Την Κατερίνα Γιατζόγλου συνάντησε η δημοσιογράφος Ντονατέλα Αδάμου για τα Παραπολιτικά. Και, όπως τονίζει και η ίδια, όταν δύο κορίτσια του σινεμά – και των ταξιδιών και της μόδας – συναντιούνται ύστερα από πολύ-πολύ καιρό, προκύπτουν πολλά. Ευχάριστα.
Όπως προέκυψε και μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη στα Παραπολιτικά, με την Κατερίνα Γιατζόγλου να προχωράει σε μια αποκάλυψη που δεν γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Πιο συγκεκριμένα, για πρώτη φορά, αναφέρθηκε στην αναπάντεχη γνωριμία της με τον κορυφαίο σκηνοθέτη του Χόλιγουντ, Όλιβερ Στόουν, τον «Μίδα των επιτυχιών», ο οποίος στην τυχαία τους συνάντησή τους σε μια μικρή ερημική παραλία, στον Ορνό τής εκμυστηρεύτηκε την «πόρτα» που του έριξε το τότε υπουργείο Πολιτισμού για να κάνει γυρίσματα στην Ελλάδα για την ταινία, «Μέγας Αλέξανδρος», η οποία όταν κυκλοφόρησε, «έσπασε» τα ταμεία και μέχρι και σήμερα θεωρείται μία από τις πιο εμπορικές μπλοκμπάστερ όλων των εποχών.
Μάλιστα, σε εκείνη την απρόσμενη συνάντησή τους, ο Όλιβερ Στόουν παραδέχτηκε στην Κατερίνα Γιατζόγλου πόσο απογοητευμένος ένιωθε από την απόρριψη του ελληνικού υπουργείου, αποκαλύπτοντάς της άγνωστες λεπτομέρειες, τις οποίες εκείνη φέρνει στο φως μέσα από τη νέα της συνέντευξη στα Παραπολιτικά.
Εξάλλου, όπως σημειώνει και η δημοσιογράφος, Ντονατέλα Αδάμου: «Η Κατερίνα μιλάει, όταν εν πάση περιπτώσει το θελήσει (κάτι που δεν συμβαίνει και συχνά εδώ που τα λέμε) πάντα έξω από τα δόντια» Στη συνέντευξη της στο «S», είναι χειμαρρώδης. Και αποκαλυπτική, ενώ επικεντρώνεται στα απίθανα ταξίδια της, στο Χόλιγουντ, στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο, τις τωρινές τάσεις, στο μέλλον του.
– Πού και πώς σε βρίσκουμε;
Σε απόλυτα δημιουργική κατάσταση. Εδώ και πέντε χρόνια έχω ιδρύσει το Female-g.com, ένα σάιτ κατασκευασμένο στην Αμερική. Επρόκειτο για δύσκολο εγχείρημα, αλλά το πετύχαμε . Το αποφάσισα εν μία νυκτί, την πρώτη μέρα που μπήκαμε σε καραντίνα λόγω CΟVID. Hμουν διευθύντρια εκδόσεων επί δεκαεπτά χρόνια σε μεγάλο όμιλο και παραιτήθηκα. Οι περισσότεροι νόμιζαν ότι κάτι (μου) συνέβη με τα εμβόλια, όμως είχα ήδη το μυαλό μου αλλού…και δεν είχα κάνει και τα εμβόλια! Λόγω της πανδημίας, βρήκα τον απαραίτητο χρόνο για να το προετοιμάσω. Πέρα από την ειδησεογραφία, κάνουμε focus στην ευεξία, στην ψυχολογία, στον κινηματογράφο, στην μόδα και στα ταξίδια: εν προκειμένω, είμαστε ένα site πολύ αξιόπιστο στην Ελλάδα και δεν το θεωρώ τυχαίο – τα περισσότερα άρθρα μας είναι βιωματικά, για αυτό και δίνουμε αξιόπιστα tips για ασφαλή ταξίδια χωρίς εκπλήξεις. Ο άσος μας είναι και oι wellness experts – μόνιμοι επιστήμονες – συνεργάτες, που αρθρογραφούν και δραστηριοποιούνται και με εκπομπές στο YouTube. Παράλληλα, «φοράμε» 4 e-shops, με συμπληρώματα διατροφής, cosmetics, ρούχα, βιβλία. Αυτός που μπαίνει, μένει: ο ιστότοπός μας, θυμίζει μεγάλη βιβλιοθήκη.
– Πλάνα για το αύριο;
Είμαι ο παίκτης τού κάθε μέρα, οι στόχοι μου δεν είναι καν εβδομαδιαίοι. Μετά τα επτά βιβλία μου, από τα οποία τα τέσσερα είναι μπεστ σέλερ, έχω ολοκληρωμένα κινηματογραφικά σενάρια και στίχους. Με τους στίχους ασχολούμαι την τελευταία διετία . Οταν κάνω διάλειμμα από τη δουλειά, παίρνω το τετράδιο και γράφω στίχους. Από παιδί, εξάλλου, τα παιχνίδια μου είναι οι λέξεις!
– Navigare necesse est (το ταξιδεύειν αναγκαίον εστί), διατράνωνε ο «φίλος» μας ο Μαγγελάνος. Πες μας για αγαπημένες γειτονιές. Και για ξεχωριστές εμπειρίες.
Τα ταξίδια είναι ο μεγάλος μου έρωτας – έτσι μεγάλωσα. Θυμάμαι τα πάντα από τριών χρόνων… Απίστευτες στιγμές, εμπειρίες που με έχουν καθορίσει. Αγαπημένες γειτονιές; Είναι η Νέα Υόρκη στην οποία μπορεί να με βρεις και δυο φορές τον χρόνο. Πήγαινα από 20 χρονών , αλλά ο γιος μου ήδη μένει μόνιμα είκοσι χρόνια εκεί – ξεκίνησε έχοντας σπουδάσει με υποτροφία. Για αυτό το λόγο, την επισκέπτομαι ακόμα συχνότερα. Η οικογένειά μου είμαστε λίγο-πολύ σαν τον… ΟΗΕ. Ο γιος μου στην Αμερική, ο αδερφός μου στο Παρίσι, οι θείοι μου είναι Ιταλοί… Εχω λίγες ρίζες και από την Ιταλία, οικογενειακούς δεσμούς, βαφτιστήρια… Από τη Βενετία, συγκεκριμένα, πολλές παιδικές αναμνήσεις: με θυμάμαι να τρέχω στα στενά και να μου φωνάζουν οι δικοί μου «θα χαθείς». Μου έβαζαν κολάρο σκύλου με λουρί, για να μην εξαφανίζομαι γιατί είχα τέτοιες τάσεις – ήθελα, από τότε, να είμαι ανεξάρτητη.
Λάτρευα να… χάνομαι! Με εντόπιζε η αστυνομία και οι γονείς μου με έπαιρναν από τα αστυνομικά τμήματα. Και τώρα εξαφανίζομαι, «χάνομαι»: θέλω να ηρεμώ, να μη με βρίσκουν. Δυνατές εμπειρίες επίσης, έζησα στο Έβερεστ και στο Θιβέτ, το οποίο για αρκετά χρόνια μετά, είχε κλείσει τα σύνορά του, αλλά ευτυχώς τα άνοιξε πρόπερσι. Επίσης, στη ζούγκλα του Αμαζονίου, στην Ινδία όπου έχω πάει δύο φορές – κι έχω μείνει δύο μήνες: θυμάμαι, το 2005, έψαχνα συνεχώς τηλεφωνεία για επικοινωνήσω με τους δικούς μου, να τους πω ότι είμαι καλά. Αγωνιούσαν, γιατί τα κινητά τότε στην Ινδία, δεν λειτουργούσαν. Έζησα και το «δύσκολο» Cross India, ταξίδεψα με τζιπ από το Κασμίρ μέχρι το Νότο… Εξυπακούεται ότι είχα άνθρωπο για προστασία, από την ελληνική πρεσβεία – δεν «παίζεις» εκεί, δεν είναι απλές οι συνθήκες. Στο Έβερεστ τώρα: ανέβηκα μέχρι το πρώτο camp, στα 5.500 μέτρα και μας έπιασε χιονοθύελλα, έκλεισαν τα πάντα και όλες οι ομάδες αναγκαστικά παραμείναμε ακινητοποιημένοι. Τελικά, λόγω της κακοκαιρίας, γυρίσαμε πίσω. Είναι απωθημένο μου, βέβαια, αλλά δε νομίζω να το ξαναπροσπαθήσω. Βρέθηκα στην πηγή, δεν ήπια νερό, αλλά… ΟΚ.
Στο Θιβέτ, βρέθηκα από το Νεπάλ. Πήγα στο ναό του Δαλάι Λάμα, αφού μου υπέβαλαν μερικές ερωτήσεις, με δέχθηκαν, και έζησα κάτι σαν την ταινία «Επτά χρόνια στο Θιβέτ». Εξομολογήθηκα σε ένα ιερέα πράγματα που με βάραιναν πολύ , μου έδωσε τη συμβουλή του, και, κατασυγκινημένη, πήγα να τον αγκαλιάσω… Ε, εκεί, έπεσε ΤΟ γέλιο! Απαγορεύεται να αγγίξεις τον ιερέα – θεωρείται ιερός με όλη τη σημασία της λέξης! Πάνω στην έκπληξη του, λοιπόν, ενώ επιχειρούσα να τον αγκαλιάσω, έκανε τόσο πίσω που πάτησε το κόκκινο ράσο του, πήγε να σκοτωθεί και κλαίγαμε από τα γέλια και οι δύο. Ήταν κανονικά σεκάνς από ταινία! Σήκωσε το ράσο του ψηλά μάλιστα, για να μην τον δει κανείς που γελούσε! Αν, βέβαια, θέλεις να μιλήσουμε για έναν τόπο τον οποίο θεωρώ δεύτερο σπίτι μου, αυτός είναι το Παρίσι, λόγω του αδελφού μου.
-Περιγράφεις ταινία ολόκληρη. Θα έκανες τη ζωή σου ταινία;
Η αλήθεια είναι πως μου το έχουν προτείνει, αλλά, όχι, δεν θα το επιχειρούσα. Τα σενάρια που γράφω εξάλλου είναι κωμικά – δεν μου αρέσει να γράφω… θρίλερ! (γέλια)
-Ελληνική τηλεόραση… Σχόλιο;
Εδώ και έξι χρόνια δεν έχω συσκευή τηλεόρασης, αλλά και όταν είχα, έβλεπα μόνο ταινίες. Έχω να κάνω τηλεόραση περισσότερα από είκοσι χρόνια, παρόλα αυτά έχω δεχθεί διάφορες προτάσεις για εκπομπές. Ανά διετία κάποιος μου κάνει πρόταση για κάτι. Δεν έχω ενδώσει ακόμα. Δεν αποκλείω, ωστόσο, επιστροφή, αν βρεθεί το κατάλληλο, το σωστό, για μένα, φορμά.
-Η μεγάλη αγάπη σου, από τις Τέχνες;
Είμαι κατεξοχήν παιδί του κινηματογράφου, δεν το διαπραγματεύομαι, δεν το(ν) αλλάζω με τίποτα. Η 7η Τέχνη είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μου: βλέπω απαραιτήτως δύο ταινίες για να κοιμηθώ, είναι το χάπι μου για ύπνο. Ο «άντρας μου», όπως συνηθίζω να λέω, είναι ο Ρίντλεϊ Σκοτ, τον λατρεύω γιατί είναι μια κατηγορία από μόνος του. Μετά ο Μάρτιν Σκορσέζε και άλλοι τεράστιοι καλλιτέχνες, όπως ο Όλιβερ Στόουν, τον οποίο έχω γνωρίσει και προσωπικά.
-Μίλησέ μας για αυτόν τον τιτάνα του κινηματογράφου.
Πριν χρόνια, βρισκόμουν στην Μύκονο κι εκείνος ήταν incognito στην Ελλάδα. Βρεθήκαμε τυχαία σε μια μικρή ερημική παραλία, στον Ορνό. Κάθισε σχετικά κοντά μου. Αντίκρισα έναν κύριο ευτραφή, μόνο του, με καπελάκι και γυαλιά , πολύ ευγενή, που μου έπιασε την κουβέντα. Μιλούσαμε για ταινίες και κινηματογράφο στην αρχή και μέσα στην κουβέντα, μου είπε ότι ήταν απογοητευμένος και πολύ πικραμένος για τον «Μ. Αλέξανδρο» -αυτό το τεράστιο μπλοκμπάστερ με τον Κόλιν Φάρελ. Είχε έρθει για να γυρίσει αυτήν την ταινία στην Ελλάδα. Είχε μάλιστα εντοπίσει και κάποια locations.Μου αποκάλυψε την μεγάλη του απογοήτευση , που τον είχε απορρίψει, δύο μέρες πριν, το δικό μας υπουργείο Πολιτισμού.
-Τότε δεν υφίστατο cash rebate…
Όχι, δυστυχώς, νομίζω το 2017 ξεκίνησε αυτό. Μου αποκάλυψε λοιπόν, την μεγάλη δυσαρέσκειά του, γιατί είχε έρθει σίγουρος και μου τόνισε ότι, θα ταξίδευε στο Μαρόκο, τις επόμενες μέρες, πάλι για την ταινία . Κάπου εκεί, άρχισα να του προτείνω τοποθεσίες για ρεπεραζ, όπως και τα κινηματογραφικά στούντιο στον Άτλαντα, γιατί συμπτωματικά, την προηγούμενη χρονιά, είχα ταξιδέψει για είκοσι μέρες στο Μαρόκο και είχα δει και τα συγκεκριμένα στούντιο. Του είχε μείνει η ατάκα από την ελληνική πλευρά: «λυπάμαι πολύ, αλλά δεν μπορώ να βοηθήσω». Το λέω τώρα, είκοσι και πλέον χρόνια μετά, πρώτη φορά. Βρέθηκα μπροστά όχι απλώς σε έναν θρύλο του κινηματογράφου, αλλά σε έναν άνθρωπο πικραμένο, που βρήκε ένα άνθρωπο, λάτρη του σινεμά, και αποφάσισε να του εξομολογηθεί την μεγάλη απογοήτευση του για τη χώρα μας. Ήταν ευγενέστατος και στο φινάλε της κουβέντας, φεύγοντας συστηθήκαμε. Όταν μου είπε: «Glad to meet you, Oliver Stone», έμεινα στήλη άλατος. Έφυγε «σκασμένος». Ακόμα και τώρα, θυμάμαι την έκφρασή στο πρόσωπό του…
-Ποιες είναι οι τάσεις στο εξωτερικό; Παρακολουθείς τα πάντα – και από την Αμερική και το Χόλιγουντ, που θεωρητικά «βάλλεται» λόγω των αιματηρών φόρων που επέβαλε η κυβέρνηση Τραμπ στους ξένους. Και σε Αμερικανούς εκτός Καλιφόρνιας βέβαια.
Λοιπόν, το Χόλιγουντ δεν πρόκειται να πάρει την κατιούσα, δεν έχει καν ανάγκη από ξένους – και αυτό σου το υπογράφω. Παρά τις πολυάριθμες αντιδράσεις από τα διάφορα σωματεία για τους φόρους, θα είναι πάντα η παγκόσμια «Μέκκα του κινηματογράφου». Για τάσεις τώρα, στην Αμερική είναι πολύ στη μόδα τα λεγόμενα pulp fiction, τα αστυνομικά νεό-νουάρ με στοιχεία μαύρης κωμωδίας και τα action movies, οι ταινίες δράσης. Έπονται, τα classics και οι βιογραφίες. Εξετάζοντας τα στατιστικά για τα εισιτήρια που κόβονται παγκοσμίως , διαπιστώνω πως οι αληθινές ιστορίες και ό,τι αφορά το fighting, π.χ. ταινίες με boxing, fighting, έχουν τεράστια απήχηση : είναι στην κορυφή εισπρακτικά κι έπονται τα true stories.
– Η τεχνητή νοημοσύνη πόσο μπορεί να βλάψει ή / και να ωφελήσει τις Τέχνες ειδικά και τον άνθρωπο γενικά;
Θα σου το πω με μια πρόταση: Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να βλάψει και να ωφελήσει, αντίστοιχα, όσο της το επιτρέψει ο ίδιος ο άνθρωπος.
-Μητρότητα; Πώς «ακούγεται» η λέξη όταν τα παιδιά έχουν ενηλικιωθεί;
Πάντα τα αισθάνομαι σαν μωρά μου, αλλά τα αντιμετωπίζω ως ενήλικες, σαν ίσους.
-Φιλίες στη showbiz;
Ελάχιστες. Γενικά, γνωρίζω πολύ κόσμο, αλλά είναι μόνο δυο τρεις άνθρωποι από τον κινηματογράφο και το θέατρο, παραγωγοί και ηθοποιοί, τους οποίους θεωρώ φίλους μου. Διατηρώ παιδικές φιλίες, δεκαετιών: τη φιλία τη θεωρώ ιερότερη -σαφώς- από τον έρωτα.
-Εμμονές, «κουσούρια»;
Κάθε άνθρωπος έχει και ένα κουσούρι, εγώ λοιπόν έχω τη μόδα. Είμαι «αρρωστάκι»: η μόδα, για μένα, είναι εξάρτηση.
