Μια φωτογραφία του Σπύρου Φωκά από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 δημοσίευσε ο Άρης Λουπάσης στο Instagram, όπου ο ηθοποιός βρισκόταν στην Ιταλία και έχτιζε μια εντυπωσιακή καριέρα στα στούντιο της Τσινετσιτά και στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο.
Το 1959, πριν ακόμη ολοκληρώσει τις σπουδές του στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη, έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με το «Ματωμένο Ηλιοβασίλεμα» του Ανδρέα Λαμπρινού. Η εκδότρια του περιοδικού “Θησαυρός” έδωσε την φωτογραφία του σε φίλη της που εργαζόταν σε ιταλικό περιοδικό και ο ηθοποιός επιλέχθηκε ανάμεσα σε 600 υποψηφιους από τον Ιταλό σκηνοθέτη Φραντσέσκο Ρόσι για την ταινία “Ο θάνατος ενός φίλου” όπου κέρδισε βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο. Όπως γράφει ο Άρης Λουπάσης, για δεκαπέντε χρόνια ζούσε και εργαζόταν στην Ιταλία συμμετέχοντας σε πενήντα ταινίες, με κορυφαία στιγμή την ερμηνεία του στο “Ρόκο και τα αδέλφια του” του Λουκίνο Βισκόντι, πλάι στον Αλέν Ντελόν και την Κατίνα Παξινού.
Αν και εγκατεστημένος στο εξωτερικό, επέστρεφε συχνά στην Ελλάδα, όπου ξεχώριζε και στον εγχώριο κινηματογράφο, με τον Τύπο να τον υμνεί για το ταλέντο και τη σπάνια του ομορφιά. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, ύστερα από πρόταση του ατζέντη του στο Λονδίνο, ταξίδεψε στο Χόλιγουντ και συμπρωταγωνίστησε με τον Μάικλ Ντάγκλας και τον Σιλβέστερ Σταλόνε σε μεγάλες παραγωγές. Παρά τα χρόνια που ζούσε στην Αμερική, επέστρεψε στην πατρίδα, αφού η ζωή εκεί δεν ταίριαζε με την ψυχοσύνθεσή του. Το 2007 γνώρισε τη Λίλιαν Παναγιωτοπούλου, την τέταρτη και τελευταία του σύντροφο με την οποία παντρεύτηκε έξι χρόνια αργότερα.
Οι δυο τους έμειναν μαζί ως το τέλος του τον Νοέμβριο του 2023 ενωμένοι και αγαπημένοι, παρά τις οικονομικές δυσκολίες και τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπώρησαν τα τελευταία χρόνια. Με μια πραγματικά διεθνή καριέρα και μια πορεία που ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας του, ο Σπύρος Φωκάς κατάφερε να συνδυάσει το ταλέντο με τη γοητεία, τη σεμνότητα με τη λάμψη. Υπήρξε ένας ηθοποιός που τίμησε την έβδομη τέχνη, κατακτώντας με την ίδια ευκολία το ευρωπαϊκό και το αμερικανικό κοινό. Η παρουσία του παραμένει σύμβολο της κλασικής ανδρικής ομορφιάς και της αληθινής καλλιτεχνικής ευγένειας.
