Η Σάντρα Μπούλοκ σε μία από τις σπάνιες προσωπικές της εξομολογήσεις των τελευταίων χρόνων, μίλησε με ειλικρίνεια για την ευτυχισμένη περίοδο που βιώνει, για το ότι νιώθει για πρώτη φορά σαν παιδί, ενώ στα πλέον πορεύεται στη ζωή της μόνο με αισιοδοξία.
Τα τελευταία χρόνια για την ηθοποιό, μόνο εύκολα δεν ήταν. Το 2023, έφυγε από τη ζωή μόλις στα 57 του χρόνια ο σύντροφός της, Μπράιαν Ράνταλ, έπειτα από τριετή μάχη με την ALS, την οποία είχε κρατήσει μακριά από τη δημοσιότητα, ενώ όπως παραδέχεται η Σάντρα Μπούλοκ είχε πενθήσει για εκείνον, τέσσερα χρόνια πριν πεθάνει.
Η περίοδος της ασθένειας του αγαπημένου της ήταν η πιο δύσκολη για εκείνη, έχοντας αφήσει στην άκρη τον εαυτό της. Και τώρα, η Μπούλοκ μιλώντας στο podcast «SmartLess» του SiriusXM, εξηγεί πώς μέσα από την τραγική απώλεια του Ράνταλ έμαθε περισσότερα και για τον ίδιο της τον εαυτό.
«Η αδελφή μου μού έκανε δώρο για τα γενέθλιά μου ένα πανέμορφο κουτί από κασσίτερο, πάνω στο οποίο υπήρχε ένα απόφθεγμα του Λεονάρντο ντα Βίντσι, που είχε πει περίπου στα 87 του χρόνια: “Ακόμα μαθαίνω”. Και σκέφτηκα: “Α, αυτό είναι”. Γι’ αυτό, νομίζω, νιώθω τόση ευτυχία μέσα μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Και πρόσθεσε: «Άλλα πράγματα μπορεί να με εκνευρίζουν, να με στενοχωρούν, θυμώνω, γίνομαι μικρόψυχη, αλλά υπάρχει κάτι άλλο — είμαι τόσο ευτυχισμένη και νιώθω σαν παιδί για πρώτη φορά στη ζωή μου, καθώς βλέπω πράγματα που έχω δει ένα εκατομμύριο φορές στο παρελθόν».
Στη συνέχεια, η Σάντρα Μπούλοκ εξηγεί τη νέα κοσμοθεωρία της που την έχει κάνει να δηλώνει ευτυχισμένη στα 62 της χρόνια: «Τώρα όμως τα βλέπω με μια αγάπη που δεν είχα πριν. Είναι απλώς… Ναι, έχω έναν εξαιρετικό θεραπευτή. Ναι, πιστεύω ότι έκανα το σωστό με τα παιδιά. Ναι, συνόδευσα τον Μπράιαν στο τέλος του με τον τρόπο που αξίζει σε έναν άνθρωπο. Τότε δεν φρόντιζα τον εαυτό μου, αλλά τώρα πραγματικά τον φροντίζω».
Κατά τη διάρκεια του podcast, θυμήθηκε επίσης ότι είχε νοσήσει με Covid-19 κάποιο διάστημα πριν από τον θάνατο του αγαπημένου της, ενώ εξακολουθούσε να πρέπει να φροντίζει διάφορες υποχρεώσεις στο σπίτι. «Μετά απλώς δεν ένιωθα καλά. Ως γυναίκα σκεφτόμουν: “Κάτι δεν πάει καλά” και είπα: “Θεέ μου, αν όλο αυτό το στρες μού προκάλεσε, ας πούμε, καρκίνο, τότε πραγματικά θα θυμώσω. Όχι για τίποτε άλλο, αλλά θα εξοργιστώ αν αρρώστησα μόνη μου”», θυμήθηκε.
Μεταφέροντας τη συνομιλία που είχε με τη γιατρό, σημείωσε: «Θυμάμαι ότι πήγα στον γιατρό και με βλέπει να μπαίνω μέσα μέσα στην ένταση και σχεδόν τυλιγμένη με προστατευτικό περιτύλιγμα και της είπα: “Αν είμαι καλά, ορκίζομαι στον Θεό…”. Και μου λέει: “Θα φροντίζεις πλέον τον εαυτό σου;”. Και της είπα: “Στον Θεό ορκίζομαι ότι θα το κάνω”. Με πήρε μετά τηλέφωνο και μου είπε: “Είσαι καλά” και ένιωσα σαν να μου δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Το να βλέπεις το ίδιο σου το σώμα να καταρρέει ήταν κατά κάποιον τρόπο το μήνυμα που χρειαζόμουν».
