Η Εύα Νίκου αν και αντιμετωπίζει προβλήματα όρασης, αποδεικνύει με το παράδειγμα της πως τα όνειρα δεν σταματάνε ποτέ. Η 23χρονη Παραολυμπιονίκης του αλπικού σκι, εδώ και χρόνια στέλνει ένα δυνατό μήνυμα ζωής και θέλησης, κατακτώντας το ένα μετά το άλλο μετάλλιο σε διεθνείς αγώνες.
Τελευταία προσθήκη στην πλούσια συλλογή της, είναι το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Παρά-Αλπικού Σκι στη Σέλλα Νέβεα, στην Ιταλία. Όμως, όσο εύκολα κατακτά τα μετάλλια, τόσο δυσκολεύεται στην όλη προσπάθειά της. Και δεν είναι το πρόβλημα της όρασής της αυτό που στέκεται εμπόδιο στον αγώνα της, αλλά το γεγονός ότι έχει να παλέψει μόνη της, αφού η οικονομική στήριξη από την Πολιτεία είναι πολύ μικρή, σχεδόν μηδαμινή.
Η Εύα Νίκου άνοιξε την καρδιά της στο Female-g, μας μίλησε για την πάθηση με την οποία διαγνώστηκε στην εφηβεία της, για το πώς προσπάθησε να μην το βάλει κάτω, ενώ με ενθουσιασμό μας μίλησε για τις επιτυχίες της σε ένα δύσκολο άθλημα όπως το αλπικό σκι. Χωρίς όμως να κρύψει την απογοήτευσή της πως σε όλη αυτή την προσπάθεια παλεύει μόνη της, χωρίς καμία οικονομική στήριξη, με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να πληρώνει η ίδια τα έξοδα για τις προπονήσεις της, ακόμα και για τον εξοπλισμό της.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Γρεβενά. Είναι 23 ετών και σπουδάζει ψυχολογία στο ΑΠΘ. Ξεκίνησε να κάνει σκι στα 7 της χρόνια, χωρίς να γνωρίζει ότι έχει κάποια αναπηρία στην όραση. Ξεκίνησε να αθλείται και αργότερα μπήκε στην ομάδα και πήρε μέρος σε αγώνες, εθνικούς. Στα 15 της σταμάτησε, καθώς ήθελε να αφοσιωθεί στο διάβασμα για τις Πανελλήνιες. Ήταν τότε που ανακάλυψε ότι έχει πρόβλημα στην όραση, Συγκεκριμένα, διαγνώστηκε το 2016 με μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια που έχει ως αποτέλεσμα την μείωση του οπτικού της πεδίου.
«Στην αρχή όταν μου ανακοινώθηκε η διάγνωση, δεν το πήρα πολύ άσχημα. Όλα αυτά τα χρόνια δεν ήξερα τι συνέβαινε, γεννήθηκα με την πάθηση. Όταν έγινε η διάγνωση ήταν σαν να έδωσε νόημα στη ζωή μου, ηρέμησα μέσα μου, καθώς μου συνέβαιναν πράγματα, όπως το πιο απλό να σκουντουφλάω και έλεγα πως είμαι απρόσεκτη. Τώρα ξέρω τι έχω και ένιωσα καλά, μια ανακούφιση. Μετά από 2 χρόνια έφαγα τη μεγάλη σφαλιάρα, όταν μου ανακοίνωσαν πως η πάθηση είναι εξελισσόμενη, και η τύφλωση είναι το τελικό στάδιο. Είναι κάτι που προσπαθώ να το διαχειριστώ. Στεναχωρήθηκα πολύ, αλλά σκέφτηκα πως αν κάθομαι σπίτι να κλαίω και να στενοχωριέμαι είναι χαμένος χρόνος από τη ζωή μου. Έτσι, αποφάσισα να ζήσω όσα περισσότερα θέλω να κάνω. Η πάθησή μου, έχει αλλάξει τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη ζωή. Πλέον, δεν αφήνω κάτι», εξομολογείται η Εύα Νίκου στο Female-g για το ποια ήταν τα συναισθήματα της.
