Μια μεγάλη κυρία του θεάτρου και του κινηματογράφου, η Ελένη Ζαφειρίου καθιερώθηκε στη μεγάλη οθόνη σε ώριμη ηλικία, ενσαρκώνοντας με μοναδική αλήθεια τη φτωχή, βασανισμένη μάνα που θυσιάζεται για τα παιδιά της, ρόλος που την ανέδειξε σε εμβληματική φυσιογνωμία του ελληνικού σινεμά μέσα από περισσότερες από εκατό ταινίες.
Πίσω όμως από τις γνώριμες κινηματογραφικές φιγούρες, υπήρχε μια μεγάλη θεατρική μορφή, με λαμπρή πορεία στο Εθνικό και το ελεύθερο Θέατρο. Όπως γράφει ο Άρης Λουπάσης στo Instagram η ζωή όμως δεν της χαρίστηκε. Έχασε τη μητέρα της κατά τη γέννησή της και μεγάλωσε με τον πατέρα και τα δύο αδέλφια της. Στις αρχές της δεκαετίας του ’20, σε ένα παζάρι της Λάρισας, η μοίρα της άλλαξε πορεία: μέσα στον θόρυβο των πάγκων, μια γυναίκα, η Κυριακούλα Ζαφειρίου, ηθοποιός περιπλανώμενου θιάσου, άκουσε το κλάμα του μικρού κοριτσιού και συγκινημένη, προτείνει στον πατέρα να την υιοθετήσει. Έτσι η μικρή Ελένη πήρε νέο επίθετο και ξεκίνησε μια ζωή άρρηκτα δεμένη με το θέατρο.
Η θετή της μητέρα την έπαιρνε μαζί της στις περιοδείες, τη μεγάλωσε με στοργή και της μεταλαμπάδευσε τη μαγεία της σκηνής. Μέσα από αυτή τη μαθητεία γεννήθηκε ο έρωτας της Ελένης για την υποκριτική που την οδηγεί στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ήταν μια γυναίκα γλυκιά, ευγενική και καλλιεργημένη, όπως έχουν περιγράψει όσοι τη γνώρισαν.
Δείτε φωτογραφία της στον ρόλο της Ανδρομάχης στην τραγωδία του Ευριπίδη “Τρωάδες” που παρουσιάστηκε στις 4 Ιουλίου 1965 στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.
