Η Έλλη Λαμπέτη στις 13 Ιουνίου του 1965 βρισκόταν στον Πειραιά, έξω από το υπερωκεάνιο «Ολυμπία» μαζί με τον δεύτερο σύζυγό της, τον Αμερικανό συγγραφέα και δημοσιογράφο Φρέντερικ Γουέικμαν, με προορισμό την Αμερική.
Ύστερα από ένα μοναδικό ρεσιτάλ ερμηνείας στην παράσταση «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς και με σωματική και ψυχική εξουθένωση, αποδέχτηκε την πρότασή του για ένα ταξίδι αναψυχής στη γενέτειρά του. Όπως γράφει ο δημοσιογράφος, Άρης Λουπάσης στο Instagram, γνωρίστηκαν το 1956 μέσω του κοινού τους φίλου Μιχάλη Κακογιάννη, την περίοδο του θυελλώδους έρωτά της με τον Δημήτρη Χορν. Εκείνος εντυπωσιάστηκε από την παρουσία της στο «Κορίτσι με τα μαύρα» και επιθυμούσε να τη γνωρίσει από κοντά. Ξανασυναντήθηκαν δύο χρόνια αργότερα στο Φεστιβάλ των Καννών για την προβολή της ταινίας «Το τελευταίο ψέμα», όταν η σχέση της με τον Χορν πλησίαζε στο τέλος της και ο Γουέικμαν εκδήλωσε ανοιχτά το ενδιαφέρον και το πάθος του.
Μετά το Φεστιβάλ πέρασαν όμορφες στιγμές σε ταξίδι τους στο Λος Άντζελες, ενώ με την επιστροφή τους, εκείνη ανέβασε με τον Χορν «Το παιχνίδι της μοναξιάς», την τελευταία κοινή τους εμφάνιση και το οριστικό κλείσιμο ενός θρυλικού έρωτα. Το 1959 παντρεύτηκε τον συγγραφέα στην Αμερική, έζησαν στη βίλα του στο Χόλιγουντ και οι προσπάθειές του για μόνιμη εγκατάστασή τους εκεί, με προτάσεις για διεθνή καριέρα, δεν καρποφόρησαν, αφού η Έλλη επιθυμούσε να επιστρέψει έπειτα από έντεκα μήνες. Θεωρούσε αδιανόητο να δημιουργήσει καριέρα στη Νέα Υόρκη μετά την ευτυχία που είχε γνωρίσει στο ελληνικό κοινό. Στα χρόνια του έγγαμου βίου ο Γουέικμαν δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί στον θεατρικό της κόσμο και η σχέση φθάρθηκε, με την Έλλη να δηλώνει με ειλικρίνεια πως «ήταν λάθος αυτός ο γάμος» και να ζητά διαζύγιο. Εκείνος παρέμεινε στο πλευρό της στα χρόνια της ασθένειας και στη δύσκολη περίοδο μιας αποτυχημένης υιοθεσίας ενός παιδιού που αγάπησε βαθιά και επέστρεψε στους βιολογικούς γονείς. Το διαζύγιο εκδόθηκε το 1978 και οι δυο τους διατηρούσαν φιλικούς δεσμούς. Μια «ιέρεια» της υποκριτικής και μια ανεπανάληπτη μορφή που ξεχώρισε για τη γνησιότητα, την αλήθεια και την εσωτερική της λάμψη.
