Πέθανε ο Δημήτρης Κολλάτος σε ηλικία 88 ετών. Ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και συγγραφέας, άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του, το απόγευμα της Πέμπτης, μετά από προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε.
Ο Σπύρος Μπιμπίλας αποχαιρέτησε τον Δημήτρη Κολλάτο, με ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram: «Αντίο, αγαπημένε μου Δημήτρη.. Από παιδί σε αγαπούσα και μ’ αγαπούσες, αφού ήσουν συμμαθητής του αδελφού της μητέρας μου! Πόσες συζητήσεις κάναμε μαζί! Πόσα γυρίσματα στις ταινίες σου! Πόσα καλοκαίρια στην Αίγινα, στο φεστιβάλ του ελληνικού σινεμά που οργάνωνες στο κτήμα σου με τις φιστικιές. Δημήτρη, δεν θα ξεχάσω ποτέ το νοιάξιμό σου για τον Άλκη! Ο Αλέξανδρος και όλα τα παιδιά θα συνεχίσουν το έργο σου και θα ‘μαστε κοντά τους. Το τελευταίο καλοκαίρι στην Αίγινα μου είπες “του χρόνου πάλι εδώ”!!! Αλλά ταξίδεψες… Καλό ταξίδι, φιλόσοφε, σκηνοθέτη, συγγραφέα, ταξιδευτή των ονείρων… θα σε θυμόμαστε πάντα, Δημήτρη Κολλάτε!».
Γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1937 στην Αθήνα. Έγραψε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 1956, ενώ ήταν μαθητής στο λύκειο. Το 1959-1960 ίδρυσε το «Πειραματικό Θέατρο Τσέπης» ανεβάζοντας, εκείνη και τις επόμενες δύο θεατρικές περιόδους, σε ένα υπόγειο της οδού Στουρνάρη, τη «Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο, το «Τέλος του παιχνιδιού» του Σάμιουελ Μπέκετ και το «Δωμάτιο» του Χάρολντ Πίντερ.
Παντρεύτηκε με την Αρλέτ Μπωμάν με την οποία απέκτησαν δύο γιους, τον Αλέξανδρο και τον Άλκη, και η οποία πρωταγωνίστησε στις ταινίες του.
Το 1966 η μεγάλου μήκους ταινία του, «Θάνατος του Αλέξανδρου», στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αγνοήθηκε από τα επίσημα βραβεία, πήρε όμως τρία βραβεία Κριτικών (καλύτερης ταινίας, καλύτερου σεναρίου, καλύτερης μουσικής) και γνώρισε όχι μόνο καλλιτεχνική αλλά και εισπρακτική επιτυχία, αφού όταν κατάφερε επιτέλους να προβληθεί στους αθηναϊκούς κινηματογράφους έκοψε σε μία εβδομάδα, 29.900 εισιτήρια.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Γαλλία, όπου ανέβασε 20 θεατρικές παραγωγές, δημιουργώντας το «Θέατρο της Τέχνης» (Théatre de l’Art) στο ίδιο κτίριο του Châtelet Σατλέ, στο Παρίσι. Εκεί παρουσίασε, μεταξύ άλλων, το έργο Philippe Pétain και το θεατρικό έργο του «Γυναίκα του Σωκράτη», ένα μονόλογο με πρωταγωνίστρια τη σύζυγό του Αρλέτ Μπωμάν που ανέβασε στο θέατρο Τέχνης.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1975, άρχισε να ανεβάζει μια σειρά παραστάσεων που από πολλούς θεωρήθηκαν πως έχουν ως στόχο την πρόκληση, όπως τα «Σόδομα και Γόμορρα» με γυμνό που εκείνη την εποχή έκανε σάλο.
Ο Δημήτρης Κολλάτος είχε μία μαχητική στάση όσον αφορά τα δικαιώματα των αυτιστικών παιδιών, ορμώμενος από την προσωπική του εμπειρία με τον γιο του Άλκη, και τη δημιουργία ειδικού χώρου στην Αίγινα για τα αυτιστικά παιδιά.
Στην αυτοβιογραφική ταινία «Ζωή με τον Άλκη» (1988), το ρόλο του αυτιστικού νεαρού έπαιξε ο άλλος του γιος, Αλέξανδρος Κολλάτος, που βραβεύτηκε με ειδική Μνεία για την ερμηνεία του στο ρόλο του αυτιστικού αδελφού του. Ο Αλέξανδρος έκτοτε έγινε ηθοποιός και σκηνοθέτης. Άλλη μια ταινία, «Κόκκινα τριαντάφυλλα σου έκοψα» (1993), μιλά όχι μόνο για την εμπειρία ενός γονιού με αυτιστικό παιδί αλλά και για την αυτοκτονία της συζύγου του Αρλέτ Μπωμάν. Στην ταινία του «Αλέξανδρος και Αϊσέ» (1998), πάλι με πρωταγωνιστή τον γιό του Αλέξανδρο, προσεγγίζει το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας μέσα από μια ερωτική ιστορία.
Στην τηλεόραση είχε για ένα χρόνο δική του εκπομπή με τίτλο: «Ο Κολλάτος χωρίς λογοκρισία».