Μην ξεχνάμε, πως ήταν ένα κορίτσι στην εφηβεία, με όνειρα για το μέλλον. Και αυτά δεν σταμάτησαν με την διάγνωση. Το 2018 της προτάθηκε από την ελληνική παραολυμπιακή επιτροπή αν θα την ενδιέφερε μα συμμετάσχει σε αγώνες με νέους όρους στο αλπικό σκι με άτομα με αναπηρία. Μια πρόταση που έφερε ένα νέο νόημα στη ζωή της Εύας.
«Επειδή είμαι ένα δραστήριο άτομο μου αρέσει να δοκιμάζομαι, είπα το ναι. Ζήτησα από τον Δημήτρη Προφέντζα αν θέλει να έρθει μαζί μου ως συνοδός που είναι μέχρι και σήμερα. Συμμετείχαμε σε καμπ στο Ντουμπάι και τα πήγαμε εξαιρετικά, καθώς πήραμε την 1η θέση. Όταν επιστρέψαμε στην Ελλάδα μπήκα κατευθείαν στους Παραολυμπιακούς αγώνες και ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Καταφέραμε το 2022 να πάρουμε πρόκριση για τους Παραολυμπιακούς του Πεκίνο. Θα συμμετείχα σε 4 αγωνίσματα, στον πρώτο αγώνα κατέκτησα την 6η θέση, στον επόμενο αγώνα δεν κατάφερα να τερματίσω, καθώς είχα μία ατυχία. Κι ενώ θα συμμετείχα σε άλλους δυο αγώνες, τραυματίστηκα στην προπόνηση. Έπαθα ολική ρήξη χιαστών», μας λέει η Εύα Νίκου.
Κι ενώ θα περίμενε κανείς πως το νέο εμπόδιο που της έφερε η ζωή, θα την έριχνε, εκείνη πείσμωσε πιο πολύ. Έκανε το χειρουργείο και με το πείσμα που την χαρακτηρίζει, κατάφερε να επιστρέψει πιο δυνατή και αποφασισμένη από ποτέ. Ξεκίνησε πάλι τους αγώνες, κατακτώντας το ένα μετά το άλλο μετάλλιο. Συνολικά, σε 12 αγώνες, η Εύα Νίκου κατέκτησε 9 μετάλλια, εκ των οποίων 2 χάλκινα σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, και την πρώτη θέση σε ευρωπαϊκό.
Θα περίμενε κανείς πως το «χρυσό» κορίτσι του ελληνικού αθλητισμού και μάλιστα σε ένα δύσκολο σπορ, θα είχε την απόλυτη στήριξη και βοήθεια στον αγώνα της, όμως, η Εύα παλεύει μόνη της. «Είναι πολύ μηδαμινή η στήριξη. Υπήρξε κάποια στήριξή από την Παραολυμπιακή επιτροπή, αλλά λόγω των απαιτήσεων του αθλήματος δεν επαρκούν τα χρήματα. Παλεύω με νύχια και με δόντια να συμμετέχω σε αγώνες με τον πιο οικονομικό τρόπο», εξομολογείται η Εύα.
«Πηγαίνουμε με αυτοκίνητο ως πιο οικονομικό μέσο, μένουμε σε Airbnb, mαγειρεύουμε μόνοι μας. Είναι πολύ λίγοι οι πόροι», μας λέει. Και αλήθεια, πώς να μην οργιστείς ακούγοντας κάτι τέτοιο, και όταν έχεις απέναντί σου ένα νέο κορίτσι, με δίψα για ζωή και αγάπη για τον αθλητισμό. Ένα κορίτσι που δεν την «λύγισε» η πάθησή της, αλλά το κάνει ο αθλητισμός στην Ελλάδα.
