Ο Σπύρος Φωκάς, ένας από τους τελευταίους “ζεν πρεμιέ” του ελληνικού κινηματογράφου, έφυγε από τη ζωή στα 86 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του μια μυθική ζωή, γεμάτη επαγγελματικές επιτυχίες και προσωπικές αναποδιές. Γιατί, όσο τυχερός και αν ήταν στα επαγγελματική του, στην προσωπική του ζωή είχε πολλές ατυχίες, ενώ έμελλε τα τελευταία χρόνια της ζωής του να είναι δύσκολα εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε. Είχε, όμως, δίπλα του την τελευταία σύζυγο του, Λίλιαν, η οποία στάθηκε βράχος στον Σπύρο Φωκά.
Ο γοητευτικός ηθοποιός – για την ακρίβεια, ένας από τους ωραιότερους Έλληνες – γεννήθηκε στην Πάτρα. Ο πατέρας του, Μιχάλης, ήταν ταξιδιωτικός πράκτορας, ένας πολύ δραστήριος άνθρωπος που μπορούσε να καταφέρει τα πάντα. Η μητέρα του, η κυρία Βασιλική, ήταν μια «Αγία», όπως έχει πει ο ίδιος ο Σπύρος Φωκάς.
Όταν κλείνει τα 9 του χρόνια, η οικογένεια μετακομίζει στην Αθήνα. Ο Σπύρος χάνεται στις κινηματογραφικές αίθουσες, παρακολουθώντας πέντε ταινίες την ημέρα, μαγεμένος με τον κόσμο της Έβδομης Άτεχνης. Προτού ακόμη φοιτήσει στη σχολή του Μιχαηλίδη, ένας ηθοποιός της εποχής και φίλος του πατέρα του τον συστήνει στον σκηνοθέτη Ανδρέα Λαμπρινό, ο οποίος τον επιλέγει για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Ματωμένο ηλιοβασίλεμα». Αυτή ήταν η αρχή για να ανοίξει ο δρόμος προς την επιτυχία και την κατάκτηση του ονείρου του.
Σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους του, ο Σπύρος Φωκάς δεν αντιμετώπισε αντιδράσεις από τους γονείς του, όταν τους ανακοίνωσε ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός.
“Ο πατέρας μου με καμάρωνε για την πορεία μου στον κινηματογράφο και η μητέρα μου ταξίδευε στο εξωτερικό για να με δει. Δεν έχανε ταινία μου. Μπορεί να την έβλεπε και δέκα φορές. Όταν ήμουν στο ζενίθ της καριέρας μου στην Ιταλία και δεν πρόλαβα να έρθω στην κηδεία του πατέρα μου, έγινα χάλια. Έπειτα από δύο χρόνια έφυγε και η Βασιλική μου. Πήγε να τον συναντήσει. Μεγάλος έρωτας”, είχε εξομολογηθεί ο ηθοποιός για τη στήριξη των γονιών του.
Ο Σπύρος Φωκάς ήταν από τους ωραιότερους άνδρες που πέρασαν ποτέ στον ελληνικό κινηματογράφο και όχι μόνο, με τον ίδιο όμως να μην αποδέχεται τον τίτλο του “γόη”. Πάντα έλεγε “έχω μία ευχάριστη παρουσία”.
Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1959 στην ταινία του Ανδρέα Λαμπρινού, “Ματωμένο Ηλιοβασίλεμα” που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών και ήταν η αφετηρία για την διεθνή καριέρα του. Ο “παρθενικός” ρόλος του σε ξενόγλωσση ταινία ήταν το 1960 στο “Morte di un amico”, ιταλικής παραγωγής, που είχε το ρόλο του Bruno.
Έκτοτε, συμμετέχει σε διεθνείς παραγωγές, όπως στις ταινίες «Όταν θέλει η γυναίκα» του Βιντσέντε Μινέλι πλάι στην μεγάλη Λάιζα Μινέλι και «Ο Ρόκο και τα Αδέλφια του» του Λουκίνο Βισκόντι. Με την εμφάνιση του στην ταινία του Φράνκο Ρόσι «Ο Θάνατος ενός Φίλου», απογειώνεται η κινηματογραφική του καριέρα, αφού κερδίζει βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ του Λοκάρντο.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Δαλιανίδη, γυρίζει στην Φίνος Φίλμ δύο ταινίες πλάι στην Ζωή Λάσκαρη, τον «Εγωισμό» και τη «Στεφανία», που άφησαν εποχή. Συνολικά ο Σπύρος Φωκάς έπαιξε σε 36 ταινίες, 2 εκ των οποίων της Φίνος Φιλμ. Σε όλη την κινηματογραφική καριέρα του έπαιξε με επιτυχία σε πάνω από 30 ταινίες, οι περισσότερες στην Ιταλία και στην Αμερική.
