Για την Κατερίνα Γιατζόγλου, η Θεσσαλονίκη δεν είναι απλώς η πόλη όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, αλλά ένας τόπος γεμάτος αναμνήσεις, εικόνες, ψίθυρους, συναισθήματα και κρυμμένους θησαυρούς σε κάθε πιθανή και απίθανη γωνιά της, που αγνοούν ακόμα και οι ίδιοι οι Θεσσαλονικείς.
Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, κάθε φορά που επιστρέφει στην πόλη της, περπατά στις γειτονιές της κι έχοντας τον φακό του κινητού της σαν προέκταση της δικής της ψυχής, αιχμαλωτίζει τη νοσταλγία που κρύβεται στις γωνιές του χθες και του σήμερα. Και τώρα όλες εκείνες οι εικόνες τις οποίες απαθανάτισε με τον φακό της μέσα σε αυτή την εικοσαετία, γίνονται έκθεση φωτογραφίας στην γκαλερί Metamorfosis, με τον τίτλο «Θεσσαλονίκη μου», όπου μέχρι τις 24 Σεπτεμβρίου 2026, το κοινό της πόλης, αλλά και οι επισκέπτες σε αυτήν, θα έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν άγνωστες γωνιές της, πέρα από τα δημοφιλή τοπόσημά της.
Η Κατερίνα Γιατζόγλου μίλησε στο Newsbeast.gr για την έκθεση φωτογραφία που φιλοξενείται στη γκαλερί Metamorfosis στη Θεσσαλονίκη. Μάλιστα, στο παρελθόν έχει φιλοξενήσει έργα πολύ σημαντικών καλλιτεχνών, όπως ο Ιόλας, ο Takis, ο Γιάννης Μόραλης, ο Γιάννης Κόττης, η Μαρίνα Καρέλλα, η Μαρία Κτιστοπούλου, καθώς και πολύ μεγάλες ομαδικές θεματικές εκθέσεις με τους σπουδαιότερους Έλληνες ζωγράφους του 19ου και 20ού αιώνα. Φέτος, κλείνει 30 χρόνια ζωής και η έκθεση ζωγραφικής της Κατερίνας Γιατζόγλου είναι εκείνη που ανοίγει τη γενέθλια χρονιά της γκαλερί.
Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη της Κατερίνας Γιατζόγλου
«Αισθάνομαι μεγάλη τιμή», είπε η ίδια στο Newsbeast, για το ότι εκτίθενται σε αυτόν τον σημαντικό χώρο τα δικά της έργα. Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες μέσα σε ένα διάστημα 20 χρόνων από κάθε επίσκεψή της στην ιδιαίτερη πατρίδα της. «Πηγαίνω στη Θεσσαλονίκη για επαγγελματικές υποχρεώσεις πάντα τρεις φορές τον χρόνο. Καμιά φορά και τέσσερις φορές, εξαρτάται». Όσο για το αν έχει κάποιο συγκεκριμένο κόνσεπτ στο μυαλό της κάθε φορά που τραβά φωτογραφίες με το κινητό της, μάς εξηγεί: «Όχι, αλλά είμαι πάντα σε επιφυλακή. Στη Θεσσαλονίκη δεν παίρνω ταξί, παντού πηγαίνω με τα πόδια, μου αρέσει πάρα πολύ. Πηγαίνω, ας πούμε, από ραντεβού σε ραντεβού με τα πόδια και περνάω μέσα από στενά, από συνοικίες που δεν είναι γνωστές και γειτονιές που άλλες είναι πολύ γραφικές, άλλες ερημωμένες. Μου αρέσει να ανακαλύπτω νέα σημεία της πόλης και ό,τι μου αρέσει, μου κάνει το κλικ, το φωτογραφίζω. Δεν είναι δηλαδή γνωστά μέρη, γιατί ακόμα και η ιδιοκτήτρια της γκαλερί, η Θάλεια Εξάρχου, αλλά και οι άνθρωποι που δούλεψαν για αυτή την έκθεση, μου έλεγαν όταν είδαν τις φωτογραφίες: “Μήπως έχεις κάνει λάθος;”. Δεν πίστευαν ότι αυτές οι εικόνες ήταν από τη Θεσσαλονίκη».
