Ο Αλμπέρ Καμύ, ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στην ανάλυση του “Παραλόγου” και της ανθρώπινης μοίρας, έμελλε να βρει το τέλος του με τον πλέον παράλογο τρόπο. Ήταν μια μέρα σαν τη σημερινή, 4 Ιανουαρίου το 1960, όταν ο Γάλλος φιλόσοφος, βρήκε τραγικό θάνατο σε τροχαίο δυστύχημα, προτού καν συμπληρώσει τα 47 του χρόνια.
Ο Αλμπέρ Καμύ υπήρξε λογοτέχνης, συγγραφέας κι ένας από τους πιο δημοφιλείς φιλόσοφους του 20ου αιώνα, και από τους ιδρυτές του παραλογισμού. Ο Ξένος και Η Πανούκλα, ο Καλιγούλας και Οι δίκαιοι και τέλος τα φιλοσοφικά του δοκίμια Ο Μύθος του Σίσυφου και Ο επαναστατημένος άνθρωπος, είναι κάποια από τα σημαντικά του έργα, ενώ το 1957 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1913 στην Αλγερία από πατέρα Γάλλο χωρικό, μητέρα Ισπανίδα και μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια. Είχε έναν ακόμη μεγαλύτερο αδελφό. Ο πατέρας του εργαζόταν για έναν έμπορο κρασιού σε ένα οινοπαραγωγικό κτήμα κοντά στο Μοντοβί της Αλγερίας, όπου γεννήθηκε και ο Αλμπέρ.
Επιστρατεύθηκε όμως τον Σεπτέμβριο του 1914 και ο τραυματισμός του στη μάχη του Μάρνη τον οδήγησε στον θάνατο στις 17 Οκτωβρίου του 1914. Ο μικρός Αλμπέρ Καμύ θα γνωρίσει τον πατέρα του μέσα από μια φωτογραφία και μια σημαντική οικογενειακή ιστορία: την περιγραφή της έντονης αποστροφής που έδειξε ο πατέρας του μπροστά στο θέαμα μιας εκτέλεσης. Μετά τον θάνατο του Λυσιέν, η οικογένεια εγκαθίσταται στο Αλγέρι. Εκεί, ο νεαρός Αλμπέρ ασχολείται έντονα με τον αθλητισμό και συγκεκριμένα το ποδόσφαιρο, αγωνιζόμενος στην ομάδα του σχολείου του, ως τερματοφύλακας.
Φοιτώντας, αργότερα, στο Πανεπιστήμιο υπήρξε μέλος της ποδοσφαιρικής ομάδας “Ρασίνγκ”, ενώ δέχτηκε πρόταση να γίνει επαγγελματίας παίκτης από δυο τουλάχιστον συλλόγους, τις οποίες όμως απέρριψε, παρά την αντίθετη προτροπή της μητέρας του.
Ο Αλμπέρ Καμύ κάνει τις σπουδές του έχοντας την υποστήριξη των καθηγητών του, μεταξύ των οποίων ο Ζαν Γκρενιέ, που θα παρουσιάσει στον μαθητή του το έργο του Νίτσε. Ξεκινά να γράφει πολύ νέος και τα πρώτα του κείμενα φιλοξενούνται στο περιοδικό Sud το 1932. Μετά το απολυτήριο λυκείου παίρνει πτυχίο ανωτάτων σπουδών στη φιλολογία της Φιλοσοφικής Σχολής, αλλά η φυματίωση (στα 1930 είχε την πρώτη του κρίση) τον εμποδίζει να περάσει τον διαγωνισμό πιστοποίησης που θα του επέτρεπε να ασχοληθεί με την εκπαίδευση.
Για λόγους υγείας εγκαταλείπει για λίγο το σπίτι του και μένει σε έναν θείο του χασάπη το επάγγελμα και δημοκράτη, υπέρμαχου των ιδεών του Βολτέρου. Όταν αποφασίζει να ζήσει μόνος για να τα βγάλει πέρα, παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα και κάνει διάφορες δουλειές.
Το 1935, ξεκινά το L’ Envers et l’ Endroit, που θα εκδοθεί δύο χρόνια αργότερα. Ιδρύει το Θέατρο της Εργασίας στο Αλγέρι, που αργότερα (1937) μετονομάζει σε «Θέατρο της Ομάδας». Στο μεσοδιάστημα, ο Καμύ αποφασίζει να εγκαταλείψει το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα δύο χρόνια μετά την εγγραφή του σε αυτό. Η έρευνα που κάνει με τίτλο Μιζέρια της Καμπυλίας θα συναντήσει αντιδράσεις.
