Ο Χάρης Χριστόπουλος, καθηλώνει, μιλώντας για το ταξίδι του στη Γκάνα, και τις εικόνες εξαθλίωσης που αντίκρισε. Με δάκρυα στα μάτια, ο φωτογράφος θυμήθηκε μια γυναίκα που είδε, τόσο αδύνατη όσο ένας «σκελετός», με πέντε παιδιά, θύματα της απόλυτης φτώχειας και εγκατάλειψης.
Ο Χάρης Χριστόπουλος ήταν καλεσμένος στην εκπομπή «Weekenders» και συγκλονίζει περιγράφοντας το ταξίδι που είχε κάνει το 1987 στην Αφρική. «Είχα πάει για φωτογράφηση με κάτι Αμερικανίδες μοντέλα και περνάγαμε από κάτι χωριά, μια εικόνα τρομερή. Όταν είδα κάτω από ένα δέντρο μια γυναίκα σκελετό και να έχει πέντε παιδιά και να τα τρώνε οι μύγες… λέω τι είναι αυτό το πράγμα; Δώστε μου κάτι να τους λυτρώσω, αυτό δεν είναι ζωή. Παιδιά σκελετωμένα να τα τρώνε οι μύγες, σαν τα ψοφίμια», περιέγραψε με έντονη συγκίνηση.
Και πρόσθεσε: «Πατέρας δεν υπάρχει φυσικά, όλη μέρα πίνουν μπαταρίες ή οινόπνευμα ή βενζίνη. Τι παιδιά είναι αυτά; Δεν μπορούν να σωθούν αυτοί οι άνθρωποι, δεν υπάρχει λύτρωση. Καλύτερα να μην υπάρχουν, είναι σκληρό αυτό που λέω. Είναι η μισή Αφρική έτσι».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο Χάρης Χριστόπουλος αναφέρθηκε και στην προσωπική του ζωή και ιδίως στην στους γονείς του. «Πήρα αγάπη από τη μάνα μου, αλλιώς θα είχα καταλήξει στη Βερανζέρου σε κανένα πεζοδρόμιο. Ο πατέρας για τα αγόρια είναι τεράστιο κεφάλαιο. Η μάνα είναι η φωλιά αλλά ο πατέρας είναι το σύμβολο. Ο πατέρας μου είχε μια περίεργη ζωή, ήταν καλλιτέχνης και έλειπε χρόνια στο εξωτερικό. Δεν μπορούσε να δώσει αγάπη, γιατί δεν πήρε», είπε.
Και πρόσθεσε: «Το συνειδητοποίησα κάπου εκεί στα 25 μου, ήταν μια λύτρωση για μένα, γιατί τα συζητήσαμε όλα και μου ζήτησε συγγνώμη. Ο πατέρας μου ήταν πια το παιδί μου και η μάνα μου το κοριτσάκι μου. Εγώ τους αγκάλιαζα, τους πήγαινα δώρα, τους πήγαινα στους γιατρούς και αυτό είναι το φυσικό. Εσύ γίνεσαι ο προστάτης τους».