Στην Κορτίνα στο Μιλάνο αναγκάστηκε να καλύψει μόνη της τα εξάδα. Όπως μας εξηγεί, υπάγεται στην Ομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία που έχει υπό την αιγίδα της όλα τα αθλήματα και αυτό το κάνει αρκετά δυσλειτουργικό καθώς πρέπει να υποστηρίξει όλους τους αθλητές, και οι ίδιοι μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, «Το οικονομικό είναι το βασικό μας πρόβλημα. Αν δεν είχα προοπτική, θα το έβλεπα πιο χαλαρά. Επειδή ξέρω πως έχω προοπτική, πεισμώνω πιο πολύ για το πώς θα βρω οικονομική οικονομική. Τα έξοδα είναι μεγάλα».
Η Εύα Νίκου για να κάνει μια προπόνηση πρέπει να φύγει από τη Θεσσαλονίκη για να πάει στα Γρεβενά που έχει πίστα. Να καλύψει η ίδια την μετακίνηση, την κάρτα, την χάραξη διαδρομής, ακόμα και τον εξοπλισμό που είναι πανάκριβος. Μάλιστα, πριν λίγους μήνες αναγκάστηκε να ζητήσει δημοσίως οικονομική στήριξη από τον κόσμο προκειμένου να καλύψει ένα μέρος των εξόδων της.
Πώς την κάνουν να αισθάνεται όλες αυτές οι αντιξοότητες; Την έχουν λυγίσει; Την έχουν κάνει να σκεφτεί ακόμα και να τα παρατήσει; «Περνάω από πολλές φάσεις Υπάρχουν στιγμές που λέω ότι δεν αντέχω να βλέπω τις άλλες αθλήτριες, για τις οποίες είναι πιο εύκολη η διαδικασία και απλά επικεντρώνονται στην προπόνησή, ενώ εγώ θα πρέπει να σκεφτώ και όλα τα άλλα, πέρα από τον στόχο μου για κάθε αγώνα. Δεν ξέρω πόσο αντέχω και αν αντέχω. Αλλά από την άλλη, οι κόποι μου ανταμείβονται και παίρνω μεγάλη δύναμη να παλέψω. Αν τα πράγματα ήταν πιο εύκολα, θα ήταν πιο εύκολο και για εμένα να φέρω καλύτερα αποτελέσματα», παραδέχεται.
Για την Εύα Νίκου ήταν μία μεγάλη ανακούφιση και μία κινητήριος δύναμη, ηθικά, αλλά και οικονομικά η πρόσφατη βράβευσή της στα «Βραβεία Υπατία 2024» που διοργανώνει η Λέσχη Lions Θεσσαλονίκης «ΥΠΑΤΙΑ». Μάλιστα, την Εύα βράβευσε η Κατερίνα Γιατζόγλου. «Ήταν μεγάλη μου τιμή. Η Κατερίνα Γιατζόγλου ήταν το στήριγμά μου στην εκδήλωση. Είχα πάρα πολύ άγχος, αλλά ήταν μία ευχάριστη εμπειρία. Θα καλύψουμε ένα μέρος του εξοπλισμού. Και θα ήθελα πολύ να ευχαριστήσω και την κυρία Στίβη Σιωζοπούλου».
Εξάλλου, τα έσοδα της φετινής εκδήλωσης διατέθηκαν για την κάλυψη του κόστους εξοπλισμού της και συμμετοχής της στους αγώνες στο εξωτερικό. Ο μεγάλος της στόχος, τώρα, είναι οι Χειμερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες Κορτίνα-Μιλάνο το 2026.
Η Εύα Νίκου κλείνει την ωραία μας κουβέντα με ένα μήνυμα προς όλους τους νέους. «Να στηριζόμαστε ο ένας στον άλλον, να υπάρχει αλληλοβοήθεια, να δίνουμε και να παίρνουμε δύναμη. Να προσπαθούμε γι΄ αυτό που θέλουμε ακόμα και αν δεν έχουμε τα μέσα. Πρέπει να εμπλεκόμαστε να μην μένουμε άπραγοι».
