Το βιβλίο «Κέρδισε κάθε μάχη» της Kimberly Guilfoyle αποτελεί έναν οδηγό προσωπικής ενδυνάμωσης, βασισμένο στην εμπειρία της συγγραφέως ως εισαγγελέα και τηλεοπτικής σχολιάστριας. Με πρακτικές συμβουλές και παραδείγματα, βοηθά τους αναγνώστες να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, να διαχειρίζονται συγκρούσεις και να επιτυγχάνουν στόχους ζωής και καριέρας.
Έχοντας χάσει πολύ νωρίς τη μητέρα της από λευχαιμία, η Kimberly Guilfoyle μεγάλωσε με τη φροντίδα και τις νουθεσίες του πατέρα της, ο οποίος προσπάθησε να την κάνει όσο πιο δυναμική και μαχητική μπορούσε. Την έμαθε να δίνει με θάρρος τις προσωπικές της μάχες, να επιχειρηματολογεί σωστά και να υπερασπίζεται αποτελεσματικά τον εαυτό της. Όλα αυτά τη βοήθησαν να γίνει η επιτυχημένη δικηγόρος και η δραστήρια γυναίκα που είναι σήμερα.
Στο βιβλίο της ΚΕΡΔΙΣΕ κάθε ΜΑΧΗ, η Guilfoyle διηγείται ιστορίες από την προσωπική και την επαγγελματική της ζωή, προσθέτοντας πρακτικές συμβουλές που θα σας διευκολύνουν να πετυχαίνετε τους στόχους σας, να βοηθάτε τους συνανθρώπους σας και να αντεπεξέρχεστε με επιτυχία σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση. Μέσα από την πλούσια εμπειρία της, σας δείχνει πώς να οργανώνετε τις σκέψεις και τα σχέδιά σας, πώς να κάνετε ουσιαστικές συζητήσεις με τους ανθρώπους γύρω σας και πώς να υπερασπίζεστε καλύτερα τόσο τον εαυτό σας όσο και τους άλλους, ώστε να έχετε μια ευτυχισμένη ζωή στη δουλειά αλλά και στο σπίτι.
Ένας οδηγός αυτοβελτίωσης και προσωπικής ανάπτυξης, βασισμένος σε αυτοβιογραφικά στοιχεία και στην προσωπική πορεία της νέας Πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Kimberly Guilfoyle.
ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΙΜΠΕΡΛΙ ΚΕΡΔΙΣΕ ΚΑΘΕ ΜΑΧΗ, από τις εκδόσεις Κάκτος
ΑΛΛΑΖΩΝΤΑΣ ΚΑΡΙΕΡΑ
Ορισμένοι άνθρωποι περνούν από τη μία εταιρεία ή τομέα στην επόμενη, προωθώντας τις μοναδικές δεξιότητες και την προοπτική που έχουν να εξελιχθούν. Καταλαβαίνουν ότι με αυτόν τον τρόπο μπορούν να ανέβουν κοινωνικά και μισθολογικά πιο γρήγορα απ’ ό,τι αν παρέμεναν στην ίδια εταιρεία και ανταγωνίζονταν άτομα με το ίδιο σημείο αναφοράς στις λιγοστές ευκαιρίες που εμφανίζονται για εσωτερική προαγωγή. Άλλοι γίνονται εξωτερικοί συνεργάτες που μεταπηδούν ελεύθερα σε διάφορες θέσεις εργασίας και κλάδους ανά έργο, εφαρμόζοντας τις δεξιότητές τους όπου και όπως τις χρειάζονται, συμμετέχοντας κάποιες φορές σε έναν τομέα μόνο για μερικούς μήνες κάθε φορά. Αυτή η ποικιλία αυξάνει την εμπειρία και την αυτοπεποίθησή τους και τους επιτρέπει να καθορίζουν οι ίδιοι το εισόδημά τους.
Οι λόγοι γι’ αυτού του είδους τις μετακινήσεις είναι τόσο ποικίλοι όσο και οι ίδιες οι θέσεις εργασίας και οι κλάδοι. Για ορισμένους ανθρώπους είναι απλώς θέμα οργανικής ανάπτυξης, όπως συνέβη στη δική μου περίπτωση. Για πολλούς νέους ανθρώπους είναι η ανακάλυψη ότι ο τομέας που επέλεξαν –ή αυτός που τους επέλεξε έπειτα από αμέτρητες συνεντεύξεις– δεν είναι πλέον ενδιαφέρων ή προκλητικός γι’ αυτούς. Για άλλους είναι η συνειδητοποίηση ότι χτύπησαν ταβάνι πολύ πιο γρήγορα από ό,τι περίμεναν. Άλλοι πάλι μετακινούνται επειδή πραγματικά ενδιαφέρονται για πολλούς κλάδους.
