Η Τάνια Τσανακλίδου αποκάλυψε μια συγκινητική ιστορία για το τραγούδι της, «Μαμά γερνάω», το οποίο – όπως εξομολογήθηκε – το άκουσε για πρώτη φορά εκτός στούντιο, πάνω από τον τάφο της μητέρας της.
Η γνωστή τραγουδίστρια ήταν καλεσμένη στην εκπομπή «Buongiorno», αναφέροντας για το τραγούδι: «Λοιπόν, θα σας πω μία ιστορία. Το τραγούδι αυτό κυκλοφόρησε το 1998. Το 1986 εγώ ήθελα να φύγω από την Ελλάδα, είχα κάνει μια αξιοπρεπέστατη καριέρα, ήμουν πολύ γνωστή, έβγαζα χρήματα, κάτι όμως δεν μου άρεσε, αισθανόμουν ότι βούλιαζα. Σηκώθηκα και πήγα στην Αμερική, στο Λος Άντζελες που ζούσαν τα αδέρφια μου. Πήγα και έδωσα εξετάσεις σε μία πολύ μεγάλη σχολή στην Αμερική. Ήθελα να γίνω ξανά μαθήτρια, ήταν συγκλονιστικό που με δέχτηκαν. Γύρισα στην Ελλάδα για να πακετάρω τα πράγματά μου και δυστυχώς η μητέρα μου διαγνώστηκε με έναν πολύ επιθετικό καρκίνο, οι γιατροί δεν της έδιναν πάνω από έξι μήνες ζωής, οπότε είπα “άστα τα μεγάλα σχέδια, γύρνα να είσαι στη μάνα σου”. Αυτό είχα ανάγκη, ήθελα να είμαι κοντά της».
Και συνέχισε εξηγώντας πως τελικά η απόφασή της να παραμείνει στην Ελλάδα, μπορεί να της στέρησε τα σχέδια της στην Αμερική, όμως, οδήγησε στη δημιουργία του «Μαμά γερνάω». «Αν είχα πάει στην Αμερική δεν θα υπήρχε το “μαμά γερνάω”, που το θεωρώ από τους σημαντικότερους δίσκους στην καριέρα μου. Θέλω να πω ότι πάντα κάτι χάνουμε και κάτι κερδίζουμε. Υπάρχει ένα αντιστάθμισμα γι’ αυτό να μην μαυρίζει η ψυχή μας όταν κάτι δεν πηγαίνει όπως το θέλουμε», εξήγησε η Τάνια Τσανακλίδου.
Και πρόσθεσε: «Μόλις πέθανε η μαμά μου, είχαμε πει με τον Σταμάτη Κραουνάκη και τη Λίνα Νικολακοπούλου να κάνουμε μία δουλειά μαζί. Τους είπα ότι δεν θέλω να κάνω δίσκο, απλά θα ήθελα να πω στη μαμά μου όσα δεν της είπα όσο ζούσε. Η Λίνα το έγραψε το ίδιο βράδυ και μόλις το τραγούδησα, πήρα ένα κασετόφωνο και πήγα στο μνήμα της μαμάς μου. Το έβαλα τέρμα δυνατά, ήταν η πρώτη φορά που το άκουσα εκτός στούντιο, μέσα στο νεκροταφείο. Με κοιτούσαν οι χήρες περίεργα, αλλά δεν με ένοιαξε καθόλου. Εγώ ένιωσα τότε μία σύνδεση, εκείνη δεν ξέρω. Θεωρώ ότι πάντα κουβαλάμε τους ανθρώπους, που αγαπάμε».
