Υπήρξαν εποχές που το ελληνικό καλοκαίρι δεν ήταν απλώς μια εποχή του χρόνου, αλλά ολόκληρο κινηματογραφικό σκηνικό.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, η Ύδρα βρέθηκε στο επίκεντρο αυτής της μαγείας, υποδεχόμενη σπουδαίους ηθοποιούς, δημιουργούς και διεθνείς αστέρες. Ανάμεσά τους, η Γεωργία Βασιλειάδου και ο Νίκος Ρίζος, που το καλοκαίρι του 1962 έφτασαν στο νησί για τα γυρίσματα της ταινίας «Οι γαμπροί της Ευτυχίας», αφήνοντας πίσω τους εικόνες γεμάτες χιούμορ, νοσταλγία και άρωμα μιας άλλης Ελλάδας.
Γράφει ο δημοσιογράφος Άρης Λουπάσης στο Instagram: «Εκείνη τη χρυσή εποχή, η Ύδρα αποτελούσε έναν από τους πιο αγαπημένους ελληνικούς καλοκαιρινούς προορισμούς, αλλά και ένα «ανοιχτό στούντιο» που είχε μαγνητίσει το ενδιαφέρον του παγκόσμιου κινηματογράφου. Με την αρχοντική, δωρική αρχιτεκτονική της και την απουσία τροχοφόρων, το νησί απέπνεε μια ιδιαίτερη αίσθηση ρομαντικής ελευθερίας. Αυτή την ομορφιά είχαν ερωτευτεί σπουδαίοι καλλιτεχνικοί δημιουργοί.
Ήταν το νησί όπου ο Μιχάλης Κακογιάννης είχε αποτυπώσει, το 1956, τη μελαγχολική γοητεία της Έλλης Λαμπέτη στην ταινία «Το κορίτσι με τα μαύρα». Ήταν, επίσης, ο τόπος όπου το «Παιδί και το δελφίνι», βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ντέιβιντ Ντιβάιν, είχε συστήσει το 1957 την Ελλάδα στο Χόλιγουντ. Η εκθαμβωτική Σοφία Λόρεν είχε αναδυθεί από τα καταγάλανα νερά, σφραγίζοντας με την παρουσία της τη διεθνή κινηματογραφική ταυτότητα του νησιού.
Το ίδιο καλοκαίρι του 1962, ο Ζυλ Ντασέν είχε επιλέξει το λιμάνι της Ύδρας για τη «Φαίδρα» του, ενώνοντας κινηματογραφικά τη Μελίνα Μερκούρη με τον Άντονι Πέρκινς κάτω από τον ίδιο καυτό ελληνικό ήλιο».
