Υπήρξε ο κορυφαίος ηθοποιός που έβγαλε ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος, ένας μύθος που μέχρι και σήμερα είναι αξεπέραστος. Ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, ο απόλυτος σταρ του ιταλικού κινηματογράφου θα μπορούσε άνετα να ήταν και ένας μεγάλος σταρ του Χόλιγουντ, αλλά δεν το θέλησε ο ίδιος.
Όταν όλοι οι ηθοποιοί την πραγματικά «χρυσή» εποχή του κινηματογράφου, θα έδιναν και την ψυχή τους για μια και μόνο ευκαιρία για να περάσουν το κατώφλι του Χόλιγουντ, ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι γύρισε την πλάτη του στη «Μέκκα του κινηματογράφου» με τον πιο εμφατικό και αδιανόητο τρόπο: απέρριψε μια απίστευτη πρόταση που συνοδευόταν με το αστρονομικό για την εποχή ποσό τους ενός εκατομμυρίου δολαρίων.
Η λάμψη του επαγγέλματος ήταν για τον Μαστρογιάννι απατηλή. Παρόλο που λόγω ταλέντου, αλλά και προσωπικής προβολής ήταν μονίμως στα φώτα της δημοσιότητας. Όμως το παιδί από το χωριό Φοντάνα Λίρι, νότια της Ρώμης, υποστήριζε πάντα το «καλύτερα πρώτος στο χωριό σου, παρά τελευταίος στην πόλη». Εννοείται πως ποτέ ένας ηθοποιός σαν εκείνον δεν θα ήταν τελευταίος στο Χόλιγουντ, όμως, ο Μαστρογιάννι επέλεξε να παραμείνει πιστός στον ιταλικό κινηματογράφο, που δεν είχε να ζηλέψει τότε τίποτα από τον αμερικανικό και μαζί με τον Φεντερίκο Φελλίνι χάρισαν στο σινεμά, κάποια από τα γνωστότερα και διαχρονικά αριστουργήματα, όπως η ταινία «La Dolce Vita» το 1960, που εκτόξευσε την καριέρα του κι έκανε το Χόλιγουντ να προσφέρει στα πόδια του γη και ύδωρ για να τον κάνει δικό του. Αλλά μάταια.
Μάλιστα, στο βιβλίο «HOLLYWOOD Οι καλοί, οι κακοί και η dolce vita» ο Μίκυ Νοξ περιγράφει την ιστορία, όπου ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι είπε «όχι» στο Χόλιγουντ.
«Μετά την ταινία La Dolce Vita οι μεγιστάνες της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας ήθελαν τον Μαρτσέλο μετά μανίας. Γευμάτισα μαζί με τον Ντάριλ Ζανούκ. Με ρώτησε αν ήξερα τον Μαστρογιάννι. Του είπα πως τον γνώριζα. “Πες του πως θα του δώσω ένα εκατομμύριο δολάρια
για να παίξει σε μία από τις ταινίες μου αλλά θα πρέπει να μάθει αγγλικά.” Όταν συναντήθηκα με τον Μαρτσέλο του ανέφερα την προσφορά του Ζανούκ.
”Στην Ιταλία είμαι το μεγάλο ψάρι ενώ στην Αμερική θα είμαι το μικρό.”, απάντησε ο ηθοποιός. Ίσως είχε δίκιο αλλά του είπα πως υπήρχε η δυνατότητα να γίνει το μεγάλο ψάρι στην αμερικανική λιμνούλα. Έκανε μία από αυτές τις εκφραστικές ιταλικές χειρονομίες που σήμαινε: Είναι αμφίβολο αλλά ποιος νοιάζεται; Τότε με ρώτησε: ”Εδώ έχω τον Φελίνι. Ποιον θα έχω στην Αμερική;” Καλή ερώτηση.
Αλλά δεν είχα την απάντηση».
