά τη χαρακτηριστική “Πάστα Φλώρα”, έναν ρόλο που έμελλε να μείνει αλησμόνητος. Όπως αναφέρει ο Άρης Λουπάσης, εκείνη τη χρονιά, η σπουδαία ηθοποιός παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, τον σκηνοθέτη Κωστή Μιχαηλίδη, έναν από τους πιο δραστήριους ανθρώπους του ελληνικού θεάτρου. Με σταθερή παρουσία από την Κατοχή μέχρι τον θάνατό του, υπηρέτησε όλα τα θεατρικά είδη, σκηνοθετώντας περισσότερες από 125 παραστάσεις σε κρατικά θέατρα και ελεύθερους θιάσους στην Ελλάδα και την Κύπρο. Ιδρυτής της «Σχολής Θεάτρου», υπήρξε επίσης ηθοποιός, θεατρικός επιχειρηματίας και δημοσιογράφος. Παρότι ο γάμος τους δεν κράτησε πάνω από δύο χρόνια, η σχέση τους άφησε αποτύπωμα στο θεατρικό γίγνεσθαι.
Ο πρώτος της γάμος έγινε το 1934 με τον ηθοποιό Θεόδωρο Αρώνη, έναν καλλιτέχνη με καταγωγή από τη Σεβαστούπολη της Ρωσίας, ο οποίος εντάχθηκε στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου το 1932. Οι δυο τους γνωρίστηκαν όταν εκείνη ήταν ακόμη σπουδάστρια της Δραματικής Σχολής του Εθνικού. Ο Θεόδωρος ή “Φέντια”, όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι και η σύζυγός του, έφυγε πρόωρα από τη ζωή το 1956, μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο. Την περίοδο της απώλειάς του, η Αρώνη έπαιζε στις “Εκκλησιάζουσες” στο Ηρώδειο. Το σοκ ήταν τέτοιο που της προκάλεσε λεύκη, μια κατάσταση που για μια ηθοποιό σήμαινε καθημερινή προσπάθεια και κάλυψη κάθε εμφανιζόμενου σημείου με μακιγιάζ. Κι όμως, τίποτε δεν κατάφερε να σβήσει τη λάμψη της.
Η Μαίρη Αρώνη υπήρξε μια από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες του ελληνικού θεάτρου, με ανεπανάληπτες ερμηνείες που ισορροπούσαν ανάμεσα στην αριστοκρατική φινέτσα και την εκλεπτυσμένη αίσθηση του χιούμορ. Είτε στην κλασική δραματουργία είτε στην κωμωδία, εξέπεμπε ένα σπάνιο μέτρο και μια έμφυτη γοητεία που δεν αντιγράφεται. Και ίσως γι’ αυτό τόσα χρόνια μετά, το όνομά της παραμένει συνώνυμο της θεατρικής ποιότητας και του υποκριτικού μεγαλείου.
