Αυτό το editorial γράφτηκε πριν 20 χρόνια, αν και θα μπορούσε να είχε γραφτεί και πέρυσι ή όποια χρονιά εσείς νομίζετε.
Αυτό το καλοκαίρι έκανα το ωραιότερο ταξίδι…
Δεν το είχα σχεδιάσει αλλά μου βγήκε πολύ απλά και ανεμπόδιστα, μάλλον παραμόνευε στην άκρη του μυαλό μου και περίμενε το κατάλληλο timing.
Αυτό το καλοκαίρι ταξίδεψα μόνη μου σε δέκα διαφορετικούς κόσμους, συναρπαστικούς. Έχοντας την πολυτέλεια της επιλογής, που μόνο όταν χάσεις καταλαβαίνεις την μοναδικότητά της, κοιμόμουν στα διαλείμματα των ταξιδιών ατελείωτες ώρες, ευτυχισμένη με το νανούρισμα των κυμάτων. Ένιωσα αυτό που λένε οι Ινδοί για την ευτυχία: “Η πραγματική ευτυχία σε κάνει να χάνεις την αίσθηση του χρόνου. Όταν ξυπνά και δεν ξέρεις τι μέρα ή την ώρα είναι, είσαι ευτυχισμένος”.
Ταξίδεψα στις συγκλονιστικές “Πύλες της Φωτιάς” του Στίβεν Πρέσφιλντ, που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. Με έκαναν πιο δυνατή και πιο άφοβη. Οι “πολεμιστές του φωτός” του Πάολο Κοέλιο με ξενάγησαν στα μυστικά της ευαισθησίας και της ανθρωπιάς. Ο “Ηγεμών” του παρεξηγημένου Μακιαβέλη με εντυπωσίασε, όχι γιατί αυτά που περιγράφει τα ζούμε καθημερινά, αλλά γιατί η πολιτική του σήμερα μοιάζει τραγικά με τον τότε σκοταδισμό.
Επισκέφτηκα τον κόσμο της υπέρτατης ελευθερίας του Dr. Wayne Dr. Dyer με τον τίτλο “Ο ιερός σου εαυτός” και κόντεψα να χαθώ… Αμέτρητα μονοπάτια γνώσης και άσκησης που ήθελαν αντοχή και όρεξη. Στη χώρα του μυστικού “The secret” έμεινα περισσότερο από ότι υπολόγισα. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως να μην έχω γυρίσει ακόμη…
Αυτό το καλοκαίρι ταξίδεψα πολύ μακρυά. Εκατομμύρια χρόνια πίσω και άλλα τόσα μπροστά. Επέστρεψα καθαρή, ήρεμη, καλύτερη, πιο σοφή και με πολύ περισσότερη αγάπη μέσα μου. Ήταν ένα ταξίδι τελικά απαραίτητο και σημαδιακό για όλα τα υπόλοιπα που θα έρθουν.
Κλείνω το διαβατήριο στο συρτάρι του γραφείου μου, ρίχνοντας μία τελευταία ματιά στην πρώτη σελίδα: “Στη ζωή παίρνεις όχι αυτό που αξίζεις, αλλά αυτό που διαπραγματεύεσαι…”
Κατερίνα Γιατζόγλου
Διαβάστε επίσης:
