Μια φωτογραφία της Τζένης Καρέζη από κοσμική εκδήλωση στα τέλη της δεκαετίας του ’50 δημοσίευσε ο Άρης Λουπάσης στο Instagram. H αξέχαστη ηθοποιός πόζαρε στον φακό του Κλεισθένη και ήταν αγκαλιά με τον σπουδαίο σκηνοθέτη και σεναριογράφο Γιώργο Τζαβέλα.
Στη λεζάντα της ασπρόμαυρης φωτογραφίας σημειώνεται: «Εκείνη την περίοδο συνεργάστηκαν κινηματογραφικά στη ταινία «Μια λατέρνα, μια ζωή» με την Τζένη στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον δημιουργό να υπογράφει το σενάριο. Η αγάπη του Τζαβέλα για το σινεμά γεννήθηκε από τα παιδικά του χρόνια μέσα από τις ερμηνείες του Τσάρλι Τσάπλιν, παρά τις σπουδές του στις νομικές επιστήμες. Αυτοδίδακτος, εξελίχθηκε σε μια από τις πιο εμβληματικές μορφές του χώρου, θέτοντας γερά θεμέλια στη χρυσή του πορεία. Μέσα από τη συνεργασία του με τον Φιλοποίμενα Φίνο έγραψε και σκηνοθέτησε έργα-ορόσημα που ξεπέρασαν τα σύνορα, χαρίζοντας διεθνείς διακρίσεις στην Ελλάδα.
Με καινοτόμες ιδέες και πρωτοποριακή ματιά, αποτύπωσε αξεπέραστους χαρακτήρες και εικόνες μιας ολόκληρης εποχής, «απελευθερώνοντας» τους ηθοποιούς από το πομπώδες θεατρικό ύφος, παντρεύοντας την τεχνική αρτιότητα με την υψηλή αισθητική και την εμπορικότητα. Το 1950 παρουσίασε τον «Μεθύστακα» με τη συγκλονιστική ερμηνεία του Ορέστη Μακρή που έσπασε ρεκόρ εισιτηρίων ενώ ακολούθησαν ο «Γρουσούζης» και πάλι με τον Μακρή και το αξέχαστο «Σωφεράκι» με τον Φωτόπουλο όπου αποτυπώθηκε μοναδικά η γραφική ατμόσφαιρα της παλιάς ωραίας Αθήνας. Η μυθική του «Κάλπικη λίρα» το 1955 προβλήθηκε σε τριάντα χώρες και καταγράφηκε ανάμεσα στις χίλιες καλύτερες ταινίες της παγκόσμιας έβδομης τέχνης.
Το 1961 με δική του μετάφραση, τόλμησε να μεταφέρει στο πανί την «Αντιγόνη», χαρίζοντας στην Ειρήνη Παππά την πρώτη της σπουδαία εμπειρία στον χώρο της αρχαίας τραγωδίας, συγκεντρώνοντας ελληνικές και διεθνείς διακρίσεις. Ακολούθησαν κλασικά έργα όπως το «Μια ζωή την έχουμε» με τον Δημήτρη Χορν να χαρίζει μαθήματα υποκριτικής και η αξεπέραστη «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» με το θρυλικό ζεύγος Κοκοβίκου να βραβεύεται στο Φεστιβάλ του Σικάγο. Με τον χαμό του το 1976, έφυγε από τη ζωή ένας αληθινός «πρίγκιπας» του ελληνικού σινεμά, κλείνοντας και έναν κύκλο της χρυσής του εποχής. Το έργο του ωστόσο συνεχίζει να ζει αδιάκοπα, πλημμυρίζοντας μέχρι σήμερα τις καρδιές του κοινού με συγκίνηση και χιλιάδες όμορφα συναισθήματα».
