Βράδυ Δευτέρας 11 Νοεμβρίου και ο Σταύρος Ξαρχάκος μετά τη συναυλία που έδωσε στο Μουσείο της Ακρόπολης Ακρόπολης με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη και την Ηρώ Σαΐα, περπατούσε με την παρέα του στο κέντρο της Αθήνας.
Περιμένοντας στο φανάρι της Βουκουρεστίου, ο Σταύρος Ξαρχάκος άκουσε από το απέναντι πεζοδρόμιο, έναν μουσικό του δρόμου να τραγουδά το «Ήτανε μια φορά». Τα όσα ακολούθησαν στο κέντρο της Αθήνας, είναι συγκινητικά και αποδεικνύουν το μεγαλείο του συνθέτη και ως άνθρωπο. Μαγεμένος και συγκινημένος από τη μελωδική φωνή του τραγουδιστή, ο Σταύρος Ξαρχάκος πέρασε στο απέναντι πεζοδρόμιο, κοντοστάθηκε και τον άκουσε να τραγουδά.
Στη συνέχεια, τον αγκάλιασε και συγκινημένος, αποχώρησε. Αυτή η σκηνή ήταν αρκετή να συγκινήσει όλους όσοι είδαν το βίντεο στα social media, αλλά και ο μουσικός του δρόμου να ζήσει μια στιγμή ονειρική. Μάλιστα, ο Μανώλης Ρακιντζής, όπως είναι το όνομα του μουσικού, την επόμενη μέρα ανέβασε στο Facebook τη σκηνή και μοιράστηκε με τον κόσμο τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που ένιωσε.
«Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κύριο Σταύρο Ξαρχάκο, που μου χάρισε τόσο απλά μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω όσο ζω» γράφει σε ανάρτησή του ο πλανόδιος μουσικός.
Και συνεχίζει: «Η αλήθεια είναι ότι βλέπω και ξαναβλέπω το βίντεο με τον μεγάλο μας συνθέτη Σταύρο Ξαρχάκο να περνά τον δρόμο και να έρχεται να με αγκαλιάζει ακούγοντας να παίζω το τραγούδι του, και νιώθω σαν να το έχει ζήσει κάποιος άλλος, σαν ο άνθρωπος που βλέπω, να μην είμαι εγώ. Βλέποντας ένα ζωντανό κομμάτι της καλλιτεχνικής ιστορίας αυτού του τόπου να ανοίγει την αγκαλιά του προς έναν άγνωστο που συνάντησε τυχαία στον δρόμο, αντιλαμβάνομαι το πόσο σημαντικό είναι να φτάνεις στο σημείο εκείνο που δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν, έχοντας σαν μόνο σημείο αναφοράς την τρυφερότητα και την ταπεινότητα.
Σαν δημιουργός, έχω να πω ότι μέσα από αυτό το βίντεο, φαίνεται η σπουδαιότητα του να ακούγονται τα τραγούδια σου από το Ηρώδειο και τα γεμάτα στάδια μέχρι τον δρόμο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κύριο Σταύρο Ξαρχάκο, που μου χάρισε τόσο απλά μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω όσο ζω. Ευχαριστώ και όλες κι όλους εκείνους που με αναζήτησαν μετά απ’ αυτό το βίντεο.
Είναι πραγματικά τιμή μου και θα είναι και χαρά μου όταν θα θυμηθούν να μην αγνοήσουν στο μέλλον έναν μουσικό που παίζει δίπλα τους στις βόλτες και στα ψώνια τους και να μην τον αντιμετωπίσουν ως επαίτη. Οι μουσικοί του δρόμου δεν είμαστε επαίτες. Η μουσική είναι αγάπη, είναι συγκίνηση και προσφορά. Αυτό κάνουμε είτε στον δρόμο είτε στα μαγαζιά. Ελπίζω να είναι δίπλα μας όλοι αυτοί που σήμερα επικροτούν συγκινούνται και με τιμούν με τα καλά τους λόγια και αύριο, όταν η αστυνομία θα έρθει να μας διώξει από το σημείο που παίζουμε. Θα είναι χαρά μου να αλληλοεπιδρούμε περισσότερο, με όρους ισότητας, συγκίνησης και διασκέδασης».
