Η Έμα Χέμινγκ νοσταλγεί τα Χριστούγεννα που περνούσε με τον Μπρους Γουίλις, προτού η άνοια «χτυπήσει» την πόρτα του ηθοποιού, αλλάζοντας δραματικά τη ζωή τη δική του, αλλά και της οικογένειάς του.
Η σύζυγος του Μπρους Γουίλις σε ανάρτησή της στο blog της, εξηγεί ότι οι γιορτές «δεν εξαφανίζονται» όταν η άνοια μπαίνει στη ζωή κάποιου, αλλά «αλλάζουν» και απαιτούν πλέον προετοιμασία και σχεδιασμό που στο παρελθόν δεν υπήρχαν.
«Στιγμές που κάποτε έφερναν ανεπιτήδευτη χαρά μπορεί να έρχονται μπλεγμένες σε έναν ιστό πένθους. Το ξέρω γιατί το ζω», έγραψε η Έμα Χέμινγκ, σημειώνοντας ότι πλέον οι γιορτινές ημέρες μοιάζουν διαφορετικές. Και πρόσθεσε: «Έμαθα ότι οι γιορτές δεν εξαφανίζονται όταν η άνοια μπαίνει στη ζωή σου, αλλά αλλάζουν».
Η Χέμινγκ θυμάται τον Γουίλις όπως ήταν τα προηγούμενα χρόνια, όταν «λάτρευε» την περίοδο των Χριστουγέννων, την ενέργειά τους και τις οικογενειακές συνήθειες. «Αγαπούσε αυτή την εποχή του χρόνου την ενέργεια, τον χρόνο με την οικογένεια, τις παραδόσεις», ανέφερε, σκιαγραφώντας τον ρόλο που είχε στο σπίτι: «Ήταν αυτός που έφτιαχνε τις τηγανίτες, αυτός που έβγαινε στο χιόνι με τα παιδιά, η σταθερή παρουσία που κινούνταν μέσα στο σπίτι καθώς ξεδιπλωνόταν η μέρα».
Όπως σημείωσε η σύζυγος του Μπρους Γούιλις, «η άνοια δεν σβήνει αυτές τις μνήμες», ωστόσο δημιουργεί μια απόσταση ανάμεσα στο «τότε» και στο «τώρα», μια απόσταση που «πονά». Στο ίδιο κείμενο η Έμα Χέμινγκ περιέγραψε και μικρές, καθημερινές στιγμές που λειτουργούν ως υπενθύμιση της αλλαγής, όπως όταν αναλαμβάνει καθήκοντα που παλιά ήταν του ίδιου. «Πιάνω τον εαυτό μου, ακίνδυνα, να “καταριέται” το όνομα του Μπρους καθώς παλεύω με τα γιορτινά λαμπάκια ή αναλαμβάνω δουλειές που ήταν δικές του», διευκρινίζοντας όμως το συναίσθημα πίσω από τη φράση αυτή: «Όχι γιατί είμαι θυμωμένη μαζί του, ποτέ, αλλά γιατί μου λείπει ο τρόπος που κάποτε οργάνωνε την “επιχείρηση γιορτές”».
Η νέα «κανονικότητα» δεν σημαίνει απουσία χαράς, επεσήμανε: «Θα βάλουμε μια γιορτινή ταινία. Θα υπάρξουν γέλια και αγκαλιές», προσθέτοντας ότι «σχεδόν σίγουρα θα υπάρξουν δάκρυα», γιατί, όπως τόνισε, υπάρχει χώρος και για τα δύο: «Μπορούμε να πενθούμε και να κάνουμε χώρο για τη χαρά. Η χαρά δεν ακυρώνει τη λύπη. Η λύπη δεν ακυρώνει τη χαρά. Συνυπάρχουν», συμπλήρωσε η Έμα Χέμινγκ.