Το 1940, η κυβέρνηση της Αλγερίας θα απαγορεύσει την εφημερίδα και θα φροντίσει να μη ξαναβρεί δουλειά ο Καμύ. Εγκαθίσταται στο Παρίσι και εργάζεται ως γραμματέας σύνταξης στην εφημερίδα Paris-Soir. Εκείνη την περίοδο θα δημοσιεύσει τον Ξένο (L’ Étranger, 1942) και το δοκίμιο Ο μύθος του Σίσυφου (Le Mythe de Sisyphe, 1942) και θα αναπτύξει τις φιλοσοφικές του θέσεις. Σύμφωνα με τη δική του άποψη περί ταξινόμησης του έργου του, αυτά τα έργα υπάγονται στον «κύκλο του παραλόγου» – ο οποίος θα συμπληρωθεί αργότερα με τα θεατρικά έργα Η παρεξήγηση (Le Malentendu) και Καλιγούλας (Caligula, 1944).
Το 1943 προσλαμβάνεται ως εκδότης από τον εκδοτικό οίκο Gallimard και αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας Combat (Μάχη), που συγκέντρωσε μερικές από τις σημαντικότερες υπογραφές Γάλλων αριστερών διανοουμένων, όταν ο Π. Πια κλήθηκε να προσφέρει από άλλες θέσεις στη Γαλλική Αντίσταση. Το 1947, διαφωνώντας με τη συντακτική ομάδα της εφημερίδας, ο Καμί την εγκαταλείπει. Συνεχίζει το λογοτεχνικό έργο με την παραγωγή του «κύκλου της εξέγερσης», που περιλαμβάνει ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματά του, την Πανούκλα (1947), αλλά και άλλα έργα, λιγότερο δημοφιλή: L’ État de siège (1948), Οι δίκαιοι (1949) και Ο επαναστατημένος άνθρωπος (L’ Homme révolté) (1951).
Το 1952 έρχεται σε ρήξη με τον Ζαν Πωλ Σαρτρ με τη δημοσίευση στο περιοδικό Μοντέρνοι καιροί του άρθρου από τον Ανρί Ζανσόν που προσάπτει στην εξέγερση του Καμύ ότι είναι «εκ προθέσεως στατική». Το 1957 τιμάται με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.
Ο Καμύ είχε προγραμματίσει να επιστρέψει στο Παρίσι από το Λουρμαρέν (Lourmarin) της Προβηγκίας με το τρένο, μαζί με τη σύζυγό του, Φρανσίν, και τα δίδυμα παιδιά τους. Είχε ήδη αγοράσει το εισιτήριο επιστροφής. Την τελευταία στιγμή, ωστόσο, ο στενός του φίλος και εκδότης Μισέλ Γκαλιμάρ προσφέρθηκε να τον μεταφέρει οδικώς με το πολυτελές και γρήγορο αυτοκίνητό του, μια Facel Vega HK500.
Ο φιλόσοφος δέχτηκε την πρόσκληση, ενώ η οικογένειά του αναχώρησε κανονικά με το τρένο. Μετά το δυστύχημα στις 4 Ιανουαρίου 1960, οι αρχές βρήκαν στην τσέπη του παλτού του το αχρησιμοποίητο εισιτήριο για τη διαδρομή που δεν έκανε ποτέ. Μάλιστα, το συγκεκριμένο εισιτήριο θεωρείται το απόλυτο σύμβολο της φιλοσοφίας του. Ο άνθρωπος που έγραψε για την απουσία ανώτερου σχεδίου στη ζωή, έχασε τη δική του λόγω μιας αυθόρμητης απόφασης να αλλάξει μέσο μεταφοράς.
Πολλοί επίσης σχολίασαν και μία ειρωνεία στον τραγικό θάνατο του Καμύ, ο οποίος ήταν γνωστό ότι είχε μια ιδιότυπη φοβία για τα αυτοκίνητα (motorphobia) και προτιμούσε πάντα το τρένο ως ασφαλέστερο μέσο. Μάλιστα, φέρεται να είχε δηλώσει στο παρελθόν: «Δεν ξέρω τίποτα πιο ανόητο από το να πεθαίνει κανείς σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα».
Όσο για τα αίτια του δυστυχήματος; Οι εφημερίδες της εποχής έκαναν λόγο για υπερβολική ταχύτητα, αδιαθεσία του οδηγού ή σκάσιμο του ελαστικού, αλλά ο συγγραφέας Ρενέ Ετιάμπλ διαβεβαιώνει ότι μετά από επίμονες μελέτες είχε στα χέρια του αποδείξεις ότι η Facel-Vega ήταν ένα κινητό φέρετρο – ωστόσο καμία εφημερίδα δεν δέχτηκε να τις δημοσιεύσει.
Ο Καμύ τάφηκε στο Λουρμαρέν της Βωκλύζ, όπου είχε αγοράσει μια κατοικία.
