Το γέλιο απέκτησε το δικό του πρόσωπο, τη δική του φωνή και τη δική του μοναδική έκφραση μέσα από τη Ρένα Βλαχοπούλου. Η παρουσία της μετέτρεπε κάθε εμφάνιση σε γιορτή και κάθε ρόλο σε μια εμπειρία γεμάτη ζωντάνια, ρυθμό και αλήθεια.
Σαν σήμερα, το 2004, έφυγε από την ζωή, μα η παρουσία της παραμένει φωτεινή μέσα από τις ταινίες, τις θεατρικές επιτυχίες και τα τραγούδια της. Η αξέχαστη ηθοποιός αποτέλεσε ένα μοναδικό καλλιτεχνικό φαινόμενο. Χωρίς να έχει φοιτήσει σε δραματική σχολή, στηρίχθηκε στο ένστικτο, στο ταλέντο και στην οξυδέρκειά της. Η υποκριτική της έμοιαζε τόσο φυσική, ώστε κάθε χαρακτήρας που ερμήνευε έδινε την αίσθηση πως αποτελούσε προέκταση της προσωπικότητάς της.
Το κοινό την αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή, γιατί αναγνώριζε σε εκείνη μια γυναίκα αληθινή, που επικοινωνούσε με όλους χωρίς ίχνος επιτήδευσης. Η κωμωδία στα χέρια της αποκτούσε μοναδικό ρυθμό, όπως γράφει ο δημοσιογράφος Άρης Λουπάσης στο Instagram. Ένα βλέμμα, μια παύση ή μια χαρακτηριστική ατάκα αρκούσαν για να γεννήσουν γέλιο που έβγαινε αυθόρμητα από την καρδιά.
Στη φωτογραφία, η Ρένα πάνω στο υπερωκεάνιο τον Μάιο του 1951 κατά την επιστροφή της στην Ελλάδα, ύστερα από μια επιτυχημένη καλλιτεχνική πορεία στο εξωτερικό μαζί με τον σημαντικό μουσικό Γιάννη Σπάρτακο. Από το 1947 πραγματοποίησαν εμφανίσεις με μεγάλη επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου γνώρισε την αποθέωση από την ελληνική ομογένεια και εμφανίστηκε σε μεγάλα καλλιτεχνικά κέντρα. Η επιστροφή της στην πατρίδα αποτέλεσε την αφετηρία μιας νέας δημιουργικής περιόδου που πολύ σύντομα την ανέδειξε σε μία από τις πιο αγαπημένες πρωταγωνίστριες του ελληνικού θεάτρου, του κινηματογράφου και του τραγουδιού.