Η άλλη πλευρά, η αθέατη, αυτής της γοητευτικής πόλης, ξεδιπλώνεται μέσα από τα μάτια της Κατερίνας Γιατζόγλου. «Είναι η δική μου ματιά που είναι λίγο διαφορετική από την αναμενόμενη, ας πούμε», μας εξηγεί η γνωστή συγγραφέας και ιδιοκτήτρια του female-g.com. Για το αν οι φωτογραφίες αυτές είναι μια μορφή νοσταλγίας της ίδιας για την ιδιαίτερη πατρίδα της, τονίζει: «Δεν θα έλεγα πως έχω νοσταλγία για τη Θεσσαλονίκη, γιατί δεν έχω σταματήσει ποτέ να πηγαίνω. Τα 45 χρόνια που δουλεύω, μακριά από τη Θεσσαλονίκη, πηγαίνω πολύ συχνά κι αισθάνομαι ότι είμαι εκεί. Σαν να μην έφυγα ποτέ. Οπότε δεν έχω αυτό το συναίσθημα. Απλά, μου αρέσει να ανακαλύπτω νέα πράγματα, νέα σημεία και να την περπατάω πολύ και αυτό μου κάνει καλό. Η αλήθεια είναι ότι εκεί λίγο βρίσκω τα παλιά μου πατήματα. Επισκέπτομαι και γειτονιές που πήγαινα όταν ήμουν παιδί κι έπαιζα. Αλλά, γενικά, περπατάω πάρα πολύ και αυτό φαίνεται μέσα από τις φωτογραφίες, γιατί είναι τραβηγμένες από διαφορετικά μέρη».
Για το πόσο έχει αλλάξει η Θεσσαλονίκη μέσα σε αυτά τα είκοσι χρόνια, λέει στο Newsbeast: «Η ίδια η πόλη δεν έχει αλλάξει και αυτό εμένα μου αρέσει. Δηλαδή δεν έχει αλλοιωθεί, οι εικόνες της δεν έχουν αλλοιωθεί. Μπορεί να έχει αλλάξει ο παλμός της πόλης, να έχουν αλλάξει πράγματα τα οποία για μένα δεν είναι σημαντικά. Πώς να το πω. Εμένα με ενδιαφέρει ο παλμός μιας πόλης και το χρώμα και το συναίσθημα που σου βγάζει η Θεσσαλονίκη. Αυτό είναι και καθολική γνώμη, δεν είναι μόνο δική μου. Η Θεσσαλονίκη βγάζει ένα συναίσθημα σαν πόλη, το οποίο δεν έχει η Αθήνα. Όσο περπατάς στις γειτονιές της, από τα κάστρα μέχρι κάτω στην παραλία, σου βγάζει έντονα συναισθήματα, ακόμη και αν είσαι ξένος. Είναι κάτι πολύ χαρακτηριστικό αυτής της πόλης. Έχει πολλά στενάκια, ανηφόρες, νεοκλασικά σπίτια. Επειδή την έχω περπατήσει κατά μήκος, κατά πλάτος και διαγωνίως, μπορώ να σου πω ότι έχει πολύ ωραία μέρη που δεν υπάρχουν σε άλλες πόλεις. Στη Θεσσαλονίκη οι γειτονιές έχουν παραμείνει γειτονιές. Έχει προσωπικότητα. Έχει κρατήσει σε πάρα πολλά σημεία της τον παλιό χαρακτήρα. Και αυτό είναι εξαιρετικό, όταν συμβαίνει στις πόλεις. Στο εξωτερικό, οι περισσότερες πόλεις το κρατάνε το παλιό κομμάτι και το αναδεικνύουν σε τουριστικό επίκεντρο. Η Θεσσαλονίκη το έχει αυτό, σε αντίθεση με την Αθήνα που έχει ένα κομμάτι, το κλασικό τουριστικό κέντρο γύρω από την Ακρόπολη, το Μοναστηράκι, αλλά και αυτό ακόμη έχει αλλοιωθεί. Βλέπεις στο Μοναστηράκι να γκρεμίζουν παλιά κτίρια 100 ετών που είναι αριστουργήματα για να τα κάνουν fast food».
