Τέλη Δεκεμβρίου του 1966 η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ πραγματοποίησαν ένα ταξίδι εξπρές στο Παρίσι ως επίσημοι προσκεκλημένοι για την πρεμιέρα της ταινίας τους “Η Αλίκη στο Ναυτικό” που προβλήθηκε στις γαλλικές αίθουσες με τον τίτλο “La fille de l’Amiral” (Η κόρη του Ναυάρχου). Το συνολικό κόστος της ταινίας της Φίνος Φιλμ έφτασε τα 2,5 εκατομμύρια δραχμές, ποσό αστρονομικό για την εποχή.
Η Αλίκη έκλεψε για άλλη μια φορά την παράσταση και εντυπωσίασε τους πάντες στην εκδήλωση με την εμφάνισή της φορώντας μια λευκή κοντή γούνα ετόλ και μια εκπληκτική δημιουργία του Ντίμη Κρίτσα ενώ την άλλη μέρα έγινε πρωτοσέλιδο στις παριζιάνικες εφημερίδες με τίτλο “Το Παρίσι ανακαλύπτει την Ελληνίδα Μπε-Μπε (Μπριζίτ Μπαρντό). Για την ερμηνεία της στην συγκεκριμένη ταινία προσκλήθηκε για άλλη μία φορά στην Πόλη του Φωτός για να λάβει το βραβείο “Τριόμφ” στην “Μεγάλη Νύχτα του Κιν/φου”, όμως ο απαράμιλλος επαγγελματισμός της ώστε να μην ακυρωθεί η παράσταση στην Αθήνα και δυσαρεστήσει το κοινό, την έκανε να αρνηθεί να παρευρεθεί με αποτέλεσμα οι υπεύθυνοι της διοργάνωσης φανερά ενοχλημένοι να δώσουν το βραβείο στην Ιταλίδα ηθοποιό Μόνικα Βίτι.
Την περίοδο αυτή και συγκεκριμένα από τις 12 Οκτωβρίου του 1966, το αγαπημένο καλλιτεχνικό ζευγάρι ανέβασε στο θέατρο Κοτοπούλη-Rex το έργο του Stefan Zweis “Του φτωχού τ’ αρνί” το οποίο παρά τις εντυπωσιακές κριτικές δεν είχε την ανάλογη εισπρακτική επιτυχία, γεγονός που τους οδήγησε τέσσερις μήνες αργότερα και συγκεκριμένα στις 10 Φεβρουαρίου να ανεβάσουν την κλασική κωμωδία των Τσιφόρου-Βασιλειάδη “Αχ αυτή η γυναίκα μου” που αποτέλεσε τον θρίαμβο της χρονιάς. Το έργο συνεχίστηκε από τις 30 Απριλίου στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών στην Θεσσαλονίκη, στις 27 Μαΐου στο “Μινώα” στην Αθήνα ενώ μεταφέρθηκε στο σινεμά με την ίδια μεγάλη επιτυχία. Η λατρεία του κοινού στο πρόσωπό τους ήταν τόσο έντονη, που κάθε κοινή τους εμφάνιση προκαλούσε ενθουσιασμό, κάνοντάς τους σύμβολα μιας ολόκληρης εποχής. Παρά τις δυσκολίες και τις εντάσεις που βίωσαν ως ζευγάρι, η αγάπη που έτρεφε το κοινό για αυτούς παρέμεινε αμείωτη, κάνοντάς τους αθάνατους στο συλλογικό ελληνικό συνειδητό.
