Η Τζένη Καρέζη πόζαρε στον φακό με τον Βασίλη Τσιτσάνη το 1976 στο νυχτερινό κέντρο “Χάραμα” στην Καισαριανή, όπου η αξέχαστη ηθοποιός απολάμβανε για άλλη μια φορά, ως συχνή θαμώνας του μαγαζιού, τις μεγάλες επιτυχίες του κορυφαίου Έλληνα ρεμπέτη.
Το «Χάραμα» υπήρξε ένας από τους πιο ξεχωριστούς τόπους του ελληνικού πολιτισμού. Ένα μαγαζί που γεννήθηκε μέσα σε δύσκολες εποχές για το λαϊκό τραγούδι και κατάφερε να γίνει καταφύγιο και προπύργιο του ρεμπέτικου. Όπως γράφει ο Άρης Λουπάσης στο Instagram ξεκίνησε τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο με άλλο όνομα και χωρίς ιδιαίτερη απήχηση, όμως η πραγματική του πορεία άρχισε όταν πέρασε στα χέρια του Κίμωνα Φαραντζή. Εκείνος, γνωρίζοντας καλά τον καλλιτεχνικό κόσμο, έφερε στο μαγαζί τον φίλο του και σπουδαίο συνθέτη Γιάννη Παπαϊωάννου και το ονόμασε «Χάραμα» από το γνωστό τραγούδι του “Πριν το χάραμα μονάχος”. Η ουσιαστική έκρηξη ήρθε όταν στο σχήμα προστέθηκε ο Βασίλης Τσιτσάνης. Μαζί με τον Παπαϊωάννου και αργότερα με τη Σωτηρία Μπέλλου, δημιούργησαν μια ανεπανάληπτη τριάδα που μετέτρεψε την Καισαριανή σε μεγάλο μουσικό σταθμό της Αθήνας.
Το «Χάραμα» έγινε το σημείο όπου συναντιούνταν εργάτες, φοιτητές, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι και άνθρωποι των γραμμάτων, όλοι με τον ίδιο σκοπό: να ζήσουν από κοντά το αυθεντικό λαϊκό τραγούδι. Εκεί ακούστηκαν τα σπουδαιότερα κομμάτια του Τσιτσάνη, εκεί έλαμψε η φωνή της Μπέλλου, εκεί η πίστα έγινε ένας τόπος όπου συνέβαινε κάτι σχεδόν τελετουργικό. Το «Χάραμα» υπήρξε ο χώρος που ένωσε διαφορετικούς ανθρώπους, γενιές και κοινωνικές τάξεις, με κοινό στοιχείο την αγάπη για την αληθινή λαϊκή μουσική. Από τη σκηνή του πέρασαν ονόματα που σημάδεψαν το ελληνικό τραγούδι, από τη Βίκυ Μοσχολιού και τη Δήμητρα Γαλάνη μέχρι τη Χάρις Αλεξίου και τη Μαρίζα Κωχ. Με τον θάνατο του Τσιτσάνη το 1984, το «Χάραμα» έχασε μια από τις πιο ζωντανές ψυχές του, όμως το αποτύπωμά του παρέμεινε. Γνώρισε καλές και δύσκολες περιόδους, διατηρώντας πάντα την ιστορική του αύρα. Ένας τόπος όπου γράφτηκε ένα μεγάλο κομμάτι του λαϊκού μας πολιτισμού και που η μνήμη του παραμένει βαθιά χαραγμένη όχι μόνο στη μουσική αλλά και στις καρδιές όσων πέρασαν από την πόρτα του.