Για το αν μέσα σε αυτά τα 20 χρόνια έχει αλλάξει η ίδια και η οπτική ματιά της, μας λέει με ειλικρίνεια: «Βέβαια. Και το κατάλαβα την άνοιξη που έκανα το πρώτο ξεσκαρτάρισμα -γιατί έχω πέντε χιλιάδες φωτογραφίες, δεν είναι υπερβολή το νούμερο-, εκεί κατάλαβα τη διαφορετική ματιά μου. Γι’ αυτό υπάρχουν φωτογραφίες που είναι 20 ετών, 10 ετών. Και υπάρχουν φωτογραφίες που είναι πριν από έξι μήνες. Μάλιστα, θυμάμαι η τελευταία μου φωτογραφία ήταν πριν από έξι μήνες που ήμουν σε ένα μίτινγκ κι εκεί που μιλούσαμε, λέω “δώστε μου ένα λεπτό” και σηκώνομαι πάνω γιατί είδα κάτι με την άκρη του ματιού κι έβγαλα μια φωτογραφία μέσα από την τζαμαρία. Αυτή είναι και από τις πολύ αγαπημένες μου».
Όπως μας εξηγεί στην κουβέντα που είχαμε, φωτογραφίζει όσα της ξυπνάνε συναισθήματα. «Πρέπει να μου κάνει κλικ στο συναίσθημα για να φωτογραφίσω, αλλιώς μπορεί να βλέπω πολύ ωραία πράγματα και να μην τα φωτογραφίζω καθόλου. Υπάρχουν φωτογραφίες σε αυτή τη συλλογή που είναι τραβηγμένες μέσα από ταξί, όταν με πήγαινε στο αεροδρόμιο, άνοιγα το παράθυρο κι έβγαζα φωτογραφίες. Δηλαδή έτσι φωτογραφίζω, όλες έχουν έναν αυθορμητισμό και φυσικά συναίσθημα, όπως: νοσταλγία, έκπληξη, θαυμασμό, απορία γιατί είναι ορισμένες φωτογραφίες που σου δημιουργούν μια απορία ας πούμε».
Ο τίτλος, άλλωστε της ίδιας της έκθεσης, «Θεσσαλονίκη μου», κρύβει πολύ συναίσθημα. «Ναι, όντως. Και νομίζω πως το κοινό που θα έρθει ταυτίζεται έτσι πιο εύκολα. Θα θυμηθούν και οι ίδιοι δικές τους ιστορίες». Όσο για τα κριτήρια με τα οποία επέλεξε τις φωτογραφίες που θα εκτεθούν, μέσα από μια συλλογή χιλιάδων στιγμιότυπων, η Κατερίνα Γιατζόγλου μάς εξηγεί: «Τις επέλεξα πάλι βάσει συναισθήματος, αλλά και με ένα άλλο κριτήριο: μέρη -κτίρια, γειτονιές σοκάκια- τα οποία είναι άγνωστα, ακόμα και στους ίδιους τους Θεσσαλονικείς. Φαντάσου πως, ακόμη και όταν ετοιμάζαμε την έκθεση, πέντε διαφορετικοί άνθρωποι με ρωτούσαν πού είναι αυτά τα μέρη. Δεν πίστευαν ότι είναι στη Θεσσαλονίκη».
Στην Κατερίνα Γιατζόγλου άρεσε από μικρή να φωτογραφίζει την πόλη της. Όπως μας λέει, έχει κούτες από φωτογραφίες, κυρίως με τοπία, αφού σπάνια φωτογραφίζει πρόσωπα. «Δεν μου κάνουν κλικ… μόνο τοπία», λέει. Και όλες οι φωτογραφίες της τώρα είναι τραβηγμένες από το κινητό της, δίνοντας για να είμαστε ειλικρινείς και μία αμεσότητα, έναν αυθορμητισμό που είναι σαν να «σπάει» η διαχωριστική γραμμή του έργου με τον θεατή. Όμως, αυτό που τις ξεχωρίζει περισσότερο είναι η αυθεντικότητά τους, καθώς αναδεικνύουν την αφιλτράριστη πλευρά της πόλης.
