Η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Βλάσης Μπονάτσος πόζαραν τον Ιούλιο του 1982 στον φακό του αγαπημένου τους φίλου Κύπριου δημοσιογράφου Μαρίνου Κουσουμίδη, σε καλοκαιρινές διακοπές στη Μύκονο που συνέπεσαν με τα γενέθλιά της στις 20 Ιουλίου και τα γιόρτασε με πολύ αγαπημένους φίλους.
Στη λεζάντα της φωτογραφίας ο Άρης Λουπάσης σημειώνει: «Τα γενέθλια της αξέχαστης ηθοποιού αποτελούσαν κάθε χρόνο το κοσμικό γεγονός του καλοκαιριού. Τα γιόρταζε πάντα με λάμψη, σε ξεχωριστές βραδιές γεμάτες μουσική, αγκαλιές και πρόσωπα αγαπημένα, φίλους, συναδέλφους και ανθρώπους του θεάτρου και της τέχνης. Ήταν στιγμές που απαθανατίζονταν σε εξώφυλλα περιοδικών και γίνονταν πρώτο θέμα σε κοσμικές στήλες, αφού κάθε της εμφάνιση ήταν είδηση και κάθε της γιορτή μια σελίδα από το παραμύθι της ζωής της.
Ο Βλάσης Μπονάτσος με σπουδές υποκριτικής στο Λονδίνο και ενεργή παρουσία στη ροκ σκηνή της δεκαετίας του ’70, γνώρισε με την Αλίκη το 1981, όταν επέστρεψε από την Αμερική για να δει τη μητέρα του. Ο στενός τους φίλος και μουσικός συνεργάτης της, Μάικ Ροζάκης, τον πρότεινε για τον ρόλο του Τσε Γκεβάρα στην “Εβίτα” που ετοίμαζε η Αλίκη εκείνη την εποχή. Ο Βλάσης πήρε τον ρόλο και κατέκτησε τη σκηνή, με την Αλίκη να παρακολουθεί συγκινημένη από τα παρασκήνια το κοινό να τον αποθεώνει. Θα παραδεχτεί αργότερα με ενθουσιασμό, πως για πρώτη φορά συμπρωταγωνιστής της κέρδισε περισσότερο χειροκρότημα από την ίδια. Η αρχική τους τυπική σχέση εξελίσσεται σε μια δυνατή συμπάθεια και τέσσερις μήνες μετά μετατρέπεται σε έναν παθιασμένο έρωτα που απασχολεί επί χρόνια τον Τύπο, με εξώφυλλα και αφιερώματα. Στο πλευρό του Βλάση, η Αλίκη άλλαξε συνήθειες χρόνων: φορούσε τζιν και t-shirt, διασκέδαζε σε clubs, αφέθηκε στην ανεμελιά και στον αυθορμητισμό του, ξαναζώντας τη νεανική της ορμή. Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός, κοινές ποιότητες και στους δύο, τους έδεσαν βαθιά. Μοιράστηκαν αξέχαστα βράδια με φίλους στο αρχοντικό της Στησιχόρου και καλοκαιρινές στιγμές ξεγνοιασιάς στο “λιμανάκι” του Θεολόγου. Ύστερα από πεντέμισι χρόνια σχέσης, οι δρόμοι τους χώρισαν, αλλά έμειναν αγαπημένοι φίλοι. Ο ένας παρέμεινε για πάντα στην καρδιά του άλλου, ως ένα ιδιαίτερο και πολύτιμο κεφάλαιο ζωής».
