Ήταν 7 Μαΐου του 1919, όταν είδε το πρώτο φως της ζωής η Εύα Μαρία Ντουάρτε. Το κορίτσι που όταν μεγάλωσε έμελλε να εξελιχθεί σε θρύλο στην Αργεντινή και να μείνει στην ιστορία ως Εβίτα Περόν. Μία έντονη κι αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που λατρεύτηκε και ταυτόχρονα αμφισβητήθηκε από τον κόσμο.
Γιατί, η φεμινίστρια κυρία του Προέδρου της Αργεντινής, Χουάν Ντομίνγκο Περόν, διέφερε από τις πρώτες κυρίες της εποχής, παλεύοντας με σθένος και αποφασιστικότητα για τα δικαιώματα των γυναικών και των φτωχών. Οι υποστηρικτές της έβλεπαν στο πρόσωπό της μία σύγχρονη “Αγία” και οι πολέμιοί της μία “ανήθικη” και αδίστακτη γυναίκα με πολιτικές βλέψεις ακόμη και να γίνει μια μέρα πρόεδρος της χώρας.
Και μπορεί να έφυγε από τη ζωή στα 33 της χρόνια – κάποιοι σχολιάζουν με νόημα πως έφυγε στα… χρόνια του Χριστού, θέλοντας να δώσουν έμφαση στο “Αγία” που της απέδιδαν – νικημένη από τον καρκίνο, αλλά έχει περάσει στην ιστορία ως η γυναίκα με τη μεγαλύτερη επιρροή στον 20ο αιώνα στην Αργεντινή και όχι μόνο.
Η Εβίτα Περόν διηύθυνε τα υπουργεία Εργασίας και Υγείας, ίδρυσε και διηύθυνε το φιλανθρωπικό ίδρυμα Εύα Περόν, πάλεψε για τα δικαιώματα των γυναικών στην Αργεντινή και ίδρυσε και το πρώτο γυναικείο πολιτικό κόμμα μεγάλης κλίμακας της χώρας, το Γυναικείο Περονικό Κόμμα, ενώ προτάθηκε για αντιπρόεδρος της χώρας, ύστερα από λαϊκή επιθυμία. Δύο εκατομμύρια κόσμος συγκεντρώθηκε έξω από τη Βουλή και ζητούσε από την Εβίτα να επιβεβαιώσει την υποψηφιότητά της.
Η Εβίτα ήταν ο πολιορκητικός κριός που άνοιξε τις πόρτες των γυναικών στην πολιτική ενώ υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των πιο ταπεινών. Έδωσε μάχη για να αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου οι γυναίκες, αγωνίστηκε για τις κατατρεγμένες. «Αδελφές μου, σε αυτά τα άρθρα συνοψίζεται μία μακρά ιστορία αγώνων, δυσκολιών και ελπίδας», δήλωσε η Εβίτα Περόν στις 23 Σεπτεμβρίου 1947, παίρνοντας το κείμενο του νόμου για την ψήφο των γυναικών από τα χέρια του Περόν.
Οι σουφραζέτες της Αργεντινής δικαιώνονταν, με τον αγώνα τους για το δικαίωμα ψήφου να έχει ξεκινήσει ήδη από το 1910. Ο νόμος δεν πέρασε φυσικά χωρίς ενστάσεις και αντιδράσεις, με τον Χουάν και την Εβίτα να μάχονται λυσσαλέα υπέρ του και να ποντάρουν κορώνα-γράμματα όλη την πολιτική πίεση που διέθεταν.
Το 1950, η Εβίτα διαγνώστηκε με καρκίνο της μήτρας, την ίδια ασθένεια που είχε σκοτώσει και την πρώτη γυναίκα του Περόν. Τι τραγική ειρωνεία… Παρά τις επιθετικές αγωγές, η καλπάζουσα μορφή της νόσου δεν μπορούσε να επιβραδυνθεί.
Το 1952, λίγο πριν από το θάνατό της, η Περόν έλαβε από το Κογκρέσο της Αργεντινής τον επίσημο τίτλο του Πνευματικού Ηγέτη του Έθνους. Απευθυνόμενη προς τον κόσμο, από το μπαλκόνι της Προεδρικής κατοικίας, για τελευταία φορά, ανακοίνωσε ότι θα επιστρέψει όλους τους τίτλους τιμής που της έχουν αποδοθεί και θα κρατήσει μόνο τον τελευταίο τίτλο, του «Πνευματικού Ηγέτη του Έθνους». Τότε ήταν πια τόσο αδύναμη που χρειαζόταν βοήθεια ακόμα και για να σταθεί όρθια.