«Και το άλλο που είναι πολύ σημαντικό, γιατί και αυτό παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε μια φωτογραφία, δεν χρησιμοποιώ ποτέ φίλτρα, ούτε διορθώνω φωτογραφίες, δεν θέλω να τις αλλοιώνω. Και στα πρόσωπα και στις δικές μου φωτογραφίες, δεν βάζω ποτέ κανένα φίλτρο. Βγήκε καλή φωτογραφία; Την κρατάμε. Δεν βγήκε; Την πετάμε. Είμαι αυτής της αρχής. Δεν μπορώ όλα αυτά τα φίλτρα που χρησιμοποιούνται κατά κόρον, ειδικά στα social media. Είναι εικονική πραγματικότητα και όλο αυτό είναι πολύ έξω από τη δική μου κοσμοθεωρία».
Μέσα στη συλλογή υπάρχουν και πολλές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, καθώς όπως λέει, υπάρχουν ορισμένα μέρη που το ασπρόμαυρο τα απογειώνει, δημιουργώντας ένα μυστήριο, μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μέσα στις χιλιάδες φωτογραφίες, υπάρχουν κάποιες που θυμάται έντονα τη στιγμή που τις είχε τραβήξει και γιατί της είχαν κάνει αυτό το κλικ. «Υπήρχαν γύρω στις 25 φωτογραφίες που τις είχα πιο έντονα στο μυαλό μου και ξεκίνησα πρώτα από αυτές την επιλογή για την έκθεση».
Μια έκθεση που όταν της πρότειναν από την γκαλερί να την κάνουν, ήταν για την ίδια μια μεγάλη έκπληξη. Για το αν θα ακολουθήσουν και άλλες, μετά από αυτή την πρώτη ατομική της, μας λέει γελώντας: «Λες;». Ωστόσο, η ζωή μας οδηγεί σε διάφορα μονοπάτια που ποτέ δεν περιμένεις, οπότε ποτέ δεν ξέρεις…
«Έχω φωτογραφίες και από άλλες πόλεις, από τα Ιωάννινα, τη Νάουσα… Όταν πηγαίνω κάπου, τραβάω πάντα φωτογραφίες. Έχω φωτογραφίες και από πόλεις του εξωτερικού, από γειτονιές, σοκάκια και λοιπά». Και συμπληρώνει: «Στο πρώτο μου βιβλίο το “Alter” που το έγραψα στα 25 μου χρόνια, από τις εκδόσεις Καστανιώτη, και είχα κερδίσει το βραβείο της καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης συγγραφέως, το motto του ήταν: η καλύτερη περιουσία είναι ότι έχεις δει και αισθανθεί».
Και η συλλογή αυτή, για την Κατερίνα Γιατζόγλου είναι η δική της περιουσία, για όσα έχει δει και αισθανθεί για τη «Θεσσαλονίκη της». Και για να είμαστε ειλικρινείς, έτσι θα πρέπει να αισθανόμαστε και να βλέπουμε τον τόπο μας, όχι απαραίτητα μέσα από τον φακό, αλλά μέσα από τα μάτια της ψυχής μας. Έτσι, θα τον ανακαλύψουμε καλύτερα και ίσως τον εκτιμήσουμε περισσότερο.
Πληροφορίες έκθεσης
«Θεσσαλονίκη μου», της Κατερίνας Αργυριάδη Γιατζόγλου
Διάρκεια έκθεσης: 10 – 24 Σεπτεμβρίου 2026
Αίθουσα Τέχνης Metamorfosis
Χρυσοστόμου Σμύρνης 11, Θεσσαλονίκη 546 22
Τηλέφωνο: 231 026 4730
Πηγή: Newsbeast.gr
