Η Γκουίνεθ Πάλτροου προχώρησε σε μια συγκινητική εξομολόγηση για τον θάνατο του πατέρα της και για το πώς βιώνει μέχρι και σήμερα την απώλειά του. Ο σκηνοθέτης Μπρους Πάλτροου πέθανε τον Οκτώβριο του 2002, σε ηλικία 58 ετών, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο.
Η ηθοποιός εξομολογήθηκε πως τα πρώτα χρόνια ο πόνος ήταν πολύ έντονος, κάτι που την έκανε να πιστεύει πως δεν θα υποχωρούσε ποτέ. Αν και με τον καιρό αυτός πήρε άλλη μορφή, το συναισθηματικό βάρος της απώλειας εξακολουθεί να την κυριεύει, όταν πλησιάζουν τα γενέθλιά της και η επέτειος του θανάτου του πατέρα της.
Στο newsletter της εταιρείας της, Goop, η Γκουίνεθ Πάλτροου έγραψε: «Ο πατέρας μου πέθανε έξι μέρες μετά τα 30ά μου γενέθλια, στις 3 Οκτωβρίου του 2002. Κάναμε μαζί ένα road trip στην Ιταλία, ξεκινώντας από την Τοσκάνη και έχοντας ως στόχο να φτάσουμε στο Πορτοφίνο, αλλά δεν φτάσαμε ποτέ. Ο πατέρας μου μεταφέρθηκε με ελικόπτερο σε μονάδα εντατικής θεραπείας στη Ρώμη στις 2 Οκτωβρίου και πέθανε νωρίς το επόμενο πρωί».
Στη συνέχεια, περιέγραψε πώς βίωσε το πένθος. «Είχα βιώσει απώλεια και πένθος πριν από εκείνη την ημέρα, αλλά κάτι σε αυτήν την ερημιά, τυλιγμένη μέσα στο σοκ, ήταν ένα νέο είδος βασάνου, απίστευτα οξύ, και κράτησε για χρόνια. Ο πόνος ήταν τόσο βαρύς, τόσο αναπόδραστος, που αναρωτιόμουν αν θα υποχωρούσε ποτέ. Τελικά υποχώρησε — ή μάλλον, άλλαξε. Έγινε πιο αφηρημένος», έγραψε η Γκουίνεθ Πάλτροου.
Και πρόσθεσε: «Καθώς απέκτησα τα δικά μου παιδιά, το κομμάτι του πένθους που αφορούσε το “χαμένο παιδί” μαλάκωσε, και η εμπειρία ενσωματώθηκε στην ιστορία μου σαν να είχε γραφτεί στο DNA μου».
Παρότι πλέον έχει μάθει να διαχειρίζεται την απουσία του πατέρα της, κάθε χρόνο με την έλευση των γενεθλίων της νιώθει να επιστρέφει το βάρος της απώλειας. «Ακόμα και τώρα που πλησιάζουν τα γενέθλιά μου, νιώθω τη βαρύτητα να αρχίζει να με τυλίγει. Είναι σαν προαίσθημα — μια λεπτή συμπίεση της καρδιάς», εξομολογήθηκε.
«Παλιά προσπαθούσα να το απωθήσω, να αποσπάσω την προσοχή μου, να σκεφτώ άλλα πράγματα. Τώρα το αφήνω να έρθει. Επαναφέρω ξανά τα γεγονότα, αν χρειαστεί, τα αναπαράγω όλα και επιτρέπω στον εαυτό μου να τα νιώσει όλα. Δεν είναι άνετο — μπορεί να είναι εξοντωτικό. Αλλά έχω μάθει ότι, όταν αντιστέκεσαι σε κάτι, αυτό επιμένει. Οπότε ανοίγω την καρδιά μου στις αναμνήσεις και στον πόνο. Τα αφήνω να με διαπεράσουν και, με κάποιον τρόπο, με ενδυναμώνουν», κατέληξε η Γκουίνεθ Πάλτροου.