Τη δεκαετία του΄80, θα πάει στο Χόλιγουντ κι εκεί στη “Μέκκα του κινηματογράφου” θα δει το άστρο του να λάμπει. Παίρνει μέρος στην ταινία «Το διαμάντι του Νείλου», στο πλευρό του Μάικλ Ντάγκλας και της Κάθλιν Τέρνερ. Στο Χόλιγουντ θα μείνει για δέκα χρόνια, θα κάνει αρκετές ταινίες, θα βγάλει λεφτά και θα βρεθεί στο απόγειο της δόξας του, ενώ θα του αποδώσουν και τον χαρακτηρισμό του “Έλληνα “Ομάρ Σαρίφ”.
Ο Σπύρος Φωκάς είχε αποκαλύψει κάποτε, μια άγνωστη ιστορία, όταν παραλίγο να παίξει στον θρυλικό “Νονό” του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Όπως είχε αποκαλύψει, είχε περάσει κάστινγκ για την πρώτη ταινία. Μόλις συναντήθηκε με την casting director του φιλμ που διάλεγε τους ηθοποιούς, τον είδε και του είπε: «Είσαι αυτό που θέλω».
Ωστόσο, άρχισαν να μιλούν και τότε αυτή απογοητευμένη του είπε: «Σκα@@ μιλάς αγγλικά και εγώ θέλω να μιλάει ο ήρωας αμερικάνικα του δρόμου». Έτσι, ο Σπύρος Φωκάς έχασε τον ρόλο, που αργότερα πήρε ο Μάρλον Μπράντο.
Ο ηθοποιός, αν και παντρεύτηκε 4 φορές, από επιλογή δεν απέκτησε ποτέ παιδιά.
«Είχα τέσσερις γυναίκες στη ζωή μου και τις παντρεύτηκα όλες. Α, και μια γκόμενα. Πέντε σύνολο. Η τρίτη σύζυγος μου έβαλε τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι. Μάλιστα λέει ότι έφυγε ο Φωκάς και δεν μας έδωσε φράγκο. Τα είχε πάρει όλα. Μισό εκατομμύριο δολάρια. Για εμένα είναι πολλά, για τον Λάτση μπορεί να μην είναι τίποτα», είχε αποκαλύψει ο ηθοποιός σε συνέντευξή του.
Ο πρώτος γάμος του σε ηλικία μόλις 21 ετών, ήταν με τη Νία Λιβαδά με την οποία έζησε στην Ιταλία για 10 χρόνια. Στη συνέχεια γνώρισε και παντρεύτηκε μία αεροσυνοδό της «Ολυμπιακής» με την οποία πέρασε άλλα 10 χρόνια της ζωής του, ενώ η τρίτη του σύζυγος, με την οποία επίσης έζησε για περίπου 10 χρόνια ήταν η Ελληνοαμερικανίδα Ρενέ Πάπας. Η τρίτη φορά αποδείχθηκε και… φαρμακερή για τον γοητευτικό ηθοποιό, αφού ο γάμος εκείνος τον κατέστρεψε οικονομικά.
«Την τρίτη φορά έκανα την εξυπνάδα να παντρευτώ όχι με ένα διαμάντι, αλλά με μια Ελληνοαμερικάνα εκ Σικάγου. Όπως ξέρετε, το Σικάγο βγάζει καλά παιδιά, αλλά και… γκάνγκστερ! Εγώ έπεσα στην περίπτωση του Άλ Καπόνε!», είχε εξομολογηθεί.
Ο τέταρτος γάμος του ήταν με τη Λίλιαν, με την οποία ερωτεύτηκαν στο θεατρικό σανίδι.
Ο Σπύρος Φωκάς δεν απέκτησε ποτέ παιδιά γιατί, όπως είχε πει ο ίδιος “Δεν του αρέσει ο κόσμος που ζει ο ίδιος και γι΄ αυτό δεν θέλησε να υποχρεώσει κανένα παιδί να ζήσει σε αυτόν”.
