Χθες, 3 Σεπτεμβρίου, συμπληρώθηκαν σαράντα δύο χρόνια από το χαμό της Έλλης Λαμπέτη.
Στη φωτογραφία που δημοσίευσε ο Άρης Λουπάσης στο Instagram, η Έλλη Λαμπέτη ήταν μόλις δεκαέξι ετών, την χρονιά που έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο τον Δεκέμβριο του 1942 στο θέατρο «Κοτοπούλη».
Ένα χρόνο πριν, ήταν μαθήτρια ακόμα στο Γυμνάσιο και η αγάπη της για την υποκριτική την είχε οδηγήσει στην πόρτα του Εθνικού Θεάτρου και της σχολής της Μαρίκας Κοτοπούλη, όπου και απορρίφθηκε. Με την παρέμβαση του Σπύρου Μελά, φίλου της οικογένειας και καθηγητή θεάτρου, έγινε δεκτή στη σχολή κι εκεί η ίδια η Κοτοπούλη διέκρινε με δέος το μεγάλο ταλέντο της, πιστεύοντας πως μπροστά της βρισκόταν η θεατρική της συνέχεια.
Ο Άρης Λουπάσης σημειώνει για την Έλλη Λαμπέτη ότι για να μπορέσει να αποδώσει τη δύσκολη σκηνή όπου η πρωταγωνίστρια αναδύεται μέσα από το γυάλινο φέρετρο, στράφηκε στον χοροδιδάσκαλό της για να την βοηθήσει, ο οποίος την συμβούλεψε ότι πρέπει να στηριχτεί στις φτέρνες και στους μύες της κοιλιάς της για να το πετύχει. Εκείνη ξεκίνησε να γυμνάζει καθημερινά τους κοιλιακούς της δύο ώρες τη μέρα, για μια σκηνή που κρατούσε μόλις είκοσι δευτερόλεπτα. Έλιωνε στον ιδρώτα, μέχρι που ένιωσε την κοιλιά της να σκληραίνει «σαν πέτρα». Έτσι, την ώρα της παράστασης, δεν βγήκε κρατώντας με τα χέρια το φέρετρο όπως θα περίμεναν όλοι. Αναδύθηκε αέρινα σαν οπτασία, κρατώντας ένα μπουκέτο λουλούδια και καθήλωσε το κοινό.
Ακόμη και ο συμπρωταγωνιστής της ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος κάθε φορά που την κρατούσε λιπόθυμη για να τη μεταφέρει σύμφωνα με το έργο από το δάσος στο σπίτι, ένιωθε να τον πλημμυρίζει η αύρα και η λάμψη της ερμηνείας της. Έτσι γεννήθηκε ο μύθος, μέσα από το σώμα και την ψυχή ενός κοριτσιού που σε ηλικία δεκαέξι ετών είχε κιόλας αγγίξει το αιώνιο
