Το μυστικό του Λεοπάρντι: Ένα ταξίδι, ένα αποκλειστικό και μια ιστορία που δεν ειπώθηκε ποτέ
Υπάρχουν στιγμές στη δημοσιογραφία που δεν μοιάζουν με ρεπορτάζ. Μοιάζουν με μοίρα. Με εκείνες τις απρόσμενες συναντήσεις που σε βρίσκουν την κατάλληλη στιγμή, στο κατάλληλο μέρος, και σου χαρίζουν ιστορίες που δεν γράφονται, απλώς σε διαμορφώνουν.
Ήταν το 1988, όταν, νεαρή ακόμη συντάκτρια του “Ταχυδρόμου“, του πιο έγκριτου και επιδραστικού ελληνικού περιοδικού της εποχής, είχα ήδη αρχίσει να χτίζω τη φήμη μου μέσα από αποκλειστικά θέματα του εξωτερικού και συνεντεύξεις που άφηναν αποτύπωμα. Τότε ήρθε η πρόσκληση που δεν θα ξεχνούσα ποτέ: ένα ταξίδι στο Ρεγκανάτι στο Παλάτσο της ιστορικής οικογένειας Λεοπάρντι, για ένα μεγάλο αφιέρωμα στον ποιητή που σημάδεψε την ευρωπαϊκή λογοτεχνία.
Το Παλάτσο της οικογένειας Λεοπάρντι δεν είναι απλώς ένα παλάτι. Είναι ένα ζωντανό κομμάτι της ευρωπαϊκής πνευματικής ιστορίας. Η οικογένεια κατοικεί ακόμη και σήμερα μόνο σε ένα τμήμα του, ενώ το υπόλοιπο λειτουργεί ως μουσείο, ανοιχτό σε μελετητές και λάτρεις της λογοτεχνίας.
Η βιβλιοθήκη του Τζάκομο Λεοπάρντι, με περισσότερους από 20.000 τόμους, θεωρείται μία από τις τρεις σημαντικότερες στην Ευρώπη. Εκεί όπου ο νεαρός ποιητής πέρασε αμέτρητες ώρες, διαβάζοντας, μεταφράζοντας, γράφοντας, ονειρευόμενος. Η ενέργεια του χώρου είναι σχεδόν απτή, σαν να περπατάς μέσα στις σκέψεις του.
Με φιλοξενούσαν σε έναν ειδικά διαμορφωμένο ξενώνα του παλατιού, ώστε να μπορέσω να δουλέψω το άρθρο μου με άνεση και πρόσβαση σε κάθε γωνιά του αρχοντικού. Οι απόγονοι του Λεοπάρντι Mimo και Vanni δέχτηκαν να φωτογραφηθούν αποκλειστικά για τον “Ταχυδρόμο”. Ήταν η πρώτη φορά που ελληνικό μέσο είχε τέτοια πρόσβαση. Ένα υλικό που έγραψε ιστορία.
Ενώ φωτογράφιζα τους χώρους του αρχοντικού, παρατήρησα κάτι ασυνήθιστο: Υπερβολικά πολύ ασφάλεια. Ρώτησα διακριτικά και η απάντηση με άφησε άφωνη.
Ο Κάρολος της Αγγλίας βρισκόταν εκεί.
Είχε έρθει για μια ομιλία και για μια εβδομάδα διακοπών. Ζωγράφιζε, έκανε περιπάτους, απολάμβανε την ηρεμία του ιταλικού τοπίου. Το Παλάτσο συχνά φιλοξενούσε πολιτικούς, λογοτέχνες, ηθοποιούς, αλλά η παρουσία του Καρόλου ήταν κάτι άλλο. Μια μεγάλη δεξίωση οργανώθηκε προς τιμήν του, καλυμμένη από τη RAI Uno.
Και τότε συνέβη το απρόσμενο.
