Lupanar, bordel, maison close (Λουπανάρ, μπορντέλο, πορνείο)… τόσα πολλά ονόματα χρησιμοποιούσαν για να θυμίζουν τα μέρη “απόλαυσης” που διέθετε το Παρίσι. Και ακόμα κι αν σήμερα είναι ένα θέμα ταμπού, συνεχίζει να συναρπάζει και να αμφισβητεί… Εδώ θα ανακαλύψετε τη μικρή ιστορία των ελευθεριακών διευθύνσεων της γαλλικής πρωτεύουσας!
Στην Αρχαία Ρώμη, οι πόρνες ονομάζονταν « λούπας » (λύκοι) σε σχέση με τη νυχτερινή και σεξουαλική τους δραστηριότητα. Οι γυναίκες αυτές “ασκήθηκαν” στα λουπανάρια όπως ονομάστηκαν τότε τα σπίτια (Το Λουπανάρ είναι ο ο αρχαιότερος γνωστός και πιο καλά διατηρημένος αρχαίος οίκος ανοχής στην Πομπηία). Μερικές φορές ανεκτά, συχνά καταπιεσμένα, αυτά τα σπίτια ήταν παρόντα στο Παρίσι από την Αρχαιότητα και είχαν μια τουλάχιστον ταραχώδη ιστορία. Μερικοί βασιλιάδες όπως ο Λουδοβίκος, άλλαξαν γνώμη ακόμη και κατά τη διάρκεια της βασιλείας τους: αφού πρώτα απαγόρευσε την πορνεία, ο διάσημος Saint-Louis επέλεξε τελικά την ανεκτικότητα ρυθμίζοντας ωστόσο τη δραστηριότητα της.
Τότε έπρεπε να σημειωθούν με κόκκινο φανάρι και να κλείσουν τα παντζούρια… εξ ου και το όνομα «κλειστό σπίτι» –maison «close». Αυτά τα σπίτια πρέπει επίσης να βρίσκονται μακριά από ιερούς τόπους (εκκλησίες και νεκροταφεία), συχνά έξω από τα τείχη της πόλης, άρα στην άκρη του Παρισιού, απ όπου και προήλθε το όνομα “bordel” («μπορντέλο»).
Στάλθηκαν στη φυλακή από τον Λουδοβίκο XIV και τον Λουδοβίκο XVI, ο Ναπολέοντας ο 1ος, νομιμοποίησε την πορνεία στις αρχές του 19ου αιώνα, αλλά οι ιερόδουλες έπρεπε στη συνέχεια να υποβάλλονται σε μηνιαία ιατρική εξέταση. Τα αδήλωτα κορίτσια, με το παρατσούκλι «επαναστάτες», θα τιμωρούνταν ωστόσο. Αλλά ήταν υπό την Τρίτη Δημοκρατία (μεταξύ 1870 και 1940) που οι οίκοι ανοχής γνώρισαν πραγματικά τη χρυσή τους εποχή με σχεδόν 200 επίσημες διευθύνσεις στο Παρίσι!
Συχνά εγκατεστημένα κοντά σε ξενοδοχείο και, σε αντίθεση με τους προηγούμενους αιώνες, πάντα στο κέντρο του Παρισιού, ορισμένες εγκαταστάσεις αυτής της περιόδου θα σηματοδοτήσουν την ιστορία της πρωτεύουσας. Αυτή είναι η περίπτωση του One Two Two (122 rue de Provence) που σύχναζε η υψηλή κοινωνία της εποχής, του Sphynx (λεωφόρος Edgard Quinet 31) με τις υπερπολυτελείς νεοαιγυπτιακές διακοσμήσεις ή του Chabanais (12 rue Chabanais) πιο γνωστό από όλα, το οποίο στέγαζε μέσα στα τείχη του διασημότητες όπως ο Maupassant ή ο βασιλιάς Εδουάρδος VII.
Η “ακολασία” τελείωσε το 1946 : εκείνη τη χρονιά, η πρώην ιερόδουλη Marthe Richard ψήφισε έναν νόμο (που βρίσκεται σε ισχύ ακόμα σήμερα) που επέβαλε το οριστικό κλείσιμο των οίκων ανοχής. Αυτός ο νόμος θα έχει και το παρατσούκλι «η χήρα που κλείνει» (la Veuve qui clôt), μια αναφορά στη διάσημη σαμπάνια!
Δείτε επίσης
