Ο Άντονι Χόπκινς στη βιογραφία του «We Did OK, Kid» κάνει τον δικό του απολογισμό ζωής, φέρνοντας στο φως ακόμα και τις πιο προσωπικές ιστορίες του, σε μια κατάθεση ψυχής που σε πολλά σημεία, συγκλονίζει.
Ένα από αυτά τα σημεία είναι και η αναφορά του στην περίοδο που ήταν αλκοολικός, αλλά ο ίδιος αγνοούσε τα σημάδια, μέχρι που ένας γιατρός τον ταρακούνησε, κάνοντάς τον να συνειδητοποιήσει πως αντιμετώπιζε σοβαρό ζήτημα με το αλκοόλ. Ο Άντονι Χόπκινς, τότε, ήταν 37 ετών, με τον γιατρό να εκφράζει τις έντονες ανησυχίες του για την ποσότητα αλκοόλ που κατανάλωνε ο ηθοποιός, λέγοντάς του πως τα αποτελέσματα των εξετάσεων έδειχναν ότι η φυσική του κατάσταση ήταν αυτή ενός άντρα 50 ή 65 ετών!
«Έχεις ξεκινήσει να έχεις προβλήματα με το συκώτι. Μπορεί να εξελιχθούν σε κίρρωση. Επίσης, φλεγμονή του παγκρέατος και οι πνεύμονές σου αρχίζουν να γεμίζουν με υγρά. Σου συνιστώ έντονα να σταματήσεις το κάπνισμα αμέσως. Το κάπνισμα είναι πιο θανατηφόρο από το αλκοόλ. Το αλκοόλ σε υπερβολικές ποσότητες είναι επίσης θανατηφόρο. Δεν χρειάζεται να στο πω αυτό. Το ξέρεις ήδη. Οπότε, φίλε μου, είναι δική σου απόφαση», είχε προειδοποιήσει τότε ο γιατρός.
Μιλώντας για εκείνη την εποχή, ο Άντονι Χόπκινς εξηγεί στο βιβλίο του: «Οι αναμνήσεις μου από εκείνη την εποχή είναι θολές. Δεν είχα ποτέ ιδέα ότι ήμουν αλκοολικός. Σπάνια ένας βαριά αλκοολικός συνειδητοποιεί αυτό το γεγονός χωρίς κάποια παρέμβαση, και ακόμη και τότε χρειάζεται χρόνος για να το συνειδητοποιήσει. Η άρνηση είναι ο μεγαλύτερος δολοφόνος. Και ήμουν ακόμη υπό την εξουσία της εξάρτησής μου, αν και ήταν όλο και πιο δύσκολο να το αρνηθώ».
Ο Άντονι Χόπκινς μοιράζεται στη συνέχεια ότι έπιασε «πάτο» όταν μετακόμισε στη Δυτική Ακτή: «Το ποτό είναι εντάξει αν μπορείς να το κρατήσεις υπό έλεγχο. Πιστεύω ότι μπορεί να σε βοηθήσει σε κάποιες δύσκολες καταστάσεις, να αποτελεί δηλαδή μέρος μιας χαρούμενης ζωής. Αλλά υπάρχει ένα τίμημα. Η διασκέδαση με το ποτό είναι ένας σκορπιός — η ουρά του είναι θανατηφόρα».
Εξομολογήθηκε, επίσης, ότι το σημείο καμπής στη ζωή του ήρθε όταν ήταν μεθυσμένος και οδηγούσε με το αυτοκίνητό του στο Μπέβερλι Χιλς: «Οδήγησα το αυτοκίνητο όλη τη νύχτα στην Αριζόνα χωρίς να ξέρω τι έκανα. Θα μπορούσα να σκοτώσω κάποιον. Θα μπορούσα να πάρω στον λαιμό μου μια ολόκληρη οικογένεια. Ανακάλυψα τι είχα κάνει όταν πήγα στον μάνατζέρ μου και του είπα “κάποιος έκλεψε το αυτοκίνητό μου” και ο μάνατζερ μου είπε “κανείς δεν το έκλεψε. Σε βρήκαμε στον δρόμο. Θα ήσουν τώρα στη φυλακή αν δεν σε είχαμε βρει”».
Και πρόσθεσε για εκείνη τη νύχτα: «Όταν ήμουν νηφάλιος πια, κοίταξα τα ευκαλύπτους και ευχαρίστησα τον Θεό που δεν είχε πεθάνει κανείς εκείνη τη νύχτα. Φαντάστηκα τους γονείς μου στην Ουαλία να ακούν ότι είχα σκοτώσει κάποιον ή τον εαυτό μου. Είδα τις ελπίδες τους να συντρίβονται. Άκουσα μια φωνή να με ρωτάει, Θες να ζήσεις ή να πεθάνεις; Θέλω να ζήσω, απάντησε μια φωνή από μέσα μου. Τότε άκουσα τη φωνή να λέει “τελείωσε τώρα. Μπορείς να αρχίσεις να ζεις”. Η λαχτάρα μου για το ποτό σταμάτησε. Ήταν 11 το βράδυ της 29ης Δεκεμβρίου 1975».