Ένα απόγευμα, ενώ φωτογράφιζα, τον είδα να κάθεται σε ένα παγκάκι στο κήπο του Παλάτσο δίπλα σε μια γυναίκα και να της μιλάει στο αυτί της. Μια γυναίκα που δεν ήταν η Νταϊάνα. Μια γυναίκα μεγαλύτερη, με μια ηρεμία και οικειότητα στη στάση της. Εγώ, επαγγελματίας και παρούσα, πήγα πίσω από έναν τεράστιο θάμνο και τράβηξα τη φωτογραφία, . Ήταν η δουλειά μου.
Αργότερα, σε συζήτηση με τον Vanni Λεοπάρντι, ρώτησα ευγενικά ποια ήταν η γυναίκα για να το γράψω στην λεζάντα. Η απάντησή του δεν ήταν απλώς αποκαλυπτική, ήταν προειδοποιητική.
Με έντονο αλλά ευγενικό ύφος, μου ζήτησε να μην δημοσιεύσω ποτέ τη φωτογραφία. «Θα διαταραχθούν ισορροπίες με άσχημο αντίκρισμα για τη βασιλική οικογένεια», μου είπε αυστηρά.
Η γυναίκα ήταν, φυσικά, η Καμίλλα.
Η γυναίκα που για χρόνια υπήρξε ο μεγάλος, ανομολόγητος δεσμός του Καρόλου, ακόμη και πριν το γάμο του με τη Νταϊάνα. Μια σχέση που απασχόλησε τον παγκόσμιο Τύπο, που σχολιάστηκε, που αμφισβητήθηκε, που τελικά… κατέληξε σε γάμο.
Εκείνη τη στιγμή, κρατούσα στα χέρια μου ένα δεύτερο αποκλειστικό, ένα θέμα που θα έκανε τεράστιο θόρυβο, γιατί ο Κάρολος εκείνη την εποχή ήταν πολύ παντρεμένος με την Νταϊάνα και δεν είχε έρθει πληροφορία για την εξωσυζυγική σχέση του Καρόλου, αλλά πήρα μια απόφαση.
Το άφησα να μείνει μυστικό.
Όχι από φόβο. Από σεβασμό. Από κατανόηση ότι μερικές φορές η δημοσιογραφία δεν είναι μόνο να αποκαλύπτεις, αλλά και να προστατεύεις.
Η Νταϊάνα είπε δημόσια, πως «το χειρότερο πράγμα» που της συνέβη ήταν, πριν από την βασιλική περιοδεία διάρκειας 5 εβδομάδων του αρραβωνιαστικού της ακόμη τότε, πρίγκιπα Κάρολου, τον Μάρτιο του 1981, όταν τον έπιασε να μιλάει με τρυφερότητα στην Καμιλλα, στο τηλέφωνο.
Χρόνια μετά, όταν ο Κάρολος και η Καμίλλα παντρεύτηκαν, θυμήθηκα εκείνο το παγκάκι στον κήπο των Λεοπάρντι. Εκείνη τη στιγμή που η ιστορία πέρασε μπροστά από τον φακό μου, αλλά εγώ επέλεξα να μην την εκθέσω.
Ίσως γιατί κατάλαβα ότι δεν ήταν ακόμη η ώρα της.
Ίσως γιατί μερικές ιστορίες δεν ανήκουν σε εμάς, απλώς μας επιτρέπεται να τις δούμε.
Το ταξίδι στο Λεοπάρντι δεν μου χάρισε μόνο ένα μεγάλο αποκλειστικό για τον “Ταχυδρόμο” και μία επαγγελματική αναγνώριση, μόλις στα 25 μου. Μου χάρισε μια εμπειρία που σημάδεψε την πορεία μου. Μια συνάντηση με την Ιστορία, τη λογοτεχνία, την αριστοκρατία, αλλά και με την ανθρώπινη πλευρά της εξουσίας.
Και, πάνω απ’ όλα, μου θύμισε ότι η δημοσιογραφία είναι επιλογές. Και οι επιλογές αυτές σε ακολουθούν.
Εγώ κράτησα ένα μυστικό που αργότερα έγινε γάμος από αληθινό έρωτα.
Και αυτό, ναι…. το έκανα κι αυτό.
Διαβάστε επίσης:
