Ο Μελ Γκίμπσον αποτελεί ίσως την πιο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του Χόλιγουντ. Υποκριτικά, αλλά και σκηνοθετικά κανείς δεν μπορεί αν αμφισβητήσει πως έχει ταλέντο, όμως, εκτός πλατό, ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες η προσωπική του ζωή και κυρίως διάφορες επιλογές του και πάθη, ουκ ολίγες φορές τον έφεραν σε δύσκολη θέση. Πότε με αντισημιτικές δηλώσεις, πότε με διάφορες πατριωτικές και θρησκευτικές κορώνες και πότε με τα πάθη του με τον αλκοολισμό.
Ο Μελ Γκίμπσον έγινε 70 ετών κι ετοιμάζεται να επιστρέψει στη μεγάλη οθόνη με το σίκουελ του θρησκευτικού δράματος «Τα Πάθη του Χριστού». Και με αφορμή τα γενέθλιά του ας θυμηθούμε κάποιους σημαντικούς σταθμούς της ζωής και της καριέρας του του αμφιλεγόμενου σταρ.
Ο Μελ Κόλουμσιλ Τζέραρντ Γκίμπσον, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 3 Ιανουαρίου του 1956, από γονείς ιρλανδοαμερικάνικης καταγωγής, ως το έκτο από τα έντεκα παιδιά του Χάτον και της Αν Πατρίτσια, η μητέρα της οποίας γεννήθηκε στην Αυστραλία. Με καθολική μόρφωση, ο Μελ θα βρεθεί, μαζί με την οικογένειά του, στο Σίδνεϊ το 1968, στην πατρίδα της γιαγιάς του, προκειμένου να αποφύγει ο μεγαλύτερος αδελφός του τη στρατολόγηση κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ.
Εκεί, θα γνωρίσει τον ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη Τζορτζ Μίλερ, ο οποίος με την ορμή των νιάτων του σχεδιάζει να γυρίσει μια ταινία που θα γράψει ιστορία. Έτσι, ο Γκίμπσον, έπειτα από τις σπουδές του στο Εθνικό Ινστιτούτο Δραματικής Τέχνης στο Σίδνεϊ και παίζοντας στο θέατρο Σαίξπηρ, θα πάρει ουσιαστικά τον πρώτο του και μάλιστα πρωταγωνιστικό ρόλο στον κινηματογράφο στο «Mad Max», ερμηνεύοντας τον Μαξ Ροκατάνσκι, έναν χαρακτήρα που θα τοποθετηθεί πολύ γρήγορα ανάμεσα στους θρυλικούς κινηματογραφικούς αντίηρωες.
Αν και η αμοιβή του Μελ Γκίμπσον είχε περιοριστεί στις 9.000 δολάρια, το φιλμ, πενιχρού προϋπολογισμού, έφερε πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια στο Box Office αλλά το σημαντικότερο, ο κινηματογράφος βρήκε έναν μεγάλο πρωταγωνιστή, που θα φέρει, με τη σειρά του, δισεκατομμύρια στο Χόλιγουντ. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά και από τη δεύτερη ταινία του, το έξοχο αντιπολεμικό δράμα «Καλλίπολη 1915» του Πίτερ Γουίαρ, σε έναν διαφορετικό ρόλο, ο Γκίμπσον χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως ο νέος Στιβ ΜακΚουίν.
Το 1984 θα έρθει και η πρώτη του πρωταγωνιστική εμφάνιση στο Χόλιγουντ, με τη φημισμένη πειρατική περιπέτεια «Η Ανταρσία του Μπάουντι», παίζοντας δίπλα στον Άντονι Χόπκινς, ενώ θα μπει στα πλατό για ακόμη μια φορά ως «Mad Max», ολοκληρώνοντας τον κύκλο των ταινιών του Μίλερ. Τον επόμενο χρόνο θα πρωταγωνιστήσει στο αξιόλογο δράμα του Μαρκ Ράιντελ «Το Ποτάμι της Οργής», έχοντας στο πλευρό του την Σίσι Σπέισεκ.
Ωστόσο, η καριέρα του θα απογειωθεί το 1987, όταν θα πρωταγωνιστήσει στην πρώτη ταινία του δημοφιλέστατου φραντσάιζ «Φονικό Όπλο», μαζί με τον έμπειρο Ντάνι Γκλόβερ και σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Ντόνερ. Μία ταινία δράσης, στην οποία θα κυριαρχήσει ο τρελός χαρακτήρας που υποδύεται ο Γκίμπσον, που θα έχει ακόμη τρεις συνέχειες και θα επιφέρουν στους παραγωγούς εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια καθιστώντας τον ως τον πιο εμπορικό σταρ του Χόλιγουντ.
Το 1995 θα είναι η χρονιά που θα αποκτήσει και την αναγνώριση του σημαντικού σκηνοθέτη, καθώς θα παρουσιάσει το εξαιρετικό ιστορικό δράμα «Braveheart», αποτυπώνοντας εντυπωσιακά τη ζωή του Σκοτσέζου επαναστάτη Ουίλιαμ Ουάλας και τη μάχη ανεξαρτησίας έναντι των Άγγλων. Ο Γκίμπσον θα κερδίσει δύο Όσκαρ, αυτά της σκηνοθεσίας και της καλύτερης ταινίας, καθώς ήταν και ο παραγωγός της τρίωρης επικής ταινίας του.
Ο Μελ Γκίμπσον προβαίνει σε δηλώσεις εναντίον των Εβραίων και του συστήματος εξουσίας στην κινηματογραφική βιομηχανία, με αποτέλεσμα να μπει στη μαύρη λίστα του Χόλιγουντ, κάτι που θα επιβαρύνει περαιτέρω και η καταγγελία τής τότε συντρόφου του Οξάνα Γκριγκόριεβα για κακομεταχείριση. Για περίπου δέκα χρόνια ο Γκίμπσον θα βρεθεί στα αζήτητα, παρότι ζήτησε συγγνώμη για τις δηλώσεις του οι οποίες έγιναν ως απόρροια του αλκοολισμού του και μόνο η Τζόντι Φόστερ θα του δώσει μία ευκαιρία, δίνοντάς του τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενός αλκοολικού, στο δράμα «The Beaver».
Το 2016 θα επιστρέψει, γυρίζοντας το αντιπολεμικό δράμα «Αντιρρησίας Συνείδησης», φτάνοντας μάλιστα μέχρι τα Όσκαρ, καθώς προτάθηκε για εκείνο της καλύτερης σκηνοθεσίας.
Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
