Ο συλλέκτης και δημοσιογράφος Άρης Λουπάσης δημοσίευσε στο Instagram μια φωτογραφία της Ρένας Βλαχοπούλου με το κορυφαίο ελληνικό χορευτικό ντουέτο Γιάννη Φλερύ και Λίντα Άλμα. Στη λεζάντα της σπάνιας φωτογραφίας σημειώνει:
«Η Ρένα Βλαχοπούλου (δεξιά), τέλη της δεκαετίας του ’40 μαζί με το κορυφαίο ελληνικό χορευτικό ντουέτο Γιάννη Φλερύ – Λίντα Άλμα, σε μια φωτογραφία που μοιάζει με καρτ ποστάλ από μια εποχή γεμάτη λάμψη, κομψότητα και αέρινη φινέτσα. Η μοίρα ένωσε επαγγελματικά τον Γιάννη Φλερύ και τη Λίντα Άλμα το 1943, στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Εκείνος, ήδη σπουδαίος χορευτής και χορογράφος, είδε την Άλμα να χορεύει στο βαριετέ του θεάτρου «Παναθήναια» και καθώς μαγεύτηκε από την κίνησή της σαν να αντίκριζε ένα αερικό, της πρότεινε να γίνει η παρτενέρ του. Έτσι γεννήθηκε ένα από τα ωραιότερα χορευτικά ζευγάρια που έγραψε ιστορία.
Για 28 χρόνια, ο χορός τους ήταν ένας ψίθυρος αρμονίας που μάγευε το κοινό στις θεατρικές σκηνές της Αθήνας και στο σινεμά. Το 1946, το πεπρωμένο τους έφερε μπροστά στην Εντίθ Πιαφ. Η θρυλική τραγουδίστρια, συγκλονισμένη από την τέχνη τους, τους κάλεσε να ταξιδέψουν μαζί της σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή περιοδεία. Και πράγματι, την ίδια χρονιά, ο Φλερύ και η Άλμα έκαναν το ντεμπούτο τους στο θέατρο «Ετουάλ» στο Παρίσι, δίπλα στη θρυλική Γαλλίδα ερμηνεύτρια. Ήταν η αρχή ενός ονειρεμένου ταξιδιού που τους οδήγησε σε σκηνές ολόκληρου του κόσμου δίπλα σε μεγάλα ονόματα παγκοσμίως.
Το 1952 επιστρέφουν στην Ελλάδα όπου συνεργάζονται με την Ρένα Βλαχοπούλου στο θέατρο «Περοκέ». Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι το 1967, η συνεργασία τους έγινε ένα σταθερό σημείο στο θεατρικό στερέωμα, είτε στις σκηνές είτε στα νυχτερινά κέντρα της εποχής. Όμως δεν ήταν μόνο η συνεργασία που τους ένωσε. Η Λίντα και η Ρένα από το 1942 μέχρι τον χαμό της πρώτης το 1999, δημιούργησαν έναν δεσμό αληθινής φιλίας, έναν δεσμό σπάνιο και πολύτιμο σε έναν χώρο όπου ο ανταγωνισμός συχνά σκίαζε τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν εκείνη έχασε τον σύντροφο της ζωής της τον Μάνο Κατράκη, η Ρένα στάθηκε δίπλα της σαν βράχος, σαν αδελφή, σαν οικογένεια, σαν ένα χέρι απλωμένο στο σκοτάδι. Γιατί σε έναν κόσμο φτιαγμένο από φώτα και χειροκροτήματα, εκείνες κατάφεραν να κρατήσουν κάτι πιο πολύτιμο: μια φιλία αληθινή, σαν έναν παλιό, αγαπημένο σκοπό που δεν ξεχνιέται ποτέ».