Πριν λίγα χρόνια, σε ένα ρεπορτάζ του BBC, ο νευροχειρουργός της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Γέιλ, Ντάνιελ Νίγενσοχ είχε φέρει στο φως νέα στοιχεία που αποκάλυπταν ότι η Εβίτα Περόν υπεβλήθη σε λοβοτομή.
Το ανακάλυψε ο ίδιος, όταν το 2011 πέρασε με ακτίνες Χ τον σκελετό της, και διαπίστωσε ότι είχε κάνει επέμβαση στο κεφάλι. Η αποκάλυψη προκάλεσε αναστάτωση. Γιατί να υποβληθή σε λοβοτομή και γιατί η ιστορία αυτή έμεινε άγνωστη για τόσα χρόνια;
Υπάρχει μια πιθανότητα η λοβοτομή, όπως έχει γραφτεί άλλωστε, να ήταν κάτι που ζήτησε η ίδια για να διαχειριστεί τους πόνους που της προκαλούσε ο καρκίνος. Παρόλο που η λοβοτομή δεν εξαλείφει τους πόνους, η μειωμένη συναισθηματική αντίδραση ίσως τη βοηθούσε να υπομείνει τη δυστυχία της.
Ωστόσο, επικαλούμενος νέες πηγές, ο Νίγενσοχ υποστήριζε ότι η λοβοτομή ήταν η τελευταία προσπάθεια του συζύγου της να περιορίσει την ολοένα και πιο επικίνδυνη συμπεριφορά της. Στο τέλος η εγχείρηση κατάφερε να σιγήσει για πάντα τη φωνή της Εβίτας Περόν, αν και ήταν η αρχή του κατήφορού της. Μετά τη λοβοτομή σταμάτησε να τρώει ώσπου τελικά πέθανε.
Τα ακριβή κίνητρα της εγχείρησης δεν θα τα μάθουμε ποτέ, όσα γνωρίζουμε βασίζονται σε μαρτυρίες. Η πιθανότητα, όμως, η λοβοτομή να μην έγινε με τη θέληση της Εβίτας Περόν, προσθέτει ένα ακόμη τραγικό κεφάλαιο στη ζωή μιας αμφιλεγόμενης προσωπικότητας που συνεχίζει να συναρπάζει ακόμη και σήμερα.
Η «αγία» Εβίτα του λαού της Αργεντινής πέθανε στις 26 Ιουλίου 1952, βυθίζοντας στο πένθος όχι μόνο τους Αργεντίνους αλλά και εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Όταν η σορός της μεταφέρθηκε στο κτίριο που στεγαζόταν το Υπουργείο Εργασίας, 8 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να αγγίξουν το φέρετρο και 2.000 μεταφέρθηκαν στα νοσοκομεία για τις πρώτες βοήθειες.
Σχεδόν τρία εκατομμύρια άνθρωποι γέμισαν τους δρόμους του Μπουένος Άιρες την ημέρα της κηδείας της, που έγινε με τιμές αρχηγού κράτους, για να δουν για τελευταία φορά την αγαπημένη τους Εβίτα. Το σώμα της ταριχεύθηκε ύστερα από εντολή του Χουάν Περόν και σήμερα βρίσκεται στον οικογενειακό τάφο των Ντουάρτε, στο Μπουένος Άιρες.
Μετά τον θάνατό της, ο Χουάν Περόν κάλεσε τον δρ Πέντρο Άρα, έναν παγκοσμίου φήμης Ισπανό ειδικό στην ταρίχευση, ο οποίος και μουμιοποίησε το πτώμα της. Ο Περόν είχε σχεδιάσει την ανέγερση ενός μαυσωλείου προς τιμή της, ως τελευταίος τόπος κατοικίας της, ωστόσο το έργο έμελλε να μην ολοκληρωθεί.
Το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1955 τον ανάγκασε να εγκαταλείψει. Η αντιπολίτευση, μην ξέροντας τι να κάνει τη σορό της Περόν και μη θέλοντας να προσβάλει τη μνήμη της και τις χιλιάδες του κόσμου που τη λάτρευαν, έστειλε κρυφά το πτώμα στην Ιταλία, όπου εκεί παρέμεινε για τα επόμενα 16 χρόνια κρυμμένο σε μια κρύπτη με πλαστό όνομα!
Ο Περόν κατάφερε να ανακτήσει το άψυχο σώμα το 1971 και το μετέφερε πίσω στην Αργεντινή. Όταν πέθανε μάλιστα το 1974, τα απομεινάρια των δυο τους εκτίθεντο δίπλα-δίπλα για σύντομο χρονικό διάστημα, πριν η Εβίτα ενταφιαστεί τελικά στο κοιμητήριο του Μπουένος Άιρες…
