Η ταινία, «Μόνος στο σπίτι» αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι των Χριστουγέννων, όπως θα λέγαμε το… χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Τι και αν έχουν περάσει τρεις δεκαετίες από τότε που κυκλοφόρησε το «Μόνος στο σπίτι»; Μέχρι και σήμερα το βλέπουμε με την ίδια ζέση. Ήταν 16 Νοεμβρίου του 1990, όταν βγήκε για πρώτη φορά στις αίθουσες η ταινία με πρωταγωνιστή τον Μακόλεϊ Κάλκιν.
Σύμφωνα με το σενάριο, η οικογένεια Μακάλιστερ φεύγει για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές στο Παρίσι, αλλά ξεχνούν να πάρουν μαζί τους, τον 8χρονο γιο τους, Κέβιν. Ο μικρούλης μένει μόνος στο σπίτι και αποφασίζει να κάνει ό,τι θέλει για να περάσει καλά. Όμως θα έρθει αντιμέτωπος με δύο διαρρήκτες, που θα αποφασίσουν να εισβάλουν στο σπίτι.
Η ταινία γνώρισε θριαμβευτική επιτυχία, αγαπήθηκε από το κοινό, βγήκε και σε σίκουελ με την ίδια επιτυχία και 30 χρόνια μετά αποτελεί θεσμό. Κι ενώ νομίζουμε ότι πια τα ξέρουμε όλα για την ταινία, υπάρχουν και κάποιες ιστορίες άγνωστες στο ευρύ κοινό.
Έναν χρόνο πριν, το 1989 κυκλοφόρησε η ταινία «Uncle Buck» βγήκε το 1989. Πλάι στον Τζον Κάντι έπαιζε και ο μικρούλης Μακόλεϊ Κάλκιν. Την ταινία υπέγραψε και σκηνοθέτησε ο Τζον Χιουζ, ο οποίος κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων σκέφτηκε την ιστορία για το Μόνος στο σπίτι. Ο Κάντι κάνει ένα πέρασμα στην ταινία.
Ο Τζον Χιουζ, σύμφωνα με τον γιο του, έγραψε το σενάριο σε λιγότερο από 10 μέρες. Η οικογένεια ήταν να ταξιδέψει πράγματι στην Ευρώπη και, επηρεασμένος από τον Θείο Μπακ, έγραψε μια τέτοια ιστορία. «Δύο εβδομάδες αργότερα, επιστρέφοντας στο σπίτι μας, επανεξέτασε την υπόθεση: Τι θα γινόταν αν ξεχνούσαμε πίσω μας ένα από τα παιδιά;», αποκάλυψε το 2015 ο Τζέιμς Χιουζ σε άρθρο του στο περιοδικό «Chicago», «μέσα στις επόμενες 9 μέρες, είχε ολοκληρώσει την πρώτη εκδοχή του Μόνος στο σπίτι».
Τις τελευταίες, δε, 44 σελίδες του σεναρίου τις ολοκλήρωσε μέσα σε 8 ώρες, ενώ παραμένει άγνωστο γιατί ο Χιουζ δεν ανέλαβε τη σκηνοθεσία της, αλλά κράτησε μόνο τη θέση του παραγωγού.
Πρόκειται για μία από τις πιο γνώριμες κινηματογραφικές εικόνες. Το ουρλιαχτό του πρωταγωνιστή, Μακόλεϊ Κάλκιν με τα δύο χέρια στο πρόσωπό του. Η σκηνή παραπέμπει πολλούς στην εμβληματική «Κραυγή» του Εντβαρντ Μουνκ, όμως στην πραγματικότητα δεν υπήρχε κανένας τέτοιος παραλληλισμός ούτε σαν σκέψη. Πρόκειται καθαρά για προϊόν αυτοσχεδιασμού του 10χρονου τότε πρωταγωνιστή.
Στο πρώτο Σαββατοκύριακο της προβολής της, η ταινία γέμισε ασφυκτικά τις αμερικανικές αίθουσες, φέρνοντας στο box office ακριβώς 17.081.997 δολάρια (από 1.202 κινηματογράφους). Η ταινία διατήρησε την πρώτη θέση για 12 εβδομάδες και παρέμεινε στο εισπρακτικό Τop 10 μέχρι και τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς. Φέρνοντας πίσω 285.761.343 δολάρια. Επίσης, μπήκε στα Παγκόσμια Ρεκόρ Γκίνες, ως η μεγαλύτερη εισπρακτική κωμωδία της Αμερικής. Όπου και παρέμεινε ως το 2017, όταν την έριξε από τον θρόνο της το κινεζικό blockbuster «Never Say Die».
Ούτε να ακούσει δεν ήθελε ο μεγάλος χολιγουντιανός σταρ για έναν τέτοιο ρόλο, κάνοντάς τον πάσα στον Τζο Πέσι, γνωρίζοντας απίστευτη επιτυχία. Μάλιστα, ο Πέσι, βραβευμένος με Οσκαρ το 1990 για τα «Καλά παιδιά» του Μάρτιν Σκορσέζε, με σπουδαία διαδρομή και σημαντικούς ρόλους, φέρει ακόμα βαρέως το γεγονός ότι ο λόγος που τον αναγνωρίζουν στον δρόμο παραμένει ο ρόλος του ως κλέφτης στη συγκεκριμένη ταινία.
Η συσκευή εγγραφής Talkboy φτιάχτηκε ειδικά για τις ανάγκες της ταινίας. Ωστόσο, πολλοί ήθελαν να το αποκτήσουν, έτσι, λίγο καιρό μετά, εμφανίστηκαν πολλές τέτοιες συσκευές στα καταστήματα.
Ήταν τέτοιος ο θρίαμβος της πρώτης ταινίας που ο όταν γυρίστηκε το σίκουελ δύο χρόνια μετά, ο Ντόναλντ Τραμπ, ιδιοκτήτης τότε του «Plaza» στη Νέα Υόρκη, απαίτησε ως αντάλλαγμα την εμφάνισή του σε μια σκηνή για να παραχωρήσει άδεια κινηματογράφησης στο λόμπι του ξενοδοχείου.