Επειδή είμαστε σε θέση να δικτυωνόμαστε, να αναζητούμε θέσεις εργασίας και να εξερευνούμε τις λειτουργίες και τις απαιτήσεις πολλών διαφορετικών τομέων στο διαδίκτυο, είμαστε επίσης σε θέση να δούμε αμέσως πώς ταιριάζουν οι δεξιότητές μας στις ανάγκες ενός πιθανού εργοδότη. Πολλές σημαντικές συμφωνίες, που μπορεί να μην ήταν τόσο εμφανείς πριν την τεχνολογία, είναι πολύ πιο προφανείς σήμερα.
Αλλά δύο από τους σημαντικότερους λόγους έχουν να κάνουν με τα χρήματα και τη δυσαρέσκεια. Σύμφωνα με άρθρο του περιοδικού Forbes, στις 22 Ιουνίου 2014, ο μέσος εργαζόμενος λαμβάνει αύξηση 3%, αλλά προσαρμοσμένη στον πληθωρισμό η πραγματική αύξηση είναι μόνο 1%. Όταν το συγκρίνουμε αυτό με την αύξηση 10 έως 20 τοις εκατό που λαμβάνουν οι εργαζόμενοι όταν μετακινούνται, καταλαβαίνουμε κάπως καλύτερα το παιχνίδι με τις μουσικές καρέκλες. Όπως σημειώνει το άρθρο, οι άνθρωποι που παραμένουν στη δουλειά τους δύο χρόνια ή περισσότερο θα κερδίσουν πιθανότατα 50 τοις εκατό λιγότερα κατά τη διάρκεια της καριέρας τους.
Εκτός από την ανησυχία για τις αργές αυξήσεις του μισθού, οι εργαζόμενοι εκφράζουν σοβαρή δυσαρέσκεια και για τον τρόπο διοίκησης. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της Gallup, το 70 τοις εκατό του συνόλου των εργαζομένων στην αγορά των ΗΠΑ δηλώνει ότι έχουν «απομακρυνθεί» από την εργασία τους, με το 20% αυτών να παραδέχεται πως είναι «ενεργά απομακρυσμένοι». Αυτό σημαίνει πως οι περισσότεροι εξετάζουν τις επιλογές τους και οι υπόλοιποι είναι έτοιμοι να τις ακολουθήσουν. Τα ευρήματα της μελέτης αποδίδουν το μεγαλύτερο μέρος της ρήξης στους εργοδότες, που δεν μπορούν να βοηθήσουν τους υπαλλήλους τους να εξελιχθούν. Το κόστος που επιφέρουν αυτές οι σχέσεις στη δημόσια υγεία γίνεται επίσης όλο και πιο αισθητό. Το χρόνιο στρες είναι ανεξέλεγκτο στην κοινωνία μας. Σύμφωνα με τον Αμερικανικό Οργανισμό Άγχους και Κατάθλιψης, περισσότεροι από 40 εκατομμύρια Αμερικανοί άνω των δεκαοκτώ ετών δίνουν μάχη με το άγχος.
Μένει να φανεί αν αυτό το παράδειγμα μετακίνησης είναι μια φυσική εξέλιξη στον χώρο εργασίας, μια απάντηση στο πώς μας αλλάζει η τεχνολογία, ένας τρόπος για να απορροφηθεί το διογκούμενο εργατικό δυναμικό –καθώς οι ηλικιωμένοι εργαζόμενοι παρατείνουν τα χρόνια εργασίας τους και μια εισροή καινούργιων, πολύ μορφωμένων εργαζομένων εισρέει σταθερά στην αγορά–, ένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ των επιθυμιών και των αναγκών της διοίκησης και εκείνων των υπαλλήλων ή κάποιος συνδυασμός όλων αυτών των παραγόντων.
Αλλά όποια κι αν είναι η αιτία, η ανάγκη των Αμερικανών να αναδιοργανώσουν τη ζωή τους δεν ήταν ποτέ πιο εμφανής. Αν οι εργαζόμενοι μετακινούνται τόσο πολύ επειδή είναι μια στρατηγική που προωθεί την ανάπτυξη και την ολοκλήρωση –όπως φαίνεται να είναι σε πολλές περιπτώσεις–, τότε κανένα πρόβλημα. Αυτά είναι παραδείγματα ανθρώπων που τεκμηριώνουν αποτελεσματικά τη θέση τους ξανά και ξανά και πετυχαίνουν τα αποτελέσματα που θέλουν. Είναι παραδείγματα ανθρώπων που υπερασπίζονται τον εαυτό τους με νέους, καινοτόμους και πρωτοφανείς τρόπους.
Αν πρόκειται για απόρροια της τεχνολογίας και αν οδηγούμαστε ως είδος σε μια νέα εποχή, τότε δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο από το να ακολουθήσουμε το ρεύμα και να χρησιμοποιήσουμε τις ικανότητές μας για να επιβιώσουμε και να προοδεύσουμε.
Αν, ωστόσο, οι μετακινήσεις αυτές δηλώνουν μια δυσλειτουργία στον εργασιακό χώρο που οφείλεται στις διαπροσωπικές σχέσεις, τότε όλοι πρέπει να σταματήσουν και να κάνουν εκ νέου αξιολογήσεις. Ένας τρόπος για να βρουν την απαραίτητη ισορροπία είναι το Advocating 101. Τόσο οι εργοδότες όσο και οι εργαζόμενοι πρέπει να διερευνήσουν με ειλικρινή, δίκαιο και συνεπή τρόπο το πώς και γιατί αποτυγχάνουν να τεκμηριώσουν τη θέση τους ο ένας στον άλλον αλλά και στον εαυτό τους.
Και πάλι, το να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου σημαίνει να επικοινωνείς ειλικρινά μaζί του και με τους άλλους για την επίτευξη ενός στόχου που ωφελεί και τα δύο μέρη.
ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΝΤΥΣΙΜΟ
Όταν ήμουν στο λύκειο δούλευα σε ένα κατάστημα της Clothestime, για να μπορώ να εμπλουτίζω την γκαρνταρόμπα μου και να εξοικονομώ χρήματα για το κολέγιο. Έβλεπα ανθρώπους να ερωτεύονται ένα ρούχο, επειδή πίστευαν ότι αντανακλούσε την προσωπικότητά τους. Κάποιες φορές αγόραζαν το ίδιο κομμάτι σε διάφορα χρώματα ή επέστρεφαν για ένα άλλο παρόμοιο, όταν η πρώτη τους αγορά είχε φθαρεί. Δεν ήμουν διαφορετική από όλους αυτούς. Είχα ένα αγαπημένο μπλουζάκι που φορούσα κάθε μέρα, επειδή υποστήριζε μία από τις θεμελιώδεις κατευθυντήριες αρχές μου. Στο στήθος ήταν γραμμένη η λέξη σχεδιάζω και κατεβαίνοντας προς τα κάτω υπήρχε το άρθρο το και πιο κάτω η λέξη μέλλον. Φυσικά, το σχεδιάζω το μέλλον ήταν και εξακολουθεί να είναι το μότο μου. Δεν μπορούσα να σταματήσω να φοράω το συγκεκριμένο μπλουζάκι. Έτρεχα να το βγάλω από το πλυντήριο με το που τελείωνε η μπουγάδα. Μακάρι να μπορούσα να το φορέσω και τώρα. Ήμουν ο τύπος του ανθρώπου που πάντα σκέφτεται: «Ποιος είναι ο επόμενος αγώνας μου; Πώς θα κάνω προσπέραση; Πώς θα βάλω γκολ;» Αυτό το μπλουζάκι τα έλεγε όλα.
Συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό ήταν αυτό το μήνυμα όταν έγινα εισαγγελέας και έπρεπε να ντύνομαι για το δικαστήριο. Ήξερα από εκείνη την πρώιμη εκπαίδευση πώς πρέπει να φέρομαι. Κάθε φορά που εκδίκαζα μια υπόθεση, φορούσα ένα ωραίο, καλοραμμένο, αλλά απλό κοστούμι. Έδενα τα μαλλιά μου πίσω σε γαλλικό σινιόν, ώστε να μην πέφτουν στο πρόσωπό μου, και φορούσα ελάχιστο ή καθόλου μακιγιάζ και ελάχιστα κοσμήματα, αν έβαζα. Ποτέ δεν φορούσα κάτι τολμηρό, χαμηλόμεσο ή πολύ κοντό. Διατηρούσα την εμφάνισή μου λιτή και περιποιημένη, αφού δεν ήθελα να απομακρύνω κανέναν ή να αποσπάσω την προσοχή του από το μήνυμα που ήθελα να περάσω. Ήμουν ο ξεναγός, όχι το αξιοθέατο. Ήθελα όλοι οι παρευρισκόμενοι να γνωρίζουν ότι σέβομαι το δικαστικό σύστημα.
Διαβάστε επίσης:
